3937 resultaten.
Waar gaat dat heen?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
781 Ten eigen bate moeten bossen wijken.
Bedreigde vegetatie spaart hij niet.
Het draait slechts om die roteconomie.
Agressie van de mens lijkt niet te stoppen.
Zo helpt hij heel de wereld naar de knoppen.
Kan oorlog leiden tot een utopie?
Gelukkig is er tóch een happy end:
een grote plaag op aarde is verdwenen.…
Zuiderduintjes
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
742 Bewijs te over dat Grönnen
door ook maar een beetje Wad
niet serieus wordt ingeschat
zijn de Zuiderduintjes - eiland
tussen wadden en dijken
In stad en ommeland
denken ze niet eens zozeer
klinkt niet als één
het zijn er vast meer
Eerder wordt verder gezocht ten zuiden
doordouwers zelfs tot voorbij Arnemuiden
niemand komt op het idee…
dromenvanger
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
807 op het talud overdag
luistert hij, gedegen man
naar de bevelen links en rechts
ten uitvoer te brengen wat
uitvoering werd opgelegd
niet voor niets is hij
de gids voor wie geleid
het doel wil bereiken
in de sterren reeds gesteld
en ook naar waarde ingeschat
na het landen van de zon
onder het eenzaam geluid
van koor na koor verstomd…
Mijn hart valt stil
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.608 Maar ik kan niet meer
En ik laat mijn armen hangen
Ergens hoop ik nog wel
Ruimte lag er voor me
Alleen bergen zag ik
En mijn hand wees naar de top
Ergens denk ik nog wel
Dat maakt dat dingen kloppen
Maar mijn hart valt stil
En met armen opgeheven en gelaten kop:
“Mijn God, ik heb opgegeven
Deze weg is mij te zwaar
Ik heb mijzelf ten…
Even een pauze
netgedicht
4.2 met 29 stemmen
1.630 Wat kan ons hier en nu ten leven wekken?
Rustig maar, durf te kijken als een kind
dat weet dat het ook morgen
weer zijn speelgoed vindt.…
Vorm
gedicht
3.8 met 10 stemmen
5.600 Zijn jasnaad valt tot
op zijn tenen en zijn armen houden
ook geen maat, zijn nek is vrijwel in
zijn jas verdwenen, zijn schouderblad
raakt aan zijn schedeldak. Maar nee,
dat is het niet, 't is zijn nobele gelaat.
------------------------------------------
uit: 'Reis naar Vallentgod', 2000.…
dagsluiting
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
2.211 Geluiden van de dag
verstommen bij het
vallen van de avond
late zon straalt nog even
haar gouden gloed
gedachtenstromen
ontlokken zich
aan m'n gemoed
onzichtbare wind
wiegt de takken
als een moeder met haar
pasgeboren kind
vogels geven hun laatste
lied ten gehore
die als een symfonie
klinkt in m'n oren
de maan schijnt
als een glinsterende…
Roezemoes
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.127 achterklap
dijenkletsers ginnegap
en staan de lamme leuteraars
verveeld bij ouwe hoeren
In het land van Babbelaar
waar kletsnekken flaneren
worden bomen opgezet
door kommaneukers opgelet
en staat een boze Babbelaar
loslippig te oreren
In het land van Babbelaar
waar gesmeekt wordt om gesmoes
vallen woorden uit de lucht
zijn lange tenen…
Krullen
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
2.020 Ik kan wel met dit haar gillen:
ik heb het zelfs op m'n billen,
in m'n oren en neus,
in mijn navel en aan m'n wimpers,
aan m'n tenen en ook op m'n benen.
Ik lijk wel Tarzan, die is nog niet zo erg.
En wat er nog bij kan:
ik kan er zelfs niet door met een kam.
Ik wil het uitrekken uit mijn kop,
dat is echt geen mop.…
Floraliënlaan
gedicht
3.6 met 14 stemmen
8.958 Teruggevonden, kale, onvast
neergekribbelde afnemende cijferreeks,
angstvallig genotuleerde afgelegde weg
verklapt ten slotte toch hoe iemand
het komen van zijn sterven verbergt, stiekem
zijn stappen telt, hoop
aftrekt, zijn laan in-
slaat, paniek
beaamt
met mijn ogen dicht:
verlegen verloren heer
aan de kant gewankeld
van zijn private…
Zovelen zijn gegaan
netgedicht
4.2 met 41 stemmen
2.059 Maar wat ten diepste ons echt wil bewegen,
het mens-zijn in zijn rijkste zin en doel,
dat komen wij op 't slagveld zelden tegen,
dat is het minnen, eerbied en gevoel.
Het kleinste kind en ook de laatste rozen,
ze zijn gegeven voor een nieuw bestaan;
laat ons dan helder zijn in denken, teder
en vol begrip naast hen die lijden staan.…
Naar de maan
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
1.126 De maan is het ventiel
van al wat dan ten hemel stijgt
daar drogen allengs onze dromen op
in zore, weidse maren.…
Waar vind je hem...
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
776 Waar vind je hem, de weg ten leven;
de weg die leidt naar echt geluk?
Veel zekerheid is niet gegeven,
je denkt soms haast je hersens stuk,
en toch wil je niet enkel dromen,
het leven is daarvoor te klein;
soms schijnt het licht doorheen de bomen
maar vaak ook kan het duister zijn.…
OP HET GRAF VAN DE VOORSPOED
poëzie
2.7 met 10 stemmen
2.947 ten grave voortgespoeid,
en hij, die anderen bevrijdde voor ellende,
raakte om zijn weldoen zelf ellendig aan zijn ende.…
Advent
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.471 zwartgesleepte sluier, soezende zomer
tuimelt lichtvoetig als een vilten stemvork
over ons glinsterdak, ondermaans bestaan
krioelt van noten, zingt van opschudding, klinkt
lentelijk, tot winterstof helderhoog zweeft,
licht wordt als groeiend gras haar bloemen
ten hemel richt alsof God spreekt, zij
vergeten dat bangtrillende kou
anders is dan…
gebroeders de Witt
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
810 kijkt droevig naar omlaag
hij legde met zijn broer hier ooit het loodje
de reden voor de lynchpartij was vaag
zij hingen hier voor schut en dus niet graag
te bungelen aan touwen in hun blootje
ze kregen van gepeupel soms een stootje
of werden wat gekieteld met een zaag
en ook hun tong had hinder van geknaag
wat later vond men van een teen…
De commercie
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
1.041 Nee, ik laat mij niet langer leiden
Spaar mij het opgedrongen gevoel
Laat mij mijn gevoelens het in verlangen
Lieg niet agressief meedogenloos in mijn smoel
Ik wil liefhebben haar die ik bemin
Gevormd met al die vleselijke facetten
Gevormd rondborstig in omvattend geheel
Zij mijn liefde bevredigd mijn tederheid ten deel
Geen plagiaat van…
het paard
hartenkreet
3.9 met 18 stemmen
1.689 Jaren geleden
In een ver verleden
Was de pracht
En de enorme kracht
Bekend van het adellijke paard
Zijn eigen meer dan waard
Mooi en sierlijk
Bijna niets meer dierlijk
Waardig en edel
Stap voor stap, tot in galop
Komt hij ten top
Spieren glanzend en strak
Joviaal en mak
Edel verwend
Door iedereen gemend
Manen als zijden draden…
Hoop.
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.415 Hoop kan nie in raadsale verduister,
in driveways ge-highjack,
of teen onskuldige kele gehou word nie.
Here Lanie.
Hoop is net 'n droom van 'n droom;
'n Beautiful oggend,
blink en gebukkend van die reen.
Hoop, my meisie,
is om maar meestal butterflies te jaag,
en al raak die nette swaar,
is dit hoop wat ons laat manage.…
Schilderij
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
2.065 vochtig en vol van het eerste bedrijf
als vluchtige vlinders likraak op je lijf
je buik op het bed je rug breed ontbloot
Ik zoen je heupen ik voel zonder handen
hoe laaiend jij onder mijn vleugels ligt
de haartjes omhoog en de ogen half dicht
nooit weet waar de vlindertjes zullen landen
en sterven als stempels op je huid
een schilderij ten…
Assepoes
gedicht
3.2 met 76 stemmen
28.193 Je zussen sneden hiel of tenen af
en werden even bruid. De buit was jij.
Jouw zwanenzang, jouw preuts gespin,
jouw dansen op het ijs van middernacht,
had je van een sprookje meer verwacht?
Je bent een blinde op een uitkijktoren,
je baadt in weelde, paart in kikkerdril.…
hoogtij
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
780 in dat geval strekt het u tot eer
zulk een asemend lijf
in uw blik te vangen
of nog beter,
ik bloei in hogere sferen
en u tracht mijn warme zucht
op uw edele huid te eren
met sprakeloze gezangen
wees niet bevreesd
ook mijn genegenheid
is aan u besteed
zie met open ogen
dat mijn ziel
in vreugde
ten bate van allen,
wordt mee gezogen…
ultraviolet lokt in letterbak.
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
595 nog te hakken
rots uit steen voor beeld
alles is ooit
uitgesproken voorzegd
tot oren steeds gesloten
onvrij gemaakte hoofden
ongezegd opgeslagen
ordeloos in breinen
zoekend naar verwoording
in dichters gisting
van Dale stort goed
bergen woorden schuren wrijven
in vermaledijde brij
waar oh hoe waar
te bezweren het ongerichte
ten…
lichaamstaal
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
1.644 verlof
het warme hart schoorvoetend uit de gratie
de middelvinger zorgt voor consternatie
een gladde tong is dubbellang van stof
geheugen wordt geplaagd door Korsakov
de huid heeft zelden last van transpiratie
wat klieren bekken onbehoorlijk grof
een ruggengraat bezweek door de inflatie
de ballen zijn bevreesd voor een castratie
en lange tenen…
prinsjesdag
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
817 hoofd
haar buurvrouw had een vogelnest geroofd
zo groot, daar kon een ooievaar op broeden
een uitgelaten juffrouw, een gegoede
had zich vandaag bijzonder uitgesloofd
een zwaarbeladen vrachtschip sappig ooft
genoeg om heel het ziekenhuis te voeden
’t is fraai, zo’n rariteitenkabinet
een exhibitie van verzamelwoede
de lachlust werd gewekt, ten…
anders zwartwit
netgedicht
3.9 met 38 stemmen
3.048 zo op het oog schat men haar benen
even lang, links en rechts als haar armen
eveneens wordt beweerd dat haar borsten
loodrecht op de horizon staan, wat
onnatuurlijk is, gezien de zwaartekracht
de jubel van tenen en het kriebelen
van vleugels in plaats van haren op de rug
hij weet dat niet en denkt aan lammer-
gieren op de thermiek in…
onder het zoek
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
654 wetenschap drijft hem
voorbij elke gekende grens
waar herfstbladeren niet echt
hun kleuren hoeven te verliezen
noch hun stammen te verlaten
zijn chemie creëert elke situatie
die de natuur vergat te voorzien
hij is schepper als in Van Dale
uit ieder niets wel iets
blijft hij zijn pad betreden
soms verwijt men hem de zonde
van de heuristiek ten…
gewichtloos
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
730 dagen zal laten
opengaan
als een landschap
dat danst uit spiegels van
honderd bomen en zeldzame
bloemen, wijd uiteen
het mag zelfs regenen
in mijn oor of tijdens lange
nachten
en wanneer het sprookjesbos
is vastgebonden met touwen van
ongeloof
dan nog word ik je lief
heb ik je lief, krijg je me lief
met mijn te kleine tenen…
En u is criticus?
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.521 wanneer, zovele modderaars ten spijt...?
U wéét het niet!... Ha! aan mijn borst, mijnheer!
Vergeef me 't sentiment van dit wat oud gebaar,
doch zó'n woord, over kunst! strekt ons te zeer tot eer.
Wij weten er niets van. Wij kunstenaren maar.…
de kade verlaten
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
1.729 waar ijzeren schoenen
van houten karren
kletteren in een oceaan
van lawaai
ik vaar de haven uit
onder een opgeheven brug
handen als geklonken
aan het draaituig
waarvan het hart niet klopt
omdat de richting
door vuisten wordt gekozen
mijn rug schermt
het priemen af
terwijl witte doeken
op de steigers
het water ten…