2249 resultaten.
Warmte van een zonnebloem
netgedicht
1.4 met 10 stemmen
433 Een trage buiging
van blad naar zon, zonder haast
de dag tilt zich op
Tegen het ochtendlicht
kantelt de zonnebloem zich langzaam
open, als een lichaam dat weet waar het naartoe wil,
ook zonder te weten waarom — een beweging geboren uit licht, niet uit wil.…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 Tijd beweegt
traag door zijn vezels heen, als herinnering zonder begin of einde.
De seizoenen schrijven
hun letters in zijn bast; elk litteken draagt
het gewicht van voorbijgaande winden. In zijn schaduw
rust het onuitgesproken — de wereld die even ophoudt met haasten.…
Opladen
netgedicht
1.8 met 16 stemmen
616 Een trage ademhaling
kan iets in mij laten openen, alsof mijn
borstkas zich herinnert hoe lichtheid hoort te voelen, en
elke verdwaalde gedachte oplost in het zachte ritme van mijn hartslag.…
Wanneer de dag zich vouwt
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
410 Waar prikkels verzachten
en de tijd traag zijn scherpte verliest,
wordt elk gevoel een vraag die zich niet wil oplossen,
ik merk hoe vertrouwen en zekerheid geduldig plaatsmaken voor ruimte.…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 Bijen brommen
traag hun blijvend,
oud refrein terwijl
dauwdruppels dansen
delicaat op teer,
groen blad. Hier
heerst geen haast,
geen harde stem
die stoort – slechts
zacht gefluister
van de slapende
aarde.…
Wat altijd blijft
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
440 In deze eenvoudige nabijheid
hoeft niets samen te vallen, ik adem, ik blijf,
ik laat het moment zichzelf zijn, traag en ongehaast, en voel
hoe de natuur mijn aanwezigheid beantwoordt met een stille, dragende rust.…
Waar de kou haar vindt
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
559 Wie traag kijkt, ziet haar openen in het zachtste
moment van het jaar, een fluistering voor wie niet voorbij wil lopen.
Haar wortels houden zich vast
aan wat overblijft van licht en aarde. Wind
buigt haar hoofd, maar neemt haar niet mee. Ze kent
de kunst van bestaan zonder haast, van bloeien zonder bewijsdrang.…
Sepultuur
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
277 Sindsdien ademt de wereld traag.
Ik beweeg, maar raak niets.
Alles wat jij was
past nu op een kaart.…
Tussen blijven en verschijnen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
292 zij ontstond als een breuk in het zijn
waar voelen verdween
en vormen slechts
schijn
haar lichaam bleef hangen
tussen blijven en gaan
haar wezen gleed weg
niet meer te verstaan
zij droeg wat verscheen
in het licht van de ander
maar viel in zichzelf-
daar was niets van een
ander
de twijfel trok traag
als een zwijgend getij…
Verlatenheid
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 Een vlinder strijkt neer
op de rand van mijn gedachten, haar
broze vleugels bewegen traag, als een herinnering
die weigert te verdwijnen maar zich niet langer laat dragen.…
Het pad van een vlinder
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
141 Oude grindweg zwijgt
een blauwtje drinkt de zomer
bloemblad buigt heel licht
Op het gele hart van
de bloem rust de vlinder alsof ze
luistert naar een trage beweging die alleen in de
lucht bestaat en mij herinnert aan hoe aandacht groeit in stilte.…
Wat een vlinder mij leert
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
310 Op een bloem rustend
vleugels dragen het zonlicht
een stil ogenblik
Ze beweegt door het
ochtendlicht als iets dat niets wil bereiken,
en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht
zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting.…
Voetafdruk
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
143 De aarde ademt door, traag en onverschillig,
terwijl de klok de laatste uren weg tikt.
Ik sluit mijn ogen en laat het rennen los;
als de menselijke voetafdruk vervaagt,
wint de natuur haar eigen adem terug.…
Avondregenboog
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
385 Onder dat licht wordt elke
stap lichter alsof kleuren iets aanraken
in ons dat lang heeft gewacht om weer te bewegen
een trage herinnering aan de ruimte die vanbinnen nog bestaat.…
Boom
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
355 De grond onder de boom houdt oude warmte vast,
een trage beweging die door het lichaam trekt
en iets herstelt dat nooit helemaal verdwenen was,
een herinnering die zonder woorden terugkeert.…
Overgangsverdriet
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.150 Onder de schaduw van een
nieuwe herfst voel ik hoe vrijheid een
andere vorm aanneemt: een rustiger, bijna trage glans
die me uitnodigt om het licht te bewaren zonder het vast te houden.…
Dwaas aan de Poort
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
285 Het is een decadente tocht, een traag verlies
van dromen die te droevig zijn voor deze late uren.
Want het leven, zo herinneren de kronieken ons,
schenkt beurtelings voorspoed en bittere tegenspoed,
en de tijd kent geen genade wanneer het lot voltrokken is.…
Merwedebrug
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
344 overheidswege te plegen
ter verdediging van de merwede
een bovendijkshollandse waterlinie van naar men verzekert en heeft doorgerekend tot het eind van de eeuw duurzaam corrosievrij staal
onbuigzaam in blokken beton gewapend
de doorvaart belemmerend
van aken en vrachtverkeer
blokkerend transport van de hanzevloot van tienduizendtonners
traag…
Leonard Cohen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
8 Op dagen van tristesse,
en nachten zonder naam,
op stranden waar de stilte
geen begin of einde heeft,
dan zoek ik jou,
de man met de trage stem,
de poëzie in stem en schaduw —
Leonard, mijn begeleider van verdriet.…
Waar het licht de stilte raakt
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
22 De lucht rekt zich traag uit in blauw en zilvergrijs,
het open water ademt diep de koelte in
en draagt de dag op de rug van trillend schuim,
waar elk geluid een heldere rimpeling krijgt.…
Het verre Zuiden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
12 Traag rijdt de trein door een wereld van mist
die bestaat uit wolken van fijn lichtbruin zand.
Het land is de lucht en de lucht is het land.
Steeds verder en dieper glijd ik in de woestijn.
In een verlaten coupé met een blind raam
passeer ik een paar keer stations zonder naam.…
Koning van Niemandsland
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.361 Er ging een schokgolf door mij
Ergens heel laag en verraderlijk traag opgewekt
Als een roep die je nauwelijks herkent
Gehinderd in mijn drift
Reken ik mijn gebreken door
Vloek naar God en baas en vrouw
In een vlaag van verveling
Kruip ik op de troon, een kreupele koning
Mijn dorre lenden jeuken
Een draak buigt over de schatkist
Snuift…
Vliegles
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
825 Mijn been sleept
Een dood gewicht
Een zuil die door de kiezels harkt
Bijna spartel ik
Reikend naar een boei
Verstrengeld met een rafelig touw
Rond haar leest geknoopt
Met een wenk
Een kokette, speelse hand
Sleur je me door het ijle
Haar frons kussend
De kerf boven de neusbrug
Vind ik de huid die openvloeit
Kauwend, plagerig traag…
Misdeelden
poëzie
3.4 met 27 stemmen
3.604 Ze zeggen nog wat,
Ze zeggen nog wat,
Ik heb zo vaak aan mijn hart gehad
Als trage brand die node verging,
Het hoofd van een mens, dat te sterven hing.
Uit de smeulende as van z'n brekend oog
Sloeg er bijwijlen een vlam omhoog,
'n Vlam als een vraag.
Want ze vragen nog wat,
Ze vragen:
Wie heeft er mij liefgehad?…
Landschap der poëzie
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
564 De gewassen woorden ontstaan in trage groei
breekt de inspiratie open, gezaaid in felle tinten
in de vruchtbare grond van een literair bestaan
komt z'n broze pen uiteindelijk tot bloei.…
umbra mortis
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
1.536 umbra mortis (in de schaduw van de dood)
onder de boog van walviskaken stond zij
met open of gesloten ogen in haar tent
en tergend traag bewoog de burqa toen
naar het huis der vele woningen
in het hart van het dorp het hoog hotel
amos volgde haar beschaamd over zijn volgen
maar argwaan had woning in hem gemaakt
was het wel een vrouw?…
Aswoensdag
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
2.175 tijd versleten
Want het zal nooit meer worden zoals het gist’ren was
Er werd met gein gegooid en grof met geld gesmeten
Het schuim staat te verdrogen in een gebroken glas
De hupse harmonie heeft fluit en trom geborgen
De stoere schutterij schuwt eenderoer en kruit
De brave burgerij tobt weer met aardse zorgen
Een uitgeputte kroegbaas mest traag…
geluidsmuur
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
944 in een kuipzetel ga ik in duikvlucht
rakelings over de klokkentoren
ik scheur door dikke, lauwe lucht
met een gasvlam in mijn ronde staart
de gestroomlijnde neus sleept een kegel mee
een werveling van cirkels die uiteenschuiven
elkaar overlappen in een spitse huls
die nog scherper wordt als ik gas geef
het kan ook omgekeerd
zoals de trage…
Binnenwereld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
948 Ik ben handelsreiziger in gedachten
die ik samenpers tot een caleidoscopisch beeld
ik weef mijn eigen wereld
met geleende fragmenten tot een geheel
geen bol, o nee, geen plat vlak
ongrijpbaar hangt het tussen weidse verten
en lage trage wolken zomaar
ergens binnen handbereik
uit de diepste troggen van de wereldzeeën
vis ik kleurige…
Hellevuur
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
2.206 onweerstaanbare tranen uit
om pijnen los te weken
mijn handen
schieten te kort
zo ook
zijn mijn ogen
dichtgeslagen
immers,
ik ben het zelf
die het hellevuur
heeft aangedragen
+
soms ben ik
hongerig en blind
als mijn leegte
een reeds gestorven
toekomst vindt
+
Höllenfeuer
deine Schultern
tragen…