2916 resultaten.
reik mij je hand
netgedicht
3.8 met 30 stemmen
4.333 zou jij die van mij
willen raken
voelen, pakken
naar smachten
met liefde vlakken
of als gift
ontvangen in de jouwe
even omsluiten
wellicht
delen om te helen
of gewoon uit vertrouwen
mijn vingers zijn zacht
omhuld met een
gewillige vacht
zonder te schromen
zullen ze nader
tot je komen
ik zal niets zeggen
slechts de stilte zwijgen…
doorsnede
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
721 lange zucht
naar een stuk
van gisteren
‘k zie de afdruk
van je voeten
als de doorsnee
van iedere halte
waar je naam
als jaarring stond
in een achteraf
vertraagde groei
van lucht en maan
veeg ik wat aarde
naar het grijze
vergezicht
naar de voorbijganger
en het splijten
van de weg
waar elke steen
schuurde
mij tot zwijgen…
Een stem in mijn hart...
hartenkreet
4.9 met 11 stemmen
1.744 '
Ik zwijg en hou mijn adem in.
Maar de stem wil antwoord en haar zin.
De stem komt regelrecht vanuit mijn hart.
Het zegt:'Ik wil een nieuwe start'
Ineens krijg ik een warm gevoel.
Dit is dus wat ik bedoel.
Het voelt of ik een ander ben.
Ik ben nu iemand die ik niet ken.
Aan verdriet en pijn was ik gewend.…
Droomzon
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
657 Waar lentezon, in zomerse warmte geladen
zorgt voor liedjes, fluitend over de paden
waar mannen, soms hun plicht verzaken
en mussen zwijgen op de zolderdaken
ontwaakt de stad in tussenpozen
voor hen, die slechts de droom verkiezen
tot nieuwe wegen, andere plichten
desnoods het schrijven, over verliezen
waar menigeen, hen op komt zoeken…
Buig jouw zilveren lepel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
654 Hoe dikwijls dans jij
rond de kwetsbare schoonheid
van een innemende natuur
en weef jij woorden
naar het woord van toen
met groene ogen
en een fruitijsje
voel ik jouw huid
een tijd verspilt met zwijgen
in mijn gretig hart
heerst een duisterstorm
heb ik je eindelijk gevangen
in de droomstreek van verlangen
voel ik jouw tong
zal…
Vreemdeling
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
696 Soms voel ik me een vreemdeling
in de nacht herinner ik mij
verloren liefde, vergeten vriendschap
namen van diegenen die ik ooit
bewonderde maar uit het oog
verloor in een onzichtbaar land
dansend op het maanzand
van een verstrooiend strand
soms zie ik ze terug
en spreek ik uit wat ik
niet durfde zeggen
in de werkelijkheid
zwijg je niet…
Soevereine gangen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
572 ofschoon mijn lippen zwijgen
poort een vreemde lijn
zijn soevereine gangen
mijn hart, mijn denken aanéén
is warm genesteld
in de stilte van mijn kamer
aanstroomt het hart dat blijft slaan
nauwer ingeweven
de sneeuw spiegelt verdiept
over het weideland vergezichten
en ogen dromen droomstil
al wat je zag
laat mij in deze stilte maar…
tot in de morgen
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
761 wind waait zoute druppels, het raam knarst zwaar
om de wanhoop van
de dingen
ik staar voorbij bomen op de weg
en het binnenwaartse zwijgen dat machteloos
om de schemering valt
zich in schaamte nestelt
en in nog meer zand in mijn ogen
ik zie vreemde witte vogels vliegen
doorheen verlangen en de waarachtigheid
van de nacht
ze leggen…
Voorjaarslommer
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
686 Soms bespringen je vreemde dagen
van sombere wolken, prille voorjaarszon
je blijft dan zitten met vele levensvragen
en ziet de papegaaien op het droombalkon
dommer dan de nacht zal ik nooit worden
wanneer jij mij aanzet tot de liefdesdaad
zal ik niet in prille onbekommerdheid zwijgen
maar houdt ik mijn kartonnen zwaard paraat
doch de voorjaarslommer…
het oog van de gedachte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
810 alsof lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid
zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd
zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel
tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte…
Mémoire
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.023 haast
vierkant van nature
daarin die grote
bolle ogen
blauw geheten
in de volksmond
vervlakt grijs
als ik het zeggen mag
een neus
met geringe Joodse inslag
zorgt voor een
verweesd gebaar
de glazen hangen immers
onder het vlak mijner blikken
terwijl mijn lippen
dun de bovenste
de onderste dan
wat meer van inhoud
geluid doen zwijgen…
Verveling?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
767 versleten treden en op
een mistige winterdag, verlaat
ik mij op de dromenmaker die
ik op de helling zag, ‘zeil ik ab ‘
langs versteende gletsjers, om
uiteindelijk op het gladde ijs en
door het doolhof van mijmeringen
te dwalen, scheer ik langs de diepe
dalen van goede bedoelingen die aan
mijn moed voorafgingen, verstomd in
eeuwig zwijgen…
retraite
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
479 ach, de lamp legt weer haar licht
op mijn doorgeleefde tafel en daaronder
rusten slechts m’n voeten, warm
in luchtdoorlatend wol
er liggen zwarte dagen rond wat oude tijd
waar vogels zwijgen, als de wind weer
kille tonen fluit
reten -vol met stof- vergeten dat het helder was
en dat rauwe korrels zand
een schurend ritme maakten
overal…
Til me op
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
1.089 Til me op
uit die wereld van tranen
waar alle doden
gestorven zijn
waar stlle woorden
steeds zwijgen blijven
en aan de einder
geen morgen gloort.
Voer me weg
van dat uitzicht op graven
waar elke droom
ook gestorven ligt
naar een plaats
waar de bloemen nog bloeien
met hun kopjes nog steeds
naar de zon gericht.…
In een distillaat van liefde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
629 Ik steel je lach als een pril ontwaken
In een zee van tijd zal de liefde
warmte aan onze vriendschap binden
ik leun mijn loom verliefde lichaam
tegen je vastberadenheid aan
we zwijgen intiem
in ogen die gedachten aaneen rijgen
tot de winter
als ouderdom
wijsheid
verworvenheid
ons deel is geworden
en gebreken de vruchten zijn…
In het bos
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
679 bloei verweven
de tijd heeft het beschuttend lijf
en de stenen pannen gevormd
het geheel is aan inzichten
van seizoenen te danken
midden in een verlatenheid,
van mystieke aard,
waar enkel natuur zorgt
voor ongedwongen klanken
kan ik van zelve
mijn denken vertragen
woorden zijn hier onkruid
zij zouden gevoelens verkillen
ik zwijg…
Hoe te zoenen op straathoeken
gedicht
2.8 met 5 stemmen
17.434 Het zij een zwijgen van koralen
vergaan van dorst in lafenis –
van wakend ontslapen bevinding wellicht
doe dus vooral de ogen dicht.
Men neme niet de tijd
die schenkt zich wijd en wijd –
in deze zachte voorportalen
heerst onafzienbaar innigheid.…
Ravenspel
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
917 grijze nok van een schuur
ze leken tegen elkaar te praten
in een gesprek over mijn ouders
sloeg mijn vader haringen
aan gort
bij het graanveld
waar de tent waarin we woonden
wind verdroeg
liet mijn moeder verhalen los
in een sloot vol kikkervisjes
ze liet ze glijden uit haar hart
tijdens de zomer van het ravenspel
leerden kinderen zwijgen…
"OOGJES DICHT EN FRUSTRATIES TOE"
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.001 Als frustraties vast gaan vriezen
en er geen zicht is op dooi
wordt het wel een lange winter
laat de lente zich niet lonken
om over de zomer maar te zwijgen
en de herfst die speelt geen rol
Wie de dooi inzet van ´t lijden
voelt meer liefde van de zijnen
laat de lente lief lachend toe
in de zomer wordt het schateren
en de herfst schokt hikkend…
EEN LAATSTE MAAL DE TEUGELS LATEN VIEREN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 en voeten
Dienst weigeren, niet langer soepel draven
Mij met u aan een heldere beek te laven
Elkaar te strelen en het zilt te zoeten
Zacht hinnikend uw minnares te groeten
Genietend wat aan poëzie te schaven
Te gaan weer over niet geijkte paden
Weg van de wegen die het gros verkiest
Onder de blote sterrenhemel zwijgen…
Zeeblik
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
675 Zie de zee gestaag het land verleiden
door haar lippen vochtig langs de rand
te strelen van het maagdelijke strand
om in diep verzinken te verglijden
en hoe het avondlicht blozende brand
als de zon zich drenkt in de getijden
wolken nevels weven als verscheiden
duinen zwijgen in hun rust verzand
hoog op de keienkade zit een vrouw
haar…
Stilte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.489 Als ik verloren loop in mijn eigen zwijgen,
dan heerst stilte.
Stilte heerst,
heerste en zal heersen.
Want de stilte heeft altijd het laatste woord.…
Zwijgtaal
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 maar nu was er voltooiing van de zwijgtaal
geen brieven meer bij volle maan
of liefdeswoorden dwaas door waan
geen kusjes op blozende wangen
melancholie hield ons verlangen gevangen
een trui, die jij ooit droeg
op mijn naakte huid
een verleden dat jij niet verdroeg
met ik als schavuit
een droom door wind weg geblazen
het zwijgen…
het trage net van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
570 regendruppels vallen in zee
de wind drijft mensen huiswaarts
ik keer noch richt mij verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de…
Beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 Hij en zij
samen op het strand
langs de waterkant
hand in hand
Allebei
alleen maar zwijgen
nadenken
terwijl donkere wolken dreigen
Jij en ik
de golven spoelen aan
het wordt vloed
blijven we of zullen we gaan
Beiden
zo kwetsbaar in de natuur
zeggen niets maar begrijpen elkaar
op het late uur
Ik en jij
als de golven van de zee…
op kleur
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
477 mij
ik had haar snel bewaard toen gisteren
de middag
zoveel bonte kleuren trok
en stil geluk in simpele bewegingen
door boom en blad
de oude wrok van koude winters
weggeblazen had
rood en goud
rood en goud
nergens nog een twijg, die overstijgend boud
het voortouw nam
om klakkeloos zijn zin te krijgen
nee, ik zoek het liefst het zwijgen…
Winter aan zee
gedicht
4.1 met 26 stemmen
15.790 Zwijgen is jouw hand over de mijne,
en dertig jaar later de hand van jouw dochter
over de hand van de mijne.
-----------------------------
uit: 'De gedichten', 1998.…
Wie zijn de dichters?
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
489 Gedichten spreken spontaan,
bij weer en bij wind,
wanneer hun dichters zwijgen.
Gedichten laten zich pas schrijven,
wanneer de schrijver stopt met doen,
en hart en ziel toch verder gaan.
Gedichten dringen zich op,
bij angst en bij beven,
wanneer zij roepen in de woestijn.
Rijm ontstaat vanzelf,
wanneer woorden elkaar gaan zoeken.…
Ook in het paradijs
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
667 geworteld in winterbeelden
ruw behangen met
de dood in nerfstructuur
aan hun schenen ligt nu loos en
gesteven in wolkenzweet
de afgeworpen zomermode
een hoogzomerse heerlijkheid vergaat
in de stilte van het bevroren seizoen
dat pas bij het verlaten weer water achterlaat
opkijkend hoort hij
tegen een restje hemelblauw
de ijle twijgen zwijgen…
Op handen dragen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
637 Het grote zwijgen over mijn bestaan
wordt eindelijk toch gaandeweg doorbroken.
Terwijl men overal was heen gegaan
werd over mij nog nauwelijks gesproken.
Ik ben nou niet bepaald een topmodel
maar die amandelkleurige van hiernaast
met haar verfraaide huidje is dat wel.…