1980 resultaten.
de magische reis van de trein
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
227 Langs bergen en dalen, de paden kronkelen,
de ramen bieden uitzichten die je gedachten prikkelen.
Velden vol bloemen, steden vol licht,
de trein toont je de wereld als een levend schildergedicht.
Dus stap aan boord, de wereld wacht,
de trein is je metgezel, dag en nacht.
Met elke fluit en elke bocht,
wordt er een nieuw verhaal gezocht.…
De oude vader
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
175 Wie reist daar zo laat door het grijzende dal?
Het is de oude vader, getekend door de tijd,
Zijn blik gericht op de eeuwige kosmos,
Maar in zijn hart zingt een kinderlijke vrolijkheid.
De stad om hem heen mag dan sterven in steen,
Hij draagt de lofzang van de schepping alleen.…
LIJNTJE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 laten bewoners rond
Schiphol hun leven vergallen
mensen worden ziek als
ze wonen in de buurt van megastallen
ze raken de koorts nooit weer kwijt
als ze wonen bij zo’n moedeloze
opeenhoping van geit
defensie verft al lang met chroom 6
het houdt de sterksten scherper
ze blijven alert en beter bij de les
en de bodem blijft in Groningen maar dalen…
gemeenschapsman
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
999 bijzonder
Ik verdien mijn eigen centen
Levenszin zit in mijn donder
Aan de belasting wil ik geld geven
Om mijn gemeenschapszorg af te kopen
Geld voor mensen die niet kunnen
Geld voor mensen die met ziekte lopen
Geld is nodig voor alle zaken
Met geld kun je dingen raken
We moeten daarom altijd betalen
Bij hoge toppen en bij diepe dalen…
oktoberstilte
netgedicht
3.4 met 36 stemmen
9.959 warm in de kozende zon
Steels loerend naar prooi met zijn dubbele tong
Een dakloze wesp keurt mijn zonnende tenen
Hun onbruikbaarheid doet hem de benen nemen
Tor sprinkhaan rups mier verstopt in hun holen
Als ei pop of larve voor de winter verscholen
Het gezoem van een kever, een bij, dat is al
Het beklemtoont de stilte van het zwijgende dal…
WELDADIG ZONNEWEER
poëzie
3.7 met 16 stemmen
2.882 Daar davert iet dwersdeur
elk wezen; daar zijn stralen
van louter levendheid,
die uit de hemel dalen:
of wat, ontdekt het mij,
wat is die geile* stroom,
die alles blij zijn doet,
‘t zij mense, dier of boom?
‘t Is zonneweer; het is...…
WRANGHEID
poëzie
3.6 met 13 stemmen
2.641 Ik heb weer, tuk op de oude mijmeringen,
't bevallig kronkelende dal doorlopen,
waar eens mijn kinderlijke stappen gingen
in dartle levenslust en dwepend hopen;
bij d'ommezwaai der heimelijke paden,
weer eensklaps de onverwachte vergezichten
zien scheemren, die in blauwe dampen baden,
en eens, zó lokkend, voor mijn treden zwichtten.…
protagonistengepronk
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
75 bepaald
de verzorgde teksten hoorden
waarna voorwaar de bezorgde kranten
geen verhaal verzonnen over Eirôn
die de som maar vertaalde in zuchten
en vluchtig alle tanden haalde
uit kromme talen die door de paleiszalen
dwalend en muggenziftend waaiden
alsof meeliften op pralende ruggen
van de graaiende sterren in verre visies
goed terug dalen…
Rechtlijnig of een rechte lijn trekken?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
402 Dat is dan het teken van je laatste gewicht
dan is uiteindelijk je hart en lichaam gezwicht
dus wees blij met pieken en dalen in leven
tel je ups & downs elke dag omdat 't stomweg
echt mag en zo mag zijn er bestaat liefde en pijn.
© 9-1-1998…
Verlangende lijd ik mijn gemis.
gedicht
3.3 met 24 stemmen
37.480 Mijn hart werd moe, mijn hart werd oud
en zingt nog als in 't eerst begin:
Ik zocht de liefde in 't stille dal
op steile berg, in 't feestlijk groen;
ik zocht de liefde overal
en derf nog steeds haar zuivre zoen.…
Je dwingt me !
hartenkreet
4.3 met 21 stemmen
1.882 ik zie niets meer
geen zicht op later
waar de waarde te achterhalen valt
van waar ik nu mee bezig ben
wat ik in godsnaam doe
hier op jouw terrein
dat ik nauwelijks ken
om een schijnbaar bereikbaar doel
te bereiken, te raken
met mijn gevoel
Je dwingt me
tot zinken
het laatste stukje licht
het laatste beetje lucht
verdwijnt
ik daal…
Wrangheid
poëzie
2.3 met 6 stemmen
915 Ik heb weer, tuk op de oude mijmeringen,
't bevallig kronkelende dal doorlopen,
waar eens mijn kinderlijke stappen gingen
in dartle levenslust en dwepend hopen;
bij d'ommezwaai der heimelijke paden,
weer eensklaps de onverwachte vergezichten
zien scheemren, die in blauwe dampen baden,
en eens, zó lokkend, voor mijn treden zwichtten.…
Maar in Vlaanderen
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.753 O gouden landen met uw stralende luister,
Mogen uw bossen, uw dalen, uw vlakten en stranden
Nog mijn dromen bekoren, mijn zinnen ontbranden…
Naar mijn liefde voor Vlaanderen heeft mijn hart steeds
Geluisterd.…
Weldadig zonneweer
poëzie
3.9 met 8 stemmen
3.956 Daar davert iet dwersdeur
elk wezen; daar zijn stralen
van louter levendheid,
die uit de hemel dalen:
of wat, ontdekt het mij,
wat is die geile stroom,
die alles blij zijn doet,
‘t zij mense, dier of boom?
‘t Is zonneweer; het is...…
Het lied van de dorsers.
poëzie
2.7 met 7 stemmen
1.557 Daar in de
Donkerte
Stadiglijk
Valt er
Niet dan de
Klank van dit
Ritme al-
Leen:
Klik klak klok
Tik tak tok
Dalen de vlegels;
Zingt er het
Hout op de
Trillende
Steen:
Eerst op het
Land stond de
Tarwe te
Wuiven
Voor dat de
Sikkel er
Doorsneed met
Lust.…
Verlangen naar hoogtewandeling nr.1 Dolomieten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 Ik ga dan googelen achter 't scherm
hoe de refuges heetten,
mijn kaarten zoeken,
hoe de wegen liepen, afstand meten,
me opnieuw verdiepen in deze toer
en wens dat 'k na zoveel jaren
nog ferm klimmen kan en dalen.…
Tussen grijs en donker,
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
601 vloeibare lucht, witte
gedachten blijven achter,dwarrelde veren als ze zijn vertrokken,
in een houten lijst gevat, geëtst in een terzine, de gekromde tijd
verschuift, de wereld wankelt in z’n sporen tot een late
zonnestraal hem vindt, blinkend op het hoogste punt,
langs de notenbalken spant de herfst de snaren,
hoorbaar over heuvels, over dalen…
1 jaar naar zelfmoord
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.201 Al zit je nog zo diep in een dal,
En kom je nog zo hard ten val.
Blijven opstaan,
En gaan met die banaan.
R.I.P broeder…
Sicut filius.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.300 Maar door het dichte lover
Riepen, bij avondval,
Verre verlichte venstren
Terug naar 't veilig dal:
En naderbij gekomen
Herkende ik bos en beemd,
En stond weer, arme zwerver,
Voor 't vaderhuis... vervreemd?
Schuw blikte ik door de ramen;
Daar stond, als tallentijd,
Voor de genoden velen,
Het bruiloftsmaal bereid...…
De duiven van Amsterdam
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
628 Zij dalen
af langs de rode daken van de huizen;
in de toenadering tot de mensen zijn
zij tam. Zij kennen elke plaats van Mokum
en zijn geschiedenis; in vreugde en in
droefenis. Bont en grijs kleuren zij de
pleinen van Oud Amsterdam.
Boven Amsterdam vliegen duiven.
Zij strijken neer op de platjes langs
het IJ.…
Zweeten!
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
752 Vullende de daalen!
Van keelholte tot schaamstreek.
'k Ga wat lysol halen.
Waar nooit een hond naar keek.
Meurt je nekje lekker?
Raast je water, maat?
Haal over dan dien trekker,
Die zweet en and're klieren rustig maant.
Zweeten, zweeten, zweeten!
Kerel, ben je gek?
'k Ben nog lang niet uitgezweeten,
Zelfs niet als 'k verreck!…
Het land van de toekomst.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 Een plek waar vroeger niets heen leidde,
je tocht ging door diepe dalen, een lange weg.
Als je nu terugkijkt, zie je de eerste ongeplaveide paden,
het ontstaan van onbegaanbare donkere wegen.
Vol gevaren en de zon scheen slechts af en toe,
maar vaak was het duister, je was alleen.…
De rode Deux Chevaux
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
483 Een hobbel,
een bocht,
soms een plots diep dal,
maar steeds weer omhoog,
met vertrouwen vooral.
-
De zon op het dak en de wind in ons haar,
het leven leek eindeloos,
vrolijk en klaar.…
vertraagde regen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
236 Met een verleden van bergen
ervaring met de diepste dalen,
verhalen uit de smerige goten,
langs lange afhankelijkheden,
hard bestreden zwarte gaten,
’t verzwaarde hart op handen
gedragen in vertraagde regen.…
De Roep
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
279 Zo gaat men, met ogen vol van onbekend licht,
door dalen waar herinneringen als nevel hangen,
het verlangen brandt niet als vuur, maar als gloed in as
die wacht op wind om op te laaien tot ster.…
Avondgroet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
211 Ik schrijf u thans,
waar de schemer nog blijft hangen
als een zachte, gouden draad,
en ver de torenklok haar lied
laat dalen over wei en pad
waar koeien schuifelen, traag en laat.
Ster na ster ontwaakt in stilte,
als ogen die elkander zoeken
door afstand en door duisternis heen.…
28 maart 2005 om 17.47 uur
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.297 ze roept
‘er zit poep in je ogen dat zei hij’
ik daal naar beneden verbijsterd
en onzeker neem ik
weer mijn donkerblauwe pet af
en zie nu wat lijkt op donkere
vogelpoepjes twee in getal
dat kan die man niet gezien
hebben zodat ik met een
grote vraag naar huis ga…
Samenzang
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.547 Al klimmen de jaren, al dalen de krachten;
De liefde blijft leven in ziel en gedachten.
O zwierige Schoonheid waar Phoebus* van zong!
De zoete Mei maakt d' oude bomen weer jong.
Dorinde.
Het zij zo: wat wilt gij hiermede dan zeggen?…
Amsterdam centraal
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
926 Zakte weg aan de stadskant geen porum
Enkele politiebussen waar zijn de criminelen
Voor mij zag ik on- en gekleurde mensen
Maar misschien wordt het straks toch anders
Als inlanders elkaar steeds meer gaan verwensen
Het damrak met zijn ondergrondse kanalen
Ooit aangelegd als stadsriool net als in Parijs
Maar niemand durft er nu nog in af te dalen…
Brueghel's carne vale
netgedicht
3.8 met 29 stemmen
2.683 een
danse macabre van de dwaze Maya, omgord
door schimmen uit een magisch dodenrijk
vergankelijke vreugd schenkt de grimas die alras verdort
tableau vivant van genot en gruw deez woeste pantomime
onbezonnen vlucht uit een leven in verval
verboden vrucht dit intermezzo in gebarsten grime
murw van veil vermaak daalt de machochel af in dieper dal…