Alle inzendingen

Eerst kijk ik naar de man aan het tafeltje dan naar het raam van het strandcafé stil als een foto, witte lijnen om de ruiten die mijn aandacht vasthouden zo mooi dat het me niet verveelt - het wit! het licht! de vlakverdeling! Ik raadpleegde de wijsheid van het internet: Waarom zijn fot...

Een toevalstreffer heeft u samengesteld. De goede god deed niet meer moeite: u kan denken zonder plectrum! Een dikke handicap ligt dichtbesloten onder uw firment. Rusteloos komt hij. Volumineus droomt hij... Die avond verzekert hij met getrokken gitaar de menigte heesschreeuwen...

Hoe tranen vol herinneringen en verhalen met kleine straaltjes ergens overlopen of nieuwe klanken en kleuren met zich meebrengen om te blijven hangen op de geneugten van het leven Bekleed met een deken van fluweelzacht, diep in mijn breekbaar hart geraakt. Terwijl ik de dag ademhaal, barsten z...

Nu, nu we de kust verlaten hebben en naar de horizon trekken, getrokken op getijden en wind, zeg ik je: maan woont hier, op dit schip, in haar eigen kwartier… Er zijn geen grenzen meer, want wie kan water verkavelen? Mijn handen reiken naar de verten van je ogen, zonder die bodemloz...

er gingen stukjes jij voorbij op de rode loper van de modeshow die wij bezochten waar alleen extreme kleuren aandacht mochten de pas zat er al stevig in met schitterend lange benen de finishing touch met hakken tot aan de schenen want de stoffen moesten in bewegen zachtjes va...

In tijd is ons le- ven als een Zucht. Door mon- diale ellende oorlog, ziekte dood. Zucht Is ons leven in tijd als een zucht, maar we- reldoorlogen en el- lende zijn beslist geen klucht Want als de grote kleine man uit Moskou het op zijn heupen krijgt speelt Poetin zonder twijf...

Van Gaal deed het met 5-3-2 niet slecht Maar Koeman volgt zijn eigen theorie En dat is ‘in principe 4-3-3’ U vindt het vast terecht of onterecht Ik doe niet aan die voetbalonzin mee En houd het hier voorlopig bij 4-2

Weet ik veel hoe poëzie eruit moet zien. Niet dat statische, dat uniforme. Daar hou ik niet zo van. Dezelfde toon herhaald tot in den treure, en dat dan 'vormvastheid' noemen, of 'een eigen stem', dat soort gelul. Nee daar hou ik niet zo van. Geef mij dan maar het favoriete snoepgoed...

Dichter die uw laatste vragen Stellen zult wanneer gij sterft, Antwoord zonder zelfbehagen Welk een leed uw geest doorkerft Dat gij nooit tevree kunt zwijgen - Of ge uit iedre schemering Bleke maan van angst ziet stijgen Die uw mond tot klachten dwing'. "Bleke maan niet, maar het weten...

In een nis staat een vaas er staan plastic bloemen in gerangschikt tussen bloeiend gras elke dag zet hij er nieuwe in op hetzelfde uur en toont zich aan mijn ogen voor de onbewogen muur het zijn niet de bloemen die in het uitgeholde staan niet de man die zich schuilhoudt in zijn afgew...

'k Lees dat de Universiteit Maastricht Fier is op zijn studentenpopulatie Meer dan de helft komt van een andere natie Is dan het eigene daardoor ontwricht? Of maakt de voertaal - overwegend Engels - Van die ontgroende corpsballen nu bengels?

zal ik nog eens verhalen over hoe ik en jij langzaam overgingen in wij zwim en zwam uit Zwammerdam samen op toneel, onze passie was geboren ballet, muziekinstrument bespeeld daar waar ik ging, daar was jij een geheimtaal gemaakt alleen voor jou en mij wie zou ons nou kunnen begrijpen zo d...

De dotten van sneeuw liggen als een donsdeken over de Kolonie. Koninklijke dreven, zwart en wit in de nevel. Doodgewoon fietsspoor. Kruisen van zwervers rijzen vaag op uit de sneeuw. Vinden zij hier rust? Krater van de crash, omgevormd tot een stil ven. Verzacht het de dood?

Lopend langs de bordjes 'Voormalige Rosse Buurt' weet ik dat ik droom van een betere toekomst Die kan ik mij veel gemakkelijker voorstellen dan hoe het is een man te zijn die het gebruik van een lijf koopt zonder besef wat er niet klopt Tegen hem moet ik mij wapenen Muren? Truttigheid...

ik heb jouw beelden gezien ze aangeraakt in diverse posities ze pas veel later samengevoegd tot constitutie toen de affectie van vingers en handen zich in tast door jou te lezen had vastgezet tot in het laatste hoofdstuk de apotheose naar liefde heel onverwachts naar boven k...

Het is weer nacht, het is weer stil, de rust komt niet zoals ik wil, gedachten zijn er veel te veel, ik zoek een rustpunt in ’t geheel, mijn ogen sluiten op een strand, daar neem jij mij al bij de hand. Met ogen dicht laat ik mij gaan, op blote voeten blijf ik staan, wanneer jij stopt ...

Ik kan je niet vergeten, Ik kan je niet zomaar laten gaan. Samen stonden wij ooit met ons tweeën, In het volle licht van de maan. Jouw kusjes op mijn lippen, Het altijd naast me staan. Wij vormden onafscheidelijke stippen, Met een lach en met een traan. Wil nu doen als in onze droom...

Een introductieweek met nieuwe lessen: De eerstejaarsstudent wordt in Maastricht in seksueel decorum voorgelicht, dit alles ter voorkoming van excessen. Bij voorbaat uitte iemand al een grief: ‘Voorlopig ben ik zero positief.’

Altijd geweten dat je terug zou komen. Een winter lang op je gewacht. Soms wakker liggend in de nacht die duistere geheimen wikkelde om bomen. Altijd geweten dat je er nog was. Bijna vergeten soms. Dan kon ik zingen en lachen door de tijd. Hoe ongezien en onvermijdelijk verborgen in de dag ...

't Oog omhoog, het hart naar boven! Hier beneden is het niet. Ras doet de vreugd der aarde ons treuren; Broos is de vriendschap, wuft de min; De roos derft eens haar schoonste kleuren, De zoetste honing Thymus geuren - Het Hemelrijk heeft waarheid in. De zon gaat op en daalt...

rust verstilde zijn bevlogen hart weerstand werd hem ontnomen in de kleuren waarin hij haar zag door regen heen gelopen terwijl de vlinders schuilden vereffende het zijn pad het ritme kent geen afstand wel haar stappen die onthullen hoe ver het vooruitzicht was.

weer een jaartje ouder wat wijzer zo geworden vieren wij jouw jaardag met een simpele wens dat jou het komend jaar hartstocht genieten laat dat waar je van droomt wat het ook wezen mag een realiteit worden zal dat jij vol genieten kunt van het wassende leven dat kinderen zo vervoert ...

ik haal de dode takken weg van vader’s graf wil hem aan vergetelheid ontrukken aan de dode taal van stenen wil kijken als alwetend kind dat vaders voor altijd duren de man met wie ik zonder weemoed nog heel hard zong die me het licht aanraken liet mijn verklaring van lie...

Niets hadden we nodig, we botsten gewoon en lagen door elkaar als dat zo uitkwam, een nest vrienden die elkaar weten te vinden hoe ver we ook uitgevlogen zijn Engelen geworden, wie had dat gedacht! Onze zielsverbondenheid zo vertrouwd op het eerste gezicht bij elk weerzien - eeuwig jong ...

nog heb ik je niet gezien met de eerste vlokjes sneeuw in je herfstkleurig korte haar de witte pluizen die zo op het kort tapijtje duiken en zich in glinsterende banen onoplosbaar op jouw huid wanen in het bekende spoor van de vele vaak vergoten zilte tranen jij gaat meer...

Er worden kinderen gehersenspoeld Zij worden omgevormd tot nieuwe Russen Waar zijn hun ouders, oma's, broers en zussen Waarop is dit soort wanbeleid gestoeld? De juf belooft de kleintjes gouden bergen Ze toont de potloden en het papier Maar daarmee maakt ze weinig goede sier Dan lees...

de vogel hoog in de lucht de walvis die aan de oppervlakte zucht ieder wezen een boom een plant ook de mens is aan de aarde ontsproten en dus met hetzelfde overgoten met elkaar verweven want allemaal bezitten en willen we leven het moeilijke is misschien om dit bijzonder eenvoud...

Dat je teweegbrengt is van meer belang dan wat je teweegbrengt

‘Hoe over 't brandend blind bazalt Vind ik de weg naar Lethe? - O alles te vergeten Eer de avond valt! Ik weet dat dood en donker komen Als dit schel daglicht is geblust, Maar ik wil diepe klare rust, En zonder dromen. Voor wie als ik van kind tot knaap, Van man tot grij...

wat had ik veel vertrouwen in de mens maar links en rechts blijkt menigeen verrot en máákt men elke toekomstdroom kapot: ze steken zelfs de wereld in de hens maar ik blijf lachen om hun rot gebrul en lig door hen voortdurend in een krul