4280 resultaten.
Duistere Kempen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 jagende maan het klagend ruisen
van eeuwenoude verhalen
uit zure zavel gezogen
over soortgenoten al lang vervlogen
die nog spraken van doksalen
in verzonken kloostergezang
het vreemde licht boven kruisende banen
met de lokroep van heidense nazang
wijdste nachten met zilte tranen
over verloren schoonheid, zo wrang
vernielde nesten als verlaten…
Met stilte bedekt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Zeven keer per
Dag is het mijn
Werk om een
Mens te vertellen
Dat hij niet
Langer dan drie,
Hooguit vier, maanden
Te leven heeft -
Zie de wanhoop, woede
En onverdraaglijkheid
In de ogen van
Mijn patient
Voel met hem mee,
Maar mag niet huilen,
Als de laatste
Patient van vandaag
Mijn spreekkamer
Verlaten heeft
Zak ik…
Van uit de donkerte in de lommertuin
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.926 Van uit de donkerte in de lommertuin
zie in het binnenlicht ik haar bewegen,
de stroken in het neergezegen
borduurwerk openvouwen
en plotsling voel ik mij zo diep alleen,
zo star verlaten, dat met wild verdringen
duizend verlangens in mij wakker springen
en mij bevolken stormende dooreen,
terwijl dat in de zijde tergend nijpt
een…
Er valt een knipoog.
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
525 Nog genietend van de stroom van
zinnen, wat glans gaf aan een verlaten jeugd,
de rinse smaak van dromen in de zachte
regen met de geur van krijt.
Gelukzaligheid gezeteld in de weke delen
van het vruchtvlees hem gekweld, vervalt
tot brede stromen, er valt een knipoog uit het
paradijs en wordt bij de toekomst opgeteld.…
VAGELIJK DENKEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
963 He echtpaar verlaat
dat wazige gewemel,
door licht grijs omhuld,
gaat naar wenkende leegte
van wachtende verrassing.…
Voorjaar vol verlangen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.055 Zachtzoete nectar parelt in de zon
Flirtende vlinders vieren de lente
Gefladder rond een vlinderstruik
Eendagsvlinders in mijn buik
Bezige bijen bestuiven het zwerk
De koningin verlaat haar nest
Feromonen vullen de lucht
Verleiden darren in volle vlucht
Tot een fatale liefdesdans:
Hen rest geen tweede kans.…
Tovert met handen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
524 lijkt
een subtiele beweging
als schaduw van blik
jouw ogen
zien het gebeuren
handen zijn er eerder dan ik
je lach is spontaan
maar ik hoor je gedachten
al snel verder gaan
in het raken van snaren
om de aandacht te bewaren
je speelt in een wereld
die jij nog kunt maken
tovert met handen
het spel dat wij helaas
al lang hebben verlaten…
Houvast
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
572 Ik kijk dagelijks over mijn schouder
zoekend naar de dingen die ik herken
de dagen worden echter steeds kouder
ondanks de nieuwe wegen die ik verken
eigenlijk heb ik geen zin vooruit te kijken
om het vertrouwde achter mij te laten
steeds maar weer de tijden vergelijken
ik voel mij steeds verder verlaten
niet tegen het leven opgewassen
verloren…
Niet met zoveel woorden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
492 op een dag is het onbespreekbare
in letters geborgen
het weke, het naamloze
het bestorvene, nog donker voor het licht
alle spinsels zonder gezicht, in een zucht
terwijl de dag vol uren loopt,
de nacht zich toenemend verlaat
zich wakker schudt in vergeten
nog warm van gedempte toon
schielijk langs onaangeroerd waken
ik ga weer zwijgen…
Wandeling in het park
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
710 Afgestorven, los gewaaide
bladeren
dwalen in het rond
vinden uiteindelijk
een plekje
op de reeds bedekte grond
onder warm gekleurde
bladeren
schuilt een egel, die geduldig wacht
tot de winter komt
het bankje,
waar zich dagelijks de oude man
bevond
is beklad en verlaten
het bankje
wat wezenlijk voor hem bestond
natte haren, zwarte poten…
De poolvulkaan
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.905 Barre verlatenheid
Duldde ik eeuwen reeds,
In gelatenheid
Trots en uitgebrand.
Wolken sneeuwen steeds,
Zwaar en eindeloos;
Wit en eindeloos
Ligt het poolland rond.…
Eeuwige dag
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
425 Elke vreemdeling ziet mijn persoon als hun vertrouweling
lachend als blijk van herkenning volgt vandaag als gisteren
de weg verlaten met het hoofd vol van een oneindige route
is het gevoel er wel dat mensen ongevraagd alles beluisteren.…
Oud en versleten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
555 Heel veel is er te verduren
veel te ondergaan
het lijkt niet meer te verbeteren
waar zal je morgen staan
Hoop op verbetering
dat wensen wij je toe
morgen zal het leren
dat je vandaag zei, ik ben zo moe
Wanneer je oud bent
valt er niet meer te wensen
toch wil je dit leven nog niet verlaten
met al die door jou geliefde mensen
Je lichaam…
Ik hoop ook morgen!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
653 Je uitstraling, je doen en laten
maken me zacht maar ook sterk,
jou zal ik nooit willen verlaten
omdat ik onze liefde nog steeds merk.
Samen de dagen met elkander zo te leven
de regen en stormen te willen doorstaan
nee, niemand zal me ooit meer kunnen geven
zoals jij zal er niemand op aarde bestaan.…
Maneschijn
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
610 brandde
is nu stuk
niemand weet ervan hoe en niemand draagt schuld
hoe het ook zij hij geeft geen licht meer
hij is nu stuk
maar wat een geluk
de maan verlicht de straat nu
doet dit mooier dan voorheen
zo lijkt het
mensen lachen luider
in de maneschijn
verliefden voelen hun hart
nog sneller kloppen
baby's stoppen met hun geween
verlaten…
In mijn eentje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
638 Dus voel je jezelf alleen
denk je: 'k ben verlaten
't kan altijd erger
hou dat voor ogen- en in de gaten.…
Melancholie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 In gedachten - en dat niet alleen -
heb ik al zoveel gezworven:
door natte, verlaten straten en donkere stegen,
door steden, dorpen, gehuchten en dreven.…
Stil
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
603 Er klinkt
geen hamerslag
er klinken
geen machines
Er heerst
geen bedrijvigheid
elke dag
valt stil
De werf
ligt er verlaten
bij
kranen werkeloos
laten hun kop
hangen
onderhuids
het verlangen
weer aan de slag
te gaan
de hamerslag
op de huid
van dure schepen
de maten
aanleiding
de werf te sluiten
Nu ligt het werk
stil…
De boom
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
558 Het rafelt maar, het rafelt maar:
De wol verlaat de bomen
Iedere winter valt het zwaar
Zo bloot erdoor te komen
Hij kleumt en kleumt, zo poedelnaakt
Zijn armen zijn bevroren
Zijn bast doet zeer hij piept en kraakt
De strijd lijkt hij verloren
De draad herpakt, het lijkt een droom:
Opeens staat hij te spinnen
Er komt weer breisel aan de…
Afscheid
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.373 Hoe je er ook tegenop ziet
wat je er ook tegen wil doen
vaak komt er toch verdriet
een handdruk en een zoen
die zeggen dat je gaat
voor even of voor altijd
je 'thuis' verlaat
toch wel uit dankbaarheid
maar veelal met pijn in je hart
loop je weg van de gewenning
want je maakt voor jezelf een nieuwe start
als een soort erkenning
die…
De Tao van Charles Darwin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
558 Lopen in de voetsporen van hen,
die gebaande paden durven verlaten.
Charles Darwin ging ons moedig voor.
Durven we te denken zoals Darwin dacht?
Daarvoor moeten we angst overwinnen
voor wat anderen van ons zullen denken.
Daarvoor moeten we moed opbrengen
om over zanderige paden voort te gaan.
The Sand Walk.
De Tao van Darwin.…
Vespers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 en als we dan het huis verlaten
tegen het avondtij
meen ik tussen de golven
een gezicht te zien
zonder naschrift, peilloos
als kleurenblinde as
deze droom houdt adem
wakker, verweesd, beducht
maar soms beklijft
's ochtends een druppel
tot ijs zolang het duurt, tot
mos op een stenen zuil
een ontscheepte maaltijd, een
stempel…
Is er nog hoop?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
553 De lust is weg, net als water dat het
strand verlaat zonder nog terug te keren.
De ziel verschroeit, als verloren in de hel.
Hoop is er niet meer, totaal uitgedroogd
omdat het lichaam en de geest niet meer
met elkaar kunnen opschieten.
Zo vergaat het de mens, het dier,
zo vergaat het de wereld………
non-verbaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
591 stel dat sprake is van vogels
die geen brood lusten
op verlaten terrein
als zeewier in waterzucht
krijg het op de heupen
hang aan lippen
verdwijn in borsten
een heldere kaaklijn
met vertanding langs
hemeldeuren in beweging
staar naar gewelven
klassikaal, zonder omhaal
spreek in zeven talen
zwijg over de gedachte alleen…
Eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
537 stilte
omringt door muren
Geluiden ver weg, gedempt
verstrijken in uren
Elke band verbroken
geen licht ziet de duisternis
Eenzaam wachtend op eindig
verdwalend in pijnlijk gemis
Decennia verloren gegaan
herinneringen worden vaag
Ziekte sloopt meer dan zichtbaar
en uit zich in geen vraag
Te lastig, te moeilijk
wat het ook mag zijn
Verlaten…
de dagen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
409 goden aanriepen met
trommels en gezang als
de stemmen van geesten
dat we boven aan
de berg luisterden naar
het ruisen van de
adem van een god
we aan het dek
de wind trotseerden om
wat we wilden zeggen
in een fles te versturen
we dachten dat we
naar boven liepen
maar we naar
beneden afdaalden
de dag waarop we
werden verlaten…
Maandag.....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
561 de straten
leeg, verlaten
Alleen zon
maakt het nog vrolijk
had ik
in de gaten
Waarom op maandag
'n oud stadshart
bezoeken?
'k ruik vers brood, koeken?
Ik proef...…
Volle maan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
468 Wandelend over een verlaten kronkelpaadje
Slingerend langs knoestige bomen
Loop ik vergezeld door zilver maanlicht
Zomaar wat te dagdromen
Kijkend omhoog, naar de witte magische bol
Voel ik inwendig de lol
Om een diepe wens te uiten
Een wens die een vorm van creativiteit laat ontspruiten
Overvallen door een gevoel zeer frappant
Lijkt het alsof…
kanker
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
738 In alle staten
Heb ik de kliniek verlaten
Tranen langs mijn wangen
Niemand om ze op te vangen
In gedachten zag ik mij sterven
Wat met mijn partner
Wat met mijn familie
Wat met mij?…
Voorbij de horizon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
643 Ik wil soms ver voorbij de horizon
verlaat geijkte wegen
het lijkt onbezonnen dom
maar ik wil weten
wat er achter ligt
Zo ook achter bijna elk gedicht
zit een gedachte niet te bevroeden
ook al is hij klaarblijkelijk
nog zo licht
vaak blijft het bij vermoeden
de horizon zul je nooit bereiken
altijd blijft het bij respectvol
in of opgetogen…