2289 resultaten.
Bloemen plukken
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
903 En ook al druppelt ze een etherische olie voor jou onder verre vreemde onbekende sterren
Die zij alleen kent maar jij niet.
Op een dag plukte ik bloemen.
Mijn schoot vol.
En de bloemen waren echt mooi en ze fluisterden mij liefde door.
En ik viel ervan in slaap
In het leven kunnen mensen soms rozen zijn.…
DE VLINDER IN MIJN DROOM
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
784 teer
jij past op mij, dat ik me niet bezeer
dit is een leven in een atmosfeer,
die ik niet ken maar wel begeer
jij herkent je vrijheid altijd weer
samen kijken we op de aarde neer
onze reis duurt jarenlang, ik wil niet terug
wij blijven samen, vliegen uren achtereen
in een wijde boog tastend naar de sterren
sommige heel dichtbij en vele verre…
Winterdag
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.231 Het mosbed kraakt, — de rappe voet
Drukt sporen in 't besneeuwde groen;
Ginds kronkelt, als een welkomsgroet,
Een blauwe rookwolk door 't plantsoen;
Van verre klinkt, met slag op slag,
De scherpe bijl op 't harsig hout...
't Is toch een heerlijk ding in 't woud ,
Zo'n winterdag, zo'n winterdag!…
Persoonlijk monument
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
863 Een verre groet die samenvalt
met een vergeten herinnering.
In sfeer van overzicht en huiselijk geluk
Het viel in een systeem;
de hokjes en de regelmaat
De sussende vertrouwdheid
opdat
hysterische chaos kon vervagen,
gesmoord in wollig samenzijn.…
Februari, Bergen aan Zee
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
603 Landinwaarts, glooide halm waartussen meertjes glommen,
vogels vlogen, verre lichtjes schenen.
We volgden hondensporen
om de inplant niet te storen.…
't Is nu de kentertijd
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.609 't Is nu de kentertijd
dat de vrouw naar nieuw levenswater glijdt;
diep water, waarin bare' als Bergen klimmen;
wijd water, en ver aan de verre kimmen
verwaast vredes zacht-bloeiende kust.
0 Maatschappij, gij zee, die kent geen rust,
uit de luwe kreken van het verleden
zwemt de vrouw naar uw ruwe machtigheden.…
Mijn wereld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
475 Ben ik verbannen naar verre oorden.
Ontnomen is mij de woordwaarde die
ik mij voorstel.
In mijn lichaam voel ik het leven stromen.
En is er nog plaats voor het goede bloed.
Mijn benen trotseren waar niemand mag komen.
Ik plaats er mijn afdruk met mijn blote voet.
Aan iedere woestijn zal een einde komen.…
LEVEN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.004 Wij reppen onze schreden,
En scherpen ons gezicht,
En zoeken hier beneden
Wat verre vóór ons ligt; -
Verzuimen en verzaken,
Wat ons omringt, wel niet,
Maar hijgen toch en haken
Naar vrolijker verschiet.…
Geloofsbelijdenis van een Natuurheks
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
722 En dat zij allemaal in ons wonen
Als universele teamspelers
Ik geloof in een overvloed van Liefde
Aanwezig in 't grote Heelal
En dat het Licht ons ieder gegeven
Vrede en rust brengen zal
Ik geloof in balans van Yang en van Yin
In d' hemelse kracht van de sterren
In de elementen van ons Moeder Aarde
Van heel dichtbij en van verre…
Rijwieltopper
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
545 Jouw verre voorvader was
vast een molenaar, die de wieken alsmaar
zag ronddraaien, terwijl jij met dezelfde
windkrachten jouw benen als wieken laat
ronddraaien. Ik denk dat menige moeder
jou als schoonzoon welkom heet, om jou
op een onverwachts moment stiekem zelf
te versieren.…
HET ZONNELICHT IS NEERGEDAALD
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.463 Het pinkoogt, of ‘t een meiske waar'
dat wenen wilt, van verre,
nu zuid, nu noord, nu hier, nu daar
een nieuwgeboren sterre.
Dan, waar ik sta, zie ‘k, om end om,
Gods legerwachten waken;
en, in die eindloos wijde kom,
al ‘s hemels diepten blaken.
Hoe bang ben ik!…
Hoe herkenbaar is wees onzichtbaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
439 Raciale spanningen, het steeds half slapend
met alleen je pen en gedachten, herinneringen
aan ooit dat verre land ontwaken in de Bijlmer,
en steeds als het licht wordt het Oosten voelen.…
We klagen niet we hebben bomen en schaduw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 Geen zin nu af te reizen naar verre landen
die gouden gloed elders te ervaren
daar rond zwerven en verlangen derven.
Bloemen zelfs de blauwe regen hier staan
uren gebogen er niet echt opgetogen bij
maar er gebeuren wel ergere dingen.…
Levenslang zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
412 Hij ziet de verre toekomst niet.
Weet dat verleden niet bestaat.
Hij voelt en ziet verandering.
Ziet toeval bedoeling worden.
Ziet angst veranderen in moed.
Wij allen komen en gaan weer.
Als getuigen van het leven.
Wij worden en wij zijn.
Dichters dromen.
Schrijven.
Er is niets wat een dichter mist.
Er is niets wat hij hier zoekt.…
AFGHANISTAN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Zuid-Azië komt aanwaaien
klinkt schappelijke terechtwijzing
zeewinden uit het Westen kruisen elkaar
boven dat gevreesde weekdier
trachten het tot rede te brengen
maar hun adem wordt terug geduwd
draait rond in vragende spiralen
het boze schepsel in 't brullende water
wil het lichaamsgif overal heen zenden
van de vrolijk rijzende zon
tot het verre…
Droomlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
586 kijken,
Onnodig overbodig licht,
Goed genoeg voor daklozen,
Zelfs het licht van de kerstboom,
Schijnt niet in kartonnen dozen,
Kil harteloos besmet licht,
Afval van de rijken,
Bittere tranen branden zijn ogen,
Koude harten houden de deur dicht,
Weer een Kerst zonder warmte,
Het licht van de sterren,
Hoog bij een kribbe
Schiet tekort van verre…
Hoe zal dan haar wereld zijn
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
474 niet mogen
ook al doen de blaren pijn
Als zij later groot is
deel is van een koud systeem
door de wereld voorgelogen
losgeweekt van haar ideeën
kan ze nog rechtvaardig zijn
klimmen tegen hopeloze muren
Als zij later groot is
niet pasgeboren maar getogen
mag haar lachen onbedaarlijk zijn
zal zij dansen met haar buren
niet van haar verre…
Sirene
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
444 Gedurende de dag zorgen ze voor een witte waas voor de
ogen, tegelijkertijd verre zichten om de omgeving in alle rust te
snuffelen, verkennen of aftasten terwijl in het diepst van de nacht de
zee gevoed wordt met maneschijn en sterrenlicht, ongezien en ongehoord.…
Als de morgen komt
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
447 Het resultaat is een combinatie
van rijke kleurschakeringen en verre horizonten
gegoten in wonderlijk decor waar vogels kriskras door elkaar en
zonder te botsen onzichtbare levenslijnen markeren in deze ongeziene openheid.…
Veel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
600 'k Kreeg foto's uit het verre noorden,
een gouden zon
boven besneeuwde bergen,
houten rode huizen
het Noorderlicht, rendieren,
over ‘t meer een orb
'k Kreeg foto's uit een ander werelddeel
van zoon, ook sneeuw,
Versierd de boom
voor het grote grijze houten huis.…
De kou als metgezel
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
521 De deuren zijn gesloten, de opvang een verre belofte,
regels als muren die hem telkens opnieuw buiten houden.
Zijn handen, verkleumd, voelen niet meer als de zijne,
de jas om zijn schouders versleten, een vergeefse bescherming.…
dochter van de lente - van harte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
606 een meisje vol dromen, vijftien lentes jong
schetst stil en fijn met potlood of penseel
als dauw op bloesem in ochtendlicht
de werelden in haar hoofd op doek of papier
ze leest en dwaalt door verre verhalen
in boeken kan zij eindeloos verdwalen
alsof de tijd gewoon even stilstaat
wanneer zij door haar universum reist
waar klaprozen fluisteren…
Wild is de wind
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
334 wereldwijd
ontzag inboezemend dictaat
de wind die ons
koel kikkerlandje
door de eeuwen heen
beïnvloed heeft
en groot gemaakt
onze geschiedenis bepaald
nooit eerder van gehoord
die specifieke namen
van passaten blizzards
in het wilde westen
van curaçao tot buenos aires
in pernambuco suriname
de valwind en de djambirs
in de verre…
ook ik mag hopen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
405 illustere volksmennerij
en zagerij van anti-canto’s
autodidactische testidiotie
die in de schoot te werpen
van mededichters en brave
lezers om enige verlichting
aanstekelijk mee te geven
dat
wij allen slechts mensen zijn
onder een zon zonder welke
wij nooit tot leven kwamen
op de draaiende aarde waar
wij op gemaakt en geboren
worden onder verre…
Ochtendsonate
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
391 Eén zuivere toon
weeft de stilte aan elkaar
de dag ademt in
De stilte is niet leeg, ze wacht
op de eerste toon, een verre merel die de
grijze lucht voorzichtig kleurt. Ik voel de trilling in de koele
ochtendwind, nog voordat het verstand de dag bij naam heeft genoemd.…
Echo in leeg huis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
186 Langs de muren hangt ons leven, gevangen in lijstjes,
van verre vakanties en vrolijke reisjes.
Ik zoek naar je stem, naar een richting, een raad,
iets wat mij vertelt hoe mijn leven verder gaat.
Soms vind ik de koers, een sprankje van moed,
dan denk ik: ik red het wel, ik doe het toch goed.…
Onhoorbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
137 Slechts in wezen is hij veranderd door de tijd,
wijzer geworden misschien, en rijker aan ervaring —
zoals een reiziger die eindelijk begrijpt
wat de verre reis hem werkelijk heeft gebracht.…
de laatsten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
94 God aan hun bestemming denkt
Het twaalfde uur is aangebroken,
waarheid ging heel de wereld rond
Eersten hoorden wat werd gesproken,
als laatsten kussen zij die mond
De leugen zal voorgoed verdwijnen,
de volken horen hun verhaal,
geen soekotfeest zal meer verkwijnen,
er komt een eeuwig avondmaal
De dode zee vol levend water,
van verre…
Zomeravondzoem
hartenkreet
3.9 met 20 stemmen
3.542 windstille zomer, warm en beschut
De zakkende rode zon half in de ogen
Opa, nog wat schoffelend in de tuin
hoog vliegen zwaluwen met grote bogen
Jagend boven velden, gekleurd lichtbruin
Zacht zingen van Opoe, buiten op de bank
Merel, vink, lijster en leeuwerik
wed-strijdend om de mooiste klank
Doch Opoe wint, tenminste, dat vind ik
Een verre…
triangolo
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
960 'n drieën was toch wennen
eigenlijk was het een teken
van ons verbond, nog samen
waren we: zij, jij en ik
zes nachten met haar
slechts één met jou
maar die ene, vol passie,
ging haar toch te ver -
met z'n drieën kon moeilijk wennen
rusteloos wacht de roos op
haar eerste bloem, zoals ik op
jouw eerste teken van leven
dat van een verre…