3205 resultaten.
Ze is de mooiste die ik ken.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
553 De duisternis is verdwenen.
Haar aanwezigheid maakt bij toverslag
de uren tot edelstenen.
Haar naam is de mooiste van iedereen,
zingt in mij alle dagen,
draagt mij door de schaduw heen,
antwoord op mijn vragen.
Ze is de zon en maan gelijk
de sterren aan de hemel.
Zij is het die mijn angst verdrijft,
de hartslag in mijn leven.…
Voor mijn Dochter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.274 Een kind verdween, de tijd ging snel,
een bloem verscheen, dat zag ik wel.
Toch was het moeilijk lieve meid,
ik raakte jouw aan iemand kwijt.
Dat is niet zo, dat zei je nog,
het is slechts een gevoel.
Je krijgt er toch een zoon bij nu,
dat is wat ik bedoel.
Nu heb je zelf kinderen, twee dochters
lief en klein.…
De zee
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
456 Maar bij de eerste golf
is mijn spoor verdwenen.
Mijn voet gaat mee in de zee.
Mijn eigenheid
in de onenigheid.
Al mijn gevoelens laat ik gaan,
geef ze over aan de zee.
De zee,
die mij een vrije weg geeft.
Al is het maar voor even,
hij biedt mij steeds
een nieuwe kans.
Vergeeft mij mijn gevoelens.
Vergeeft mij mijn fouten.…
HERPEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
498 stilte is het dat de bladeren beven
Om dennen is het dat libellen zweven
En ook een wit, gevleugeld, sierlijk ros
Toch heerst er droefenis naast dit genot
Een draak spuwde door wolkenlagen heen
Een spookverhaal, verfoeilijk is de plot
De wereld vliegt de dader naar de strot
En suikerharten zijn opeens van steen
Om alles wat zo onverhoeds verdween…
De kade
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
594 Wanneer de liefde verdwenen is
maar schuilt in het kloppend hart
en weerspiegelt aan de waterkant.
Deinend water tegen de kade
watervogels dobberen in silhouet
omringd met sterretjes op het water.
Mijmerend op een zomeravond
met als decor een oranje gloed
en mijn muze als geestverwant.…
De Regenboog
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
531 In al haar schoonheid
geruisloos en ineens verdwenen.…
Voorgoed
gedicht
3.3 met 11 stemmen
17.372 Geen troost valt aan het najaar te ontlenen,
de bladeren verworden in de goot
en de gelieven zijn voorgoed verdwenen.
Wie weet is ons vergund pas metterdood,
door vreemde hemellichamen beschenen,
iets vast te houden wat ons niet verstoot.
-----------------------------
uit: 'Geleende tijd', 1999.…
Lege ochtendstond
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
795 in luister
als jij mijn lippen kust
als alles is vergeven
tijd om weg te gaan
niets om voor te leven
blijf ik nog even staan
verstervend in de verte
ontvlucht de overkant
wacht op zoveel vuur
die mijn cel verbrand
liefde was in mij gevangen
als wortels in de grond
iets heeft dat vervangen
de lege ochtendstond
nu is de tijd verdwenen…
Herfst
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
499 Nederland is op weg naar zijn winterslaap
Het groen vervliegt gedwee en traag
Mij gaat het eerlijk gezegd iets te vlug
Binnenkort de klok weer een uur terug
Mistroostig staar ik naar buiten
De wind en de regen zijn niet te stuiten
Achter de wolken: gebroken licht
Hoe komt het dat de zomer zo snel verdwenen is?…
Groots en onverschrokken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
461 Dan stoven wij uiteen door
sloten, op blote voet
door verse flatsen
heen,
Beschermden onze groene
landerijen tot ook
de laatste koe
verdween.…
Vluchtige man
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
861 Mijn lijf verlangt naar hem, maar wat een shock,
opeens, is mijn gedroomde man verdwenen.…
Als de dag overgaat in de nacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
864 De zon aan de ene, de maan aan de and're kant
ze knipogen naar elkander
zodra de zon met haar mooie rood is verdwenen
zien we een heldere lucht, waar sterren verschenen.
De maan, in al haar glorie laat zien,
dat morgen na een heldere nacht:
de zon zich wellicht wederom laat zien.…
leeg van voren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
558 het is kouder dan de vlucht
van duizend meeuwen, de tocht
die het voorjaar inblaast lijkt
met het oudejaar te zijn verdwenen
het gerecht van tochtige koeien
en praatgrage knoppen blijken
zich te hebben verschanst achter
duinen van traag zand
ook de luchten lijken voller
van adem, een wolk draagt
de massa die eens ons aarde werd
genoemd…
Europa is een woord
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.130 In het lawaai verdween je. Onbetreurd.
Achter de bergen, ver weg, waar ik woon,
Heeft niemand je zelfs maar gekend. Het geurt
Naar hout hier en men spreekt op zachte toon.
---------------------------------------------
uit: 'Alle gedichten tot gisteren', 1994.…
cardio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
548 aandacht weg van
al die blank gekleurde witte jassen
we spraken over gebouwen en gedichten
het dagelijkse uitzicht over Rotterdam
over de verborgen bacterie achter
de driedraads icd, het dagenlange wachten
we keken samen tennis voor ze weer vertrok
“bittere pillen slikken moeilijk weg”
vibrerende vingertjes gingen de rotonde
rond, verdwenen…
Gedachtegoed in december
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
580 De avond kwam en de houtskool
werd ontstoken en met een stuk
karton het vuur aangeblazen
Op de roosters lamsvlees gelegd
dichtgeschroeid en omgedraaid
er hing een geur van ketjap
Om het vuur werd naar elkaar
en naar een mot gekeken, die
in een flits van licht verdween
Ook deze huiskamer is onderdeel
van een uitdijend heelal,waarin
jij…
Die Bloem
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 ik had nog nooit zo’n
prachtige bloem gezien
nadat ik haar determineerde
lag ze voor me
geheel ontleed geheel ontkleed
ze was echt zo bijzonder als men beweerde
alles werd mij klaarder toen ik dat deed
en toch was het de mystiek
die verdween en langzaam
voor mijn ogen verteerde
soms moet je iets
laten zijn wat het is
en alleen genieten…
Tijd
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
589 Als alle liefde lijkt te zijn verdwenen
En alle deuren lijken dicht te zijn
Als vlinders in je buik voelen als stenen
En in je hart voel je alleen nog pijn
Dan is het goed om ergens op te schrijven
Op een papier of spiegel aan de muur
Dat die pijn weg zal gaan, het zal niet blijven
En liefde komt terug, eerlijk en puur
Want tijd…
meer dan ooit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 je verdween ’s ochtends
naar de overkanten tijd
terwijl starend uit het raam
ik zocht naar woorden
waarmee ik zeggen kon
hoeveel ik jou nodig heb
je vertrok stilletjes
zonder de deuren te sluiten
naar de kamers van liefde
die ons elkaar verbonden
dus mis ik je meer nu
meer dan ik eerder deed
je voer in je eentje weg
uit wat mij haven…
Vlieland
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
1.675 meer nog hier, dan in de stad
Een stilte, die de zee verbrak
Naakt in de zon gelegen
Waar zeilboot met de vogels gaat
Mijn hart voor jou steeds over slaat
Waar lichtjes waken, 's avonds laat
In sprookjesluchten schenen
Daar waar ik niemand nodig had
Dan jou mijn lief, zoals jij was
Daar waar ik nooit jouw naam vergat
De wereld leek verdwenen…
Verjonggingsapp
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
524 achtergelaten
als tekens van leven op hun huid
ik heb ze niet zien
verjongen maar wel zijn hun
grauwsluiers van zorgen weg
daar schemert weer
de jeugd in lach en blik is de
veerkracht terug van het ik
het is geen verjonggingsapp
die jij hanteert maar de reflectie
van liefde die ieder kind heeft geleerd
die in volwassenheid is verdwenen…
Zacht beschreven leven II
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 De dag 'maar' zei, voor eergisteren moed toch bijna verdween.
Hoe kan een zeilboot werkelijk bliksemsnel verder zeilen,
ons toch als omstanders steeds met open kranen laten dweilen.…
Onze boom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
587 Jij verdween en door die kerf
bloedde de boom dood.
De bladeren vielen zoals de minuten
en zo nam de woestijn in bezit
wat een vruchtbaar lapje grond was.
De massa's zand liggen buiten
jouw karavaanwegen en handel.
Jij vond een oase terwijl ik,
arme nomaad met schaapjes wandel.…
Wolkentuin
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
418 ochtendkou
in het eerste
licht komt jouw
silhouet tot leven
strak aangegeven
tot warmte accenten
geeft aan het speelse
jij kleurt uit
net geboren wit
naar scharlaken rood
lacht uit
pure vitaliteit
je tanden bloot
ik moet je laten
gaan mijn vriend de
wind komt zo er aan
samen zijn jullie
ongemerkt in de
dampkring verdwenen…
De onderste vijgen
netgedicht
4.5 met 40 stemmen
383 ik heb lange
takken gepakt
om de mooiste
vruchten uit
de boom te slaan
natuurlijk heel
voorzichtig aan
de onderste vijgen
waren zelfs als onrijp
snel verdwenen
maar in het topje
van de boom groeiden
dichtbij hemel en zon
de mooiste hun droom
zelfs met takken
kon ik ze niet pakken
moest klimmen en in
een wankel evenwicht
viel…
Een nieuwe diepte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
410 zij hebben
hoofd en handen
gescheiden
meten temperatuur
om koorts te bestrijden
een subtiel gegeven
dat verschil maakt
tussen dood en leven
waar de gevolgen van
besmetting zwaar wegen
zij zijn veranderd
minder open en de
spirit is verdwenen
wel is er in de lach een
nieuwe diepte verschenen
de motoriek kent
niet meer de geestdriftige…
Alleenzaam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
628 in zijn ogen
proberen deze te compenseren
door teruggespoelde beelden
in zijn brein te projecteren
zijn schilderijen herkent hij niet langer
hij bekijkt ze met nietsziende blikken
de muziek die hij ooit adoreerde
lijkt hem nu slechts af te schrikken
niets kan hem meer bereiken
alles waar hij ooit voor stond
lijkt van de aardbodem verdwenen…
Van lood door leed
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
421 Na Pinksteren alsnog aan mij verschenen
Vermomd als duif op een rood pannendak
Verlaat en zonder zijn verzoeningstak
Zo zwaar als lood, er was een kind verdwenen
Het werd na dagen levenloos gevonden
Nabij een huis geblakerd na een brand
Een engel nam het zag ik bij de hand
Wees het op bloemen en vertrokken monden
Wees het op 't lijfje…
gebutst en bebloed
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
452 gespreid maar de
ongelimiteerde
drift raakte er uit
geschrokken en
getroffen door
verdwaalde brokken
de stoet begon
gezicht te krijgen
gebutst en bebloed
probeerden zij er
tussenuit te knijpen
maar de wereld
rolde weg zij werden
opgepakt en vastgezet
in hetze tot
levenslang veroordeeld
zonder enig proces
naamloos is hij
verdwenen…
Communicatief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
399 wij wisten
al heel lang
van het bestaan
van de groene
plek in het bos
met zomers
de speciale
kleuren van de
bomen rondom
het ultra zachte
groen van het mos
dat winters
verdween maar
zomers een mystieke
aantrekkingskracht
had voor iedereen
die iets van en met
liefde had of dit
vroeger ook heeft
meegemaakt zoals
sprekende woorden…