2456 resultaten.
Waddenstrand
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.714 zandloper, briljant
schuivend en driftig pikkend in
scherp geslepen korrels strand
zilt klinkt de zouten wadstem,
schuchter streelt de noordenwind
de wuivende halmen, knipogend
naar kleine pleviertjes,
met hun tere, snelle pootjes
drukken ze ontelbaren driehoekjes
in stempelreeksen in het zand
dit zondig zand slikt heftig, zuigt
aan de roze…
Tevredenheid
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.980 Een rozelaar staat aan de groene zoom
Des meers, en spiegelt zich; de rozen hangen
Voorover, turend naar haar frisse wangen...
Daar valt er éne, en dobbert op de stroom:
Zij drijft, en komt, waar, weelderig en loom,
Een water-roos haar houdt in 't blad gevangen.
"Wees welkom!" (zegt die) "kunt gij meer verlangen?…
Mijn Valentijn
hartenkreet
3.6 met 33 stemmen
1.980 Natuurlijk gaat dit over liefde,
rode rozen, maneschijn
Over houden van en lieve woordjes
en heel dicht bij je willen zijn
Maar meer dan dat nog over vertrouwen,
gewoon voor iemand willen gaan
Over lekker je zelf kunnen zijn,
wetend dat wij naast elkaar zullen staan
Gewoon met elkaar kunnen lachen
maar ook een goed gesprek
Twee verschillende…
zeven hemels gingen open
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.061 alle woorden doen me pijn
ik voel het in begrijpen
in het te lang weer samen blijven
ontstaat de irritatie en venijn
het is de hel van hemel samenzijn
ik pluk gedachten uit de lucht
streel zinnen die beminnen
je voelt je lekker vogel vlug
om luchtig als een poes te
knorren en op schoot te spinnen
ik bied je rozen aan
gewoon om te beginnen…
de dood kijkt voor zich uit
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
2.133 de dood kijkt voor zich uit
in zwarte ogen vol met stilte
slechts kaarslichtvlammend
doet iets doods ontwaken
overpeinzend het leven
met vreugde en verdriet
liefde, haat ontspringt in oorlog
waar zij laat, wat zij ooit kreeg
de mooie roze zachte huid
verbleekt in korte tijd
ook mijn hart klopt niet langer
haar zien, stokt het verstijfd…
Vuur en bloed
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
926 zij eist lekkende tongen van vuur
en de louterende, bloedende rozen
die haar bemantelen tijdens haar kuur
en die zij dan plots driftig doet lozen.
dapper doorstaat zij zijn waarheid
lijdt zij in deez' nacht vol rozenbloed
o Bloeding in de vurige nachtgloed
terwijl zij even proeft zijn tederheid.…
Gallische walging
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.271 Moederdag, vaderdag, dierendag,
Bevrijdingsdag, Nieuwjaarsdag,
homodag, meestal roze gekleurd,
erger nog een Kerst- of Paasdag,
er is geen dag die mij thans meer echt opbeurt,
er wordt teveel niets gezegd en te weinig gezeurd.
Alles heeft zijn naam, maar niets is een geheel.…
DE LEZENDE
poëzie
3.3 met 17 stemmen
4.981 Zij laat zich leiden naar het dromenland,
schier ademloos, met vonklend oog en wangen,
waarop de blos der rode rozen brandt.
O zomerzon! o gloed der minnezangen!
Het liedrenboek ontglipt haar blanke hand.
Daar heft zij ’t op en drukt, vol wild verlangen,
haar rode lippen op de rode band.
O zag haar thans de dichter!…
Verdwaald liedje
gedicht
3.2 met 31 stemmen
26.067 neervalt is hij bang
en bidt en blaft en beeft
Daarom heeft hij de goden uitgevonden
daarom heeft hij torens opgericht
waar de goden mogen wonen
in een eeuwig licht
De mens dat arme beest
dat vraagt en vrijt en vreest
in de schaduw van de torens
En ik ben de kleine bruid
van het goede en het broze
Ik maai het onkuid
en ik maai de rozen…
zomerblues
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
609 nog dan vroeger
je bent een al te wakker beest
ik wou dat de herfst weer begon
en dat ik weer kon schuilen
o zon je bent niet meer wie je bent geweest
laat jouw naam niet rondzingen
omdat mensen blij zijn met dit feest
ik word er alleen maar somber van
o zon je bent niet meer wie je bent geweest
ach, laat ik niet zeuren laat de rozen…
De glimlach in de morgen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
577 Net ontwaakt, slaapdronken ogen
vouwtjes en kreukels
in wangen, een half verborgen gaap
achter de hand
de tuindeur open
blote voeten dansen in het vochtige gras
nog wat bedauwd
de morgen zon piept door de wolken
had hij net de maan gekust
de rozen zo juist ontloken
waarvan de doorns stekelig
en uitdagend staan
alsof ze haar zeggen
raak…
Zakkewassers!
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
725 In de Chatzensee spartelen een paar roze mannen,
knorrend van genoegen strekken ze hun krulstaartjes uit.
Op de oever, bedekt met modder en notenolie,
wentelen zich twee Heidi’s vol verlangen naar de zon.
Plotseling duiken de mannen de groene diepte in,
een mandarijneend en een kwartel achterlatend.…
Los bol
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
514 wandelen
in 't bos
Geuren en kleuren
vertellen iets moois
paden en rustige verhalen
trekt iets meer
de geest omhoog
Zachtjes aan
haar rode
hartje beloven
dat de tijd inderdaad
ooit uit zal doven
Net als lichtjes
ooit eens verdwijnen
stoppen met schijnen
in het eindloze duister
Stoppen de knoppen met tikken
takken uitbloeien
rozen…
de dood een vriend
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
606 weg
de lethal injectie
doet zijn werk
de doodstrijd
met gesloten ogen
zij kijkt op de klok
een snik
loopt naar buiten
plant een rozenstruik
opent zijn laatste brief
ze huilde om
de dood
van een vriend
men zei een moordenaar
zij oordeelde niet
veroordeelde nimmer
haar fluister
was vol
intens verdriet
elke zomer als de rozen…
Wintertuin
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
1.090 een waterig zonnetje belicht met haar stralen
het roze van het laatste roosje aan de stam
wat restjes boterham op mijn rondje
liggen er te wachten op bekjes die het op komen halen
een merel staat met schuine kop
de snavel gericht op de nog natte aarde
zijn pootjes trappen plots omdat hij wat ontwaarde
aan de clematis hangen nog wat pluizen…
Laat maar, ik ga mijn eigen gang
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 krult haren
vrolijk lokkend
een schouderophalen
en ze luistert
want het is nu
zoveel stiller
in Amsterdam
en ook Den Haag
zwijgt maar troost
de regen klettert neer
in pijpenstelen
er zijn er meer
die niet helemaal passen
onder hun paraplu
de rokers kleumen buiten
niemand bekommert zich
om mij
huilt een heel oude dame
een bos rozen…
laat maar, ik ga mijn eigen gang
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
620 krult haren
vrolijk lokkend
een schouderophalen
en ze luistert
want het is nu
zoveel stiller
in Amsterdam
en ook Den Haag
zwijgt maar troost
de regen klettert neer
in pijpenstelen
er zijn er meer
die niet helemaal passen
onder hun paraplu
de rokers kleumen buiten
niemand bekommert zich
om mij
huilt een heel oude dame
een bos rozen…
Lente
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
713 Proef de roze bloesemblaadjes
en blaas de rest van op je vlakke hand
recht in hun uitdagend gezicht
zodat ze aan het lachen en het dansen slaan
met in hun slanke lijven
reeds de rijpe zomer.
Spring een gat in de lucht
zweef als de zwaluw pas weergekeerd
gedragen door de lentebries,
in je mond een boeket viooltjes.…
zij wil een naam om in te bloeien
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
838 zij wil op bloemen groeien
zoals de zon
op het zalig onbewolkte
zwartvertakte gedachten
achterlaten onder het zacht
bestreken mos
blauw staan
op bomen
wanneer seringen wuiven
naar romige, roze
vruchten
ver weg
van blank beschenen berken
die hun kruinen optrekken
door het eenzame beven
omdat zij niet anders kunnen
en het verdwijnen…
Nachtgodin
hartenkreet
3.2 met 29 stemmen
5.021 Met jouw mond
rond de glimmende parels
dromen wij onder een kleed
van rozen. Terwijl wij de
liefde bedrijven wil jij
waarschijnlijk helemaal weg zijn
helemaal weg in mij. In het zwarte
woud rond mijn geribbelde schede,
duikend tussen de vochtige lippen,
verdwijn jij met je hagedissentong.…
BLOESEMS, POLLENS
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
463 Je wilde wat van mij, je had je haar opgestoken
je rook naar bloesems en wilde rozen verloren
half aan je middel hangend bedwelmd aan je zij.
En kwijlend als een hond wil ik nog wel kwijt.…
In bad
gedicht
2.5 met 26 stemmen
6.766 En straks zwaai ik mijn voet over de kant
en vind ik even later op het keramieken strand,
zonder warmte te verwachten
van de glazen zon,
al gauw de droogte weder in mijn roze nachtjapon.…
Omweg en ik viel stil,
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
460 In het voorspelde rood der rozen, wat
knellend werkt in het spel van minnekozen,
vervloek de dreiging van de overmaat
waarvoor de tijd ons liet bloeden, om
naar een bodemloze schat te graven, of uit
de rusteloze ziel en of daar nog wat uit te
winnen viel, wil ik in mijn denken zwijgen,
ontdek hoe weelderig gras zich opnieuw tot
dwaze dromen…
ZIJ KOMT
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.642 Strooi, rozen, op het zand èn sneeuw èn blad!
Gij, zwaatlende olmen, nijg u naar het pad,
En kus de dauw van sidderende mossen!
En, snelgewiekte liederen der bossen,
Stem aan èn zang èn lof! En, klimveil, dat
De slanke, diepbeminde beuk omvat,
Druk hechter aan de twijgen u, de rossen!…
Sonnet
poëzie
4.1 met 8 stemmen
4.519 Nu vul die vaas met gele oktober-rozen,
Leg blauwe druiven op die blanke schaal,
Tussen de trossen laat de perzik blozen
Als avondrood, en loof als bloedkoraal
Van wilde wingerd blij mijn blik verpozen,
Die symfonieën zoekt in kleurentaal.
------------------------------------
uit: Blauwe druiven (1895)…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 zacht en soepel waren
nu hard en je schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene gras
het ademen staakt mijn hart verhongert
de zee jankt, joelt en breekt de duinen woest
met haar vuisten
vol van lege schaduw zag ik je gaan
als waterlelie op het witte laken
naar de stilte van later
het regent hier lauw de rozen…
Schoon is de roos
poëzie
2.5 met 4 stemmen
1.713 Bevallig lacht, en met volmaakter schoon,
De lieve roos, die we op uw kaak zien blozen:
Een storm verniele in veld en bos de rozen,
Zijn woede deert geen bloem op zachte maagdenkoon,
Doch ook die bloem heeft eens haar' herfst te duchten!…
kale nachtmusik
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
568 dus geen jas
ik rits mijn vel open
stap er uit
hang hem op de kapstok
het masker er naast
schroef mijn houten been af
haal een glazen oog uit de kas
de toupet op het plankje
en het gebit in een bakje
fantomen doen helaas niet vergeten
de getekende rugzak
weegt
ik sleep hem mee
de trap op
mijn hemelbed
vol rode rozen…
VROEG IN D' OCHTEND.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.517 Vroeg in d' ochtend wringt de roze
zich uit de enge zwachtels los,
Eenzaam, wijl nog alles sluimert,
tooit zij zich met purpren dos;
En zij zendt haar eerste geuren,
met haar Schepper nog alleen,
Op de wiek der morgenkoelte
dankbaar naar de hemel heen.…
en anders niet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
658 mijn ziel beloofd
het blije hart toont moedig
de verkwanselde tijd in nodig zijn
voor wie het leven ooit begon
zonder achterklap
zonder pijn
ik wil leren kennen wat de lust is
kijkend in een spiegel door bronzen engeltjes omrand
ik wil leren weten of het een gunst is
wanneer je ziel al is verbrand
ik wil leren te vertrouwen
in een roze…