Avondgroet

Ik schrijf u thans,
waar de schemer nog blijft hangen
als een zachte, gouden draad,
en ver de torenklok haar lied
laat dalen over wei en pad
waar koeien schuifelen, traag en laat.

Ster na ster ontwaakt in stilte,
als ogen die elkander zoeken
door afstand en door duisternis heen.
Gij heft het hoofd, ik voel het hier,
op hetzelfde uur, hetzelfde vuur –
twee harten die elkander groeten
zonder woord, zonder schroom, zonder vrees.

De vleermuis snijdt de lucht in flarden,
ik sluit het venster tegen nachtvlinders klein
die zich verbranden aan mijn lamp.
Buiten geurt de sering nog zwaar,
de kastanje ruist als fluwelen hand,
en ergens in het donkere gras
zingt een krekel door, alsof de dag
toch weer terug zal komen,
alsof de liefde nooit vergaat.

Liefde, gij die overal woont,
die tussen sterren en seringen gaat,
breng hem mijn adem, breng hem mijn naam,
zeg hem dat ik reeds onderweg ben
met al mijn dagen en al mijn nachten
in mijn open handen gelegd.

Niets houd ik achter, niets is te klein:
mijn stilte, mijn storm, mijn licht, mijn pijn –
al wat ik ben, al wat ik kan,
laat het het zijne zijn.

En als de laatste ster verbleekt
en de morgen komt aansluipen,
dan nog blijf ik u schrijven,
in licht, in donker, in alles wat leeft:

Overal.
Altijd.
Voor u.

liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 12