Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.142):

Waar de kou haar vindt

Sneeuwklokje in gras
een wit kopje zonder stem
wiegt in de winter

Aan de rand van de winter
staat het sneeuwklokje met haar gebogen
hals, stil maar onafgebroken aanwezig. Een wit teken
dat niet wil opvallen, alleen verschijnt waar de kou nog spreekt.

Ze zoekt geen warmte in het
gras, maar ontwaakt onder een hemel van
grijs. Wie traag kijkt, ziet haar openen in het zachtste
moment van het jaar, een fluistering voor wie niet voorbij wil lopen.

Haar wortels houden zich vast
aan wat overblijft van licht en aarde. Wind
buigt haar hoofd, maar neemt haar niet mee. Ze kent
de kunst van bestaan zonder haast, van bloeien zonder bewijsdrang.

En wanneer het seizoen haar weer
terugroept naar de grond, laat ze los zonder
strijd. Niet als iets dat verdwijnt, maar als iets dat zijn
plaats heeft gekend. Een bloem die wist dat verschijnen al genoeg was.