2904 resultaten.
TRANSCRIPTIE
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
895 ze stijgen op van m'n papier als motten
onzeker zoekend groeien ze in kracht
verdwijnen door het venster, zoemen zacht
en springen in het diepe, bouwen vlotten
ik blijf hier achter met alleen de botten
hun vlees en bloed heeft mij al lang de wacht
aangezegd, alles ligt nu in hun macht
de sleutels zijn verstopt in smalle grotten
ik heb verhalen…
De bladtrein (sonnet)
netgedicht
2.3 met 26 stemmen
11.665 Zelfs aarde, hemel, ruimte, sterrengruis
verdwijnen als ik ander’ sporen kies :
de superlijn naar mijn geliefdes’ huis,
de godentrein, geen ticket, geen valies.…
Segbroek College
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
3.136 frituren is behoorlijk ongezond
je moet je volle omvang maar eens meten
geloof me, dat is slecht voor je geweten
wie zoveel schranst is eigenwijs of blond
gelukkig is er nu de au-tomaat
met appels, druiven, kiwi’s mandarijnen
het Waterloo voor frieten en kroket
dus bollebozen doe niet obstinaat
en laat die slappe baby-buik verdwijnen
eet…
TERRA NOVA
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.048 ik bouw een tent
waar ik maar wil en kijk door vreemde brillen
ik observeer als een geheim agent
en zo verdwijnen langzaam de verschillen
er groeit een landschap in mijn geest; het went…
Heuvelopwaarts
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.071 jouw duizend stappen worden winterstil
verdwijnen maanloos in grote ogen
door het treurlied, in mijn ziel bewogen
omdat je dode wereld niet rusten wil
die avond breekt het licht aan de ramen
alsof het allerlaatste weten sterft
wanneer je aardse naam de leegte kerft
in de zwaarte van een tergend amen
zelfs de rozen in het gebleekte veld…
Het leven is jong
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
649 Gooi alle heimwee overboord
natuur in de natuur geworden
waandroom van een trouwe vriend
hier in mijn stoel, met betraande ogen
voor het vage beeldscherm
waar iemand mij vertelde
dat huilen ook bidden is
ben nog ik nog vrij om na te denken
het allemaal anders te zien,
wil je mijn vaste land vasthouden
mijn wereld nieuwe horizon geven
verdwijnen…
Verrassing
hartenkreet
3.8 met 16 stemmen
1.370 als je nietsvermoedend je voordeur opendoet
en ogen van liefde stralen je lachend tegemoet
handen van tederheid door je haren kroelen
warme armen om je heen je gelukkig doen voelen
dan is de jonge dag al mooi voor hij begint
alle zorgen, alle plannen, verdwijnen als de wind
niets is belangrijk, nee… niets meer van belang
het enige wat telt,…
Voortgang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
718 is het dan voorbij
ligt de klim nu achter mij
gaat het verder bergaf
richting een grijs dal
een open graf
waarin leven slechts wacht
op het verlossende eind
nee
het is nog lang
geen eeuwige nacht
voor ik ga kwijnen
verdwijnen als in een dikke mist
ontvlamt mijn haard en baart mijn brein
verstilde wolken van verwondering
word…
Ikaros opnieuw
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
815 Het gaat sneeuwen
de indrukken in het wit gemaakt
vullen zich met vers en zacht
vlokken kosmische deeltjes
Geen weg terug
hemel en aarde even blank
Het grote verdwijnen
kan gaan beginnen
Er groeien vleugels zachtaardig
met donzige veertjes uit de huid
De zon geeft licht en is ver weg
Aarde en warmte duwen hem omhoog
De zee spint haar…
Verlatenheid groeit in kristal
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
642 de zeis gewet met keihard ijs
gaat doden in de tuin
ik ben het sterven zat
verdwijnen zal dat puin
granieten bloemen
hakken zich in steen
in zwartbasalten dromen
zal lava tot zijn stolsels komen
mijn stalen hand verploegt
de rots tot ongenaakbaar zijn
mijn tuin gaat heen en
steen ontluikt in stil bestaan
de tijd ontkent het…
2012.
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.051 een nieuwe tijd
stralend vanuit ons gouden hart
wetend in de kosmische cyclus
lijdend door de pijn verward
hopend op een nieuw leven
strijdend door de duisternis
wakend over liefde en leven
biddend voor de Apocalyps
stervend in de ban der tijden
vechtend in het hemelvuur
hopend op een goede afloop
terugkerend naar de natuur
verdwijnend…
De grote Joseph
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
591 Waar land en taal
elkander raken
Carine Mette wordt
verzandt een baken
in haar vragen
herderen sporen
als een hond
oefenen zwaluwen
hun vertrek
op lijnen waar was
is ingehaald
verdwijnen mensen
in stervende woorden
verliest oom Joseph
gekoesterde taal
koestert het nichtje
zijn woordenschat
waar gezocht wordt
naar een raakvlak…
here we live and now
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
955 oprukkende betonjungels
waar deuren verdwijnen
wind transparante naaktheid slaat
in hoeken van digitaal leven
vanachter lichtende schermen
stroomt chemo door aderen
van geleende tijd
gif licht op in elke cel
modderpoelen en draaikolken
van leugens
leugens om bestwil en eigenbelang
om landsbelang en geld
wij zijn verloren gelovigen…
Vlucht in grijs en zwart
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
544 een magneet
aan een roestig geraamte
dat het levendige gevoel
maar niet terug kan vinden
grijze plicht die roept
dat het leven plicht is
benevelt alle kleuren
tot ze donkergrijs zijn
als een slapeloze nacht
nachtvlinders fladderen
rond de betraliede lamp
tot ze samen besluiten
dat verder gefladder
alleen maar zinloos is
ze verdwijnen…
Krimpt de tijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 niet stopt
want de beesten zijn nog los
maar in demping
van gevoelens krimpt de tijd
tot een meedogenloos vervelen
omdat niets je meer kan schelen
bent je dieptepunten kwijt
in de roetsbaan van het leven
ook de hoogtepunten zijn vergeven
wat blijft lijkt slechts eentonigheid
wat is jou de medicatie waard
als hel en hemel gaan verdwijnen…
Tektoniek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Wereldheerschappijen verdwijnen,
China slaat spijkers op z’n kop.
Het schijnt fascinerend,
Het lijkt onschuldig.
Het blijkt destabiliserend,
Machtzucht is ongeduldig.
Russen drijven op machismo,
Chinezen op materialisme.
Is dit echt zo verrassend,
Of historisch determinisme?
Het botst in het Westen,
De Krim verdween.…
kanttekeningen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
498 het kaalgevreten land draagt niets
dan ganzenvoeten en een eend
hoekwaarts staat een paal, met slechts één tureluur
hij roept zichzelf nog, om het uur
totdat het zonlicht breekt
voor korte duur en de disputen van de vogel
als een kogel door de kerk
verdwijnen, in het riet
verderop dwaalt nog een boer, hij
speelt vergeet-me-niet en heel…
Engelen I
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.009 Even glanzen zij en zij verdwijnen,
Als de glimlach om zijn zachte mond.
En de werelden, die langs hem rollen,
(Duizendvoude flonkering verschiet)
Zijn hem, of een kind gekleurde bollen
Regenbogend ving en vallen liet.
En der aarde wrevele versmachten
Kwelt hem nooit met schendend ongeduld,
Want hij kán niet wensen en verwachten.…
Het is zeldzaam...
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
663 Sommige mensen zullen je steunen in moeilijke tijden
Terwijl een ander niet weet hoe snel ze moet verdwijnen
Dit soort mensen daar heb je niks aan...…
De kleine dingen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
686 Langzaam loop jij op mij af,
Knuffel van gemis,
Doet twijfel verdwijnen,
Argeloze aanraking,
Brengt onvergankelijke gevoel met zich mee.
Teder beroer jij mijn wang,
Liefdevolle kus,
Bezegelt de liefde,
Hartstocht verhit mijn aderen,
Als een onsterfelijk vuur.…
Natuurkracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 storm in dansende golven
die bruisend wit schuim
over geribd strand blaast
woest stuivend zand
waar meeuwen vluchten
schreeuwend in grijze lucht
harde wind bespeelt
stoere vlaggenmasten
met klepperende lijnen
striemend zand verblindt
half dichtgeknepen ogen
onder een wollen muts
voetstappen verdwijnen
onder een verse laag
opgejaagd…
Kerstmis 2016
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
932 Toch staat ook hier een kerstboom, met lichtjes aan
Zelfs een prachtige boog, staat in het raam
Het gevoel van kerst mag toch niet verdwijnen
Omdat onverlaten het trachten te verstieren?
Ik wens daarom iedereen een vredevolle kerst, waar je
ook bent, want vrede zit van binnen en als je jezelf kent:
Weet je dat zelf ook.…
Allemachtig wat prachtig
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
564 Allemachtig wat prachtig
als de zonnestralen schijnen
en er is geen regen
en je zorgen verdwijnen
Allemachtig wat prachtig
als je gezond mag zijn
voor de rest van je leven
dat is pas echt fijn
Allemachtig wat prachtig
dat er samen geleefd kan worden
dat we elkaar niet vermoorden
helemaal geen gestoorden
Allemachtig wat prachtig
alle…
Zij die verdwenen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
519 Zij waren bij het leven betrokken
tot op zekere dag; toen hun verdwijnen
een wanhoop baarde dat slechts in
verdriet voorzag.
Wat bleef was de onrust in oprechte
spijt, dat zij slechts in persoon
een leven met ons deelde in gedeelde tijd.
Zij die verdwenen. De vervaging
aan hun herinnering is nu bijna
dood.…
Angst trekt niet de morgen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
431 Als de neus krult
verdwijnen ook de zorgen. Staat daar
een bereidwillig mens die zich aan
zijn medemens verplicht.
Angst kent niet de morgen.
Wees dus dankbaar met de hele dag.
Als de schoenen beginnen te knellen,
zoekt het hart steun waar het ruimte
vindt in het vooruitzicht dat het
vrolijk leven mag.…
Sms'jes
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
528 Door de mooie Nederlandse taal geweld aan te doen
is de totale verdwijning van het woord
gedoemd tot waanzinnig misbruik.
Verkrachte vervoegingen,
de dt staarten kwispelen niet meer,
de hoofdletters hebben hun kop vergeten,
leestekens verlaten hun lijnen
steken over waar het niet moet.
Er gebeuren handmatige 'misunderstanding' situaties.…
tijdloos
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
497 ik leer mijzelf om in gedachten dood te gaan
langzaam de tijd te doen verdwijnen
dromend over te gaan naar dieper denken
wazige beelden dwingen mij
onvermijdelijk tot het bewuster
worden van mijn eigen eindigheid
vreemd voel ik de oevervage
overkant, verkerend in een
perfect bewegende balans
een onbeschrijfelijke vrijheid beheerst…
Vrij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
695 Ik vang de zon om te kunnen schijnen
val op sterren om alles te mogen wensen
en op klavertjes maar wel die van vier
Leer van de maan hoe op tijd te verdwijnen
van de regen in een malle bui het wellustig plenzen
in het moment zijn van ieder willekeurig dier
De druif proeft me al haar wijnen
van mensen leren kennen ken ik mensen
het leven…
Zonder in pijnen te baren
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
471 we dansten een streep
met hoofdletter en punt
keurig net tussen de lijnen
zij zullen nooit verdwijnen
maar wij wilden meer
cirkels en lussen
draaien wenden en keren
alles in ruimte uitproberen
kiezen en voelen
met oog voor de juiste kleuren
harmonie en contrast
inspiratie vonkte op volle toeren
wij smeedden goud
volgens alchemistische…
Ongebroken wit?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 Het kleurde alles wit
onaantastbaar, z’n
hopeloze strijd tegen
elk kleurloos tijdsbederf
met een zelfde spiegelbeeld
maar altijd in het voorste gelid,
bleekt het de barrières weg
op kaarsrechte wegen te verdwijnen
als stip aan een ongebroken horizon
in nog niet ontdekte dromen
en het pas gevonden opnieuw begon
een voorgeschreven optocht…