3310 resultaten.
Wie, oh wie .....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
766 brug, het water nodigt uit
niets, maar dan ook niets lijkt te bewegen
handen op mijn schouders houden mij tegen
een stem klinkt achter mij, donker doch luid
stevige vingers raken mijn naakte huid
ik wil, maar kan mij niet meer bewegen
elk gebaar, zelfs een uitgestoken hand
lijken mij van top tot teen te verstenen
toch woedt er in mijn lijf…
wolken en wat strand
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
855 ik pak wind
voel zonnewarmte
in mij stromen
geluk glijdt langs
mijn lijf, met jou ga
ik weer zomer dromen
witte wolken en
wat strand, branding
zingt verkoeling
zand is heet
ogen in vervoering
als ik over liefde spreek
in schelpen
horen we de golven
het bulderen van de zee
de mooiste heb je al
gekozen, je geeft me die
met je…
Zwaar gedicht
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.048 Toch zijn het niet de ponden van mijn lijf,
die leiden tot de zucht van hen die sjouwen.
Het zijn de kilo’s aan zwaarmoedigheid
die huizen in dit schepsel koud en stijf.
En de verlichting is voor hen die rouwen.
Dus het verdriet is slechts voor korte tijd.…
Wie van de twee????
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.922 mijn blik laat jullie niet meer los
de hebberigheid slaat toe
ik weet niet wie ik nemen zal
dat maakt me nu al moe
neem ik nu hem of kies ik jou
ik weet het nog niet zeker
de rij wordt nu wel erg lang
mijn benen steeds maar weker
het water loopt me in de mond
mijn lijf begint te zweten
dit ziet er ook zo lekker uit
ik moet het zeker weten…
gebrek
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
963 Ongedwongen beweegt zijn lijf,
Niet geheel op de maat.
Ongecontroleerd, ietwat stijf,
Lachend om zijn daad.
Men kijkt hem aan,
Hoe hij zichzelf vermaakt.
Uitgeput blijft hij staan.
Hij heeft zijn dansje afgemaakt.
Eenmaal buigt hij naar de man
Die halverwege de straat
Een foto van hem nam
En van het lachen vergaat.…
het samenzijn is een refrein
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
1.542 waarom zo bang
om te verliezen wat
je nooit bezeten hebt
zijn lach en lijf
de warmte van het ogenblik
dat zijn passie jullie schikt
het samenzijn
is een refrein waarvan
de woorden al vergeten zijn
je droomt nog lente
weet dat je talenten
steeds aanwezig zijn
breek schuld die je
is aangepraat, steel
de uren die hij overlaat…
Zwakte
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.096 Het ligt aan mijn zwakte,
dat ik aan je denken blijf,
starend naar de druppels buiten,
voel ik de stille kilte in mijn lijf.
Door m'n zwakte heb ik de strijd verloren,
dromen...ze bestaan niet meer,
je bent m'n diepste ware liefde,
zelfs ademen doet nu hopeloos zeer.…
rilbeest
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
562 hij woont in mijn kamer
kleeft al een tijdje
aan de muur lijkt hij
een wolkje in mijn bestaan
op talloze pootjes
kruipt hij tussen koude kleren
met het vege lijf
of kriebelt langs mijn rug
ondraaglijk lijden wij
sinds ik hem stolpte onder glas
na een paar uur
geklaard en opgelucht
haalt hij eigenlijk adem?…
kronkeling
netgedicht
4.0 met 25 stemmen
764 ik heb de tijd weggegooid
niet omdat ze wit was
of zwart
of kapotgewaaid tegen het
raam
dat steeds weer gedichten uitstootte
in de kamer, koud en eentonig
tegen het nachthout
van mijn lijf
wanneer ik schimmen droeg
naar beide spiegels onder
mijn schedel
en mezelf haastig aan de stilte
ophing; het zwijgzame van
een woord…
Evaluatie
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.074 Onbewust van tijd leefde ik in ‘n roes
tot ik verrast door de sleet die
doorheen m’n lijf vreet, me afvroeg
hoe lang ik in ‘t verleden in ‘n spleet
buiten de tijdstroom heb gelegen
Bewustzijn gewekt door de historische
rilling; vrede van de koude oorlog
maakte plaats voor strijd om gunstige
posities in de nieuwe machtsverdeling
Zak…
Lof op de Hollandse boter
poëzie
3.0 met 35 stemmen
11.668 Voor zo een schone vond,
Die zoet is in de smaak en voor het lijf gezond.…
Bettie's elegie
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.189 Geen een van hen kon toentertijd bedenken
Als hij wellustig keek naar ’t wulpse lijf
Dat op een dag de tijd haar zo zou krenken.
Maar toch, al was zij eens een ‘lekker wijf’,
Ook zij kon nergens eeuwig leven tanken
En is derhalve voortaan koud en stijf.…
zij komt niet dichterbij
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
703 lijken haar lippen te zeggen
ik, ja ik, ben met jou verguld
hoezeer ik ook mijn passen
wil versnellen
en mijn armen nog verder
doe strekken
zij komt niet dichterbij
ik schijn aan de grond genageld
alsof het ongekende mij wil kwellen
een teloorgang van zwijgend verlangen
een mens, dus ook mij niet vreemd
houdt de ziel in mijn lijf…
De onmacht van Michelangelo
gedicht
4.6 met 52 stemmen
12.708 Een bij harpoeneert mijn arm
en verliest lijf en leven.
Zoals eenieder die tot in de kern
tracht door te dringen,
in de huid steken blijft.
Er is een steen die men niet vormen kan naar zijn hand.
-----------------------------------------------------
uit: 'Toendra', 2006
bekroond met de C. Buddingh-prijs voor debuutbundels.…
Bis
gedicht
3.6 met 11 stemmen
7.121 Het lijf moet hard
gedoucht, alcohol gewassen afgewerkt.
Al het water verdrinkt in hem.
Grote woorden galmen langs het open gordijn.
Ik droog het nat waar hij niet bij kan.
Druppels tussen zijn schouders, de holte
van zijn knie, het zachte onder aan zijn rug.
Een open doek.…
Het is tijd
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.307 ik heb de tijd
kalm beheerst
ontdekt de tik
die traag verstrijkt
voorbij aan ieder
naar binnen een blik
open gezicht
een wijle weet
gevoel in het lijf
gedachtenherinnering
in zeer lange rust
en een lome slaap
plotsklaps wakker
lachend wezen
verfoeilijke waan
een dromende zot
donkere woeste
tobberijen
minne moeite
zoekt…
De naam
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.962 En merkt de buurt iets in hun wezen,
Dat haar mishaagde of geviel,
Dan noemt zij hen terstond naar deze
Opvallendheid van lijf of ziel.
En God, Wiens ogen ’t hart doorboren,
Heeft nog een nieuwe naam bereid;
En wie die naam heeft mogen horen,
Geroepen tot de zaligheid.…
Omarming
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.065 In het licht van dit gedicht
Zie ik de schoonheid van jouw ogen
Die langzaam lezen hoe ik jou beschrijf
Die zien hoe de letters je haren strelen
De klanken je lippen kussen
De pauzes jouw gedachten sussen
Woord voor woord wordt jouw prachtige lijf
Gekoesterd en aanbeden
Zin voor zin je zinnen geprikkeld
Alliteratie, adoratie
De jambe…
het ritme van de regen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
505 komt de tijd
alles voor de eerste keer
een eeuw van onzekerheid
wind waait wolken heen en weer
dan een huis
vol armen en benen
de tijd van geen tijd
luchten wisselen en wenen
leven blijft verrassen
je denkt ik heb het door
maar alweer is het me
een paar stappen voor
onverwacht gul getracteerd
in de wieg een nieuw wicht
in je lijf…
Indo- Meisje
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
1.184 bood ik háár drankje aan
‘pisang-ambon’
alcoholische siroop van banaan
ogen als bruine parels
keken mij doordringend aan
leken mijn gedachten te lezen
ik voelde haar betoverende macht
spiritueel als mist, verdwaalden wij
in het nachtelijk labyrint
met zo’n menigte, elkaar kruisende gangen
ineenlopende kamers
en hand en lijf…
Jeugd
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
931 Dit jonge lijf vol jeudig vuur
stortte zich in reis en avontuur.
Nooit was er enig bezwaar
tegen elk vermeend gevaar..
Ik genas van elk klein malheur
zonder de hand van een docteur.
De vrijheid van dit bonte leven
werd uiteindelijk toch versneden.
Helaas verscheen dit kort bericht:
De dichter.. is erin gebleven...…
Skeletterie
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
807 bromde
waar ze bleef al die jaren, de slet
Als ze niet gauw komt gaat hij afnokken
een skelet heeft recht op een verzet
gaat hij met zijn buurvrouw hokken
die haar deur op een kier heeft gezet
Ze rammelen samen prachtige duetten
dromen over botten bleken in maneschijn
hopen dat men geen eega`s zal bijzetten
Bewonderen elkaars ivoren lijf…
De zwaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
676 Zijn vleugelslag wiekt hoog boven de huizen
de nek ver uitgestrekt aan kop
Voorlopig nog geen zwanenzang
als de verre stemmen in zijn oren suizen
Een ogenblik kijk ik naar boven
het lange witte lijf in zicht
Traag maar soepel in het ochtendlicht
bewegen vleugels die goden loven
Dan ontnemen daken mijn staren
Voorbij is de getergde vogel…
Vertoeven
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
821 Ik wil jou voelen lieverd
ruik je met mijn ogen dicht
Die geur herken ik alleen bij jou
en weet dat ik daar voor zwicht
Kruipen wil ik diep in je lijf
jouw armen om me heen geslagen
Geborgen zijn voor eeuwig en altijd
nooit meer om liefde hoeven te vragen
Met je vrijen tot we zijn uitgeput
het zweet van jouw lichaam proeven
Je laten voelen…
Pas de deux
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
1.556 in vuur en vlam
dooft zij het naakte lijf
langs een robe van ijzige blokken
die dooien aan opvrijende benen
haar gezicht huist
in een vragende schaduw
zij wil haar blik niet aan mij vertonen
enkel hem zonder schroom
met een onaantastbare
verleiding belonen
zij bespeelt een minnaar
die ook door adem is omhuld
en in hetzelfde verlangen…
DE WEG NAAR
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
717 Maar ook de pijntjes
in lijf en ziel verdrieten
mij iedere dag.
Ik zie steeds uit naar
het goddelijk ontmoeten
van die mij liefheeft.
Die lieve ogen
die mij ergens zien zitten
wachten op contact.
Dat grote moment
van eeuwige omhelzing
en niet meer uitzien.
Al die wegwijzers
maken mij zo verdrietig,
liever de liefde.…
Mysterieus moment
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
540 Ik fluister het frêle ochtendlicht
dat op je slapend lichaam neerdaalt
Met vrije geest
laveer je tussen dromen door
Binnenin voelt alles als vloeibaar
of kneedbaar
Als een witte duif zweef je
langs de verdichte lucht
van het ondenkbare
Intussen dek ik je toe
door liefde aan lijf te binden
uit een andere wereld
Ik neig naar jou…
In het bos
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
679 in het bomenland
door groen gras omgeven
ligt stil en haast verscholen
mijn huis van houten planken
met groei en bloei verweven
de tijd heeft het beschuttend lijf
en de stenen pannen gevormd
het geheel is aan inzichten
van seizoenen te danken
midden in een verlatenheid,
van mystieke aard,
waar enkel natuur zorgt
voor ongedwongen klanken…
Een onbekend venijn
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
526 staken door het hart
dat vastgepind
geen kansen krijgt
om nog te slaan en
aan de haal te gaan
toch lekt magie
houdt ogen in de ban
van mysterieuze krachten
die op ontsnappen wachten
een onverhoedse wind
slaat op het vuur
sliert vonkenregens
wild in het rond
kijkers schrikken
van een onbekend venijn
dat bezit neemt van
hun lijf…
Badjongen van Yiannaki
gedicht
2.9 met 8 stemmen
3.675 Zijn werkelijke taak ligt hogerop: hij jaagt
de vogels naar het zwerk, wijst met gestrekte
arm de berg terug, de zon terecht, terwijl
een rilling door zijn lijf heen trekt.
Zo nu en dan stampt hij de aarde aan
die onder tegels is gelegd, strijkt vloeiend
alle water pas of trekt het bij de hoeken
strak.…