2505 resultaten.
al bijna winter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
594 (mijn vertaling van "Stopping by woods on a snowy evening" van Robert Frost, 1923)
Van wie die bossen zijn weet ik misschien
zijn huis is in het dorp bovendien
Hij ziet mij niet even stoppen en
zijn bos bekijken vol met sneeuw en dieren
Mijn paardje zal wel denken
waarom ik stop zonder boerenhuizen die wenken
tussen bossen en de bevroren…
't Is stil in de polder.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
735 De dieren zijn gaan slapen.
't Is stil in de polder.
Een nachtegaal zingt.
Zacht ruist de wind
en rimpelt het water.
't Is stil in de polder.
Zwart staan de molens
stil tegen de lucht
te wachten tot morgen.
't Is stil in de polder.
Ergens brandt nog licht
en tussen de wolken
toont de maan zijn gezicht.…
Aanroepinge
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.299 dáár,
vaar ook in mijn zangen;
Hellemende nachtegaal,
gij, gij spreekt de dichtertaal,
laat uw bossen, kom eenmaal
helmen in mijn zangen;
Windje, dat op 't water sliert,
of al door de bossen tiert,
als u God de teugel viert,
wapper in mijn zangen;
Donder, die al dondren komt,
die in d'holde wolken bromt,
die en mense en dier…
UW HANDEN
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.091 Vanwaar de tover toch dier trouwe handen?
1k weet dat wind, wen hij de aromen woelt
Uit bloem en voor der vochte zomerlanden
En zo doorgeurd, 't ontblote voorhoofd koelt,
Met minder leniging die klamheid kust,
Dan nu mijn gloed van Uw omvangen voelt.…
Een nieuw jaar
gedicht
3.3 met 3 stemmen
13.006 Er was een bos met grijze stammen,
een groot dier dat zij onverschillig
waarnam. Beest, dacht ze, beest.
Wind blaast een lied in kwinten
en octaven. Gestrekte takken wuiven
met hun laatste hand. Er is een boot
om haar de lege haven uit te dragen.
Zij heeft nog een stem.…
Het stoppelveld herinneringen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
486 Het stoppelveld herinneringen, je draagt het, leest het,
het maakt je tot de mens, de kunstenaar, tot liefde,
de dode levende, tot Adam die de dieren namen geeft.
Wat leeft er tussen al die tekens, beelden, zinnen,
hoe droomt een hart, hoe luisteren de woorden?
Hoe kan je toch aan ’t wonder taal beginnen?…
Eens moet je gaan
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
976 Wanneer het je tijd is
dan moet je gaan
of dat je dan jong bent of oud
het is met je gedaan
Het is helemaal niet leuk
voorgoed gedag te zeggen
mensen, dieren, dingen die je dierbaar waren
je kan het niet uitleggen
Wanneer het lijden de overhand gaat nemen
is het einde nabij
afscheid nemen is onherroepelijk
je leven op aarde is voorbij…
Bloedbaan?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
550 dorstig zijn de golven die
onderhuids wegrollen op het levensstrand
in een afnemend tij van zekerheden
open zenuwcellen van elk gewond dier
een oude wolf die voor elke streling strijdt,
die wens na te komen
dat zelfs de dood iedereen zijn rust laat
van hun de zelfgekozen plaats en tijd.…
Het " LUUS" boekje
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
857 Ze loopt op blote voeten,
Het liefst op nat gras
Probeert iedereen te groeten
Als dat nou alles was
Ze houdt van handen lezen
En ook van wat mystiek
Ze houdt van boeken lezen
En is niet zo graag ziek
Ze is een beetje maf
Maar ach wie is dat niet
Ze is een beetje stom
Maar wel een lieve griet
Ze houdt ook wel van dieren
Van mensen…
3.
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.975 Wat aan die tijd herinnert: één:
dat alle dieren en mensen als ze jong zijn op speelgoeddieren lijken – twee:
dat de meeste exemplaren de rest van hun leven in meer of mindere
mate
teleurstelling uitstralen.…
Fluithaas
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
573 Neem nog even het noodlot van de
ijsberen mee, ja, die stoere dieren
op de oude schoolplaat van Nova Zembla
die met die natuurlijke bontjassen ja
de ijsbergen smelten onder hen weg en
door zwemuitputting verdrinken ze wreed,
omdat wij de aarde hebben leeggeroofd
vergiftigd en verpest, ik niet, maar jij
met je achterlijke Volvo en je…
In het paradijs
gedicht
2.5 met 2 stemmen
5.837 Wie moet je het vertellen, wie hier,
van dat slaperige dier?
Waar is de wereld met de namen der rozen,
de musea met genummerde balgen in dozen?
En je staart en je staart door je tranenvloed heen
naar waar een vleugelpaar in het onbenoembare
verdween.
-------------------------
uit: 'Hotel Eden', 2013.…
De brui
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
518 zogenaamde natuurliefhebbers
hangen aan mijn takken en breken ze af
spitten mijn wortels uit heilige aarde
niet alleen honden pissen tegen mij aan
gek word ik van signalen om mij heen
welke mijn bewoners niet eens horen
zij vervuilen met moderne technieken
mijn polen smelten in overstromingen
seizoenen wisselen bijna niet meer af
dieren…
In beweging
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 jij kwam uit de wolken
opnieuw begonnen
een lange weg zelf beklommen
hem met jouw liefde bedolven
de aarde draait en slijt zich rond
water drijft land verder van ons
zand werd bevrucht en vormde een grond
krachtig en prachtig behoorlijk gezond
ijsbergen smelten langzaam aan
bomen laten hun bladeren gaan
dieren stierven langzaam
geen mens…
Stoel
gedicht
4.5 met 2 stemmen
6.419 Het was zo subtiel dat ik moest knielen, zo vond ik de
stoel en ik raakte het hout zoals je een tong raakt, ik
legde mijn vinger in een nerf, het begon onmiddellijk te
schemeren en dieren stonden om ons heen.…
blaren vallen alle jaren
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
513 in het heden waarin ik leef
herhaalt zich aldoor mijn verleden
de smalle dreef van gedragen hoop
slingert tussen mens en dier
tussen het aardse en hemellicht,
het is de levensloop
het gaat zoals het gaat
in hoeverre kies jij of ik ervoor
wil je het zien aankomen;
we leven toch aldoor in dromen
of in het roepen dat ik alsmaar hoor
ik…
Terug naar zee
gedicht
2.8 met 4 stemmen
4.834 Vandaag twee potvissen
naar zee gestuurd
toch beantwoordt niets
de echte vragen
was het heimwee of straf
raken dieren verdwaald
waarom leren we water
trappelen
SOS Dolfijn signaleert potvisfuiken
de Noordzee is een verkeerde afslag
maar iedereen verslikt zich wel eens op reis
hoe lang kunnen we dit nog vakantie noemen
wasmachines…
Hoop
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
662 Het sneeuwkleed werd ook dit jaar
vlok voor vlok gebracht
op huis en tuin gespreid in stilte
zo volkomen, geen mens of dier
heeft ons gewekt, omdat wij dromend sliepen
maar na 't ontwaken o, hoe wonder schoon
een bruidskleed om ons heem te sieren.…
Ontwaken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Het dieren-rijk begroet als eerst het mens-dom.
De stilte borrelt langzaam naar de daggeluiden
en het bestaan trekt zich nieuwsgierig uit naar buiten,
Het is nog winters, klammig, koud....…
Onze nationale kijkdoos?
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
646 alle dieren sluipen er onder door, maar
kinderen moeten nog even wachten
vrije geesten reizen ongeschonden,
over de heilige zones van ons
territoriale gedachtegoed, niet
gebonden aan enige culturele orde,
zelfs de sterren niet zijn te benijden,
als zij naar ons kijken, onberekenbaar
vanuit hun afdruk van hun stralen,
ontstaat nieuwe…
Andere verkenning?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
745 vanuit een eigen
interpretatie te vertalen
mijn omgeving hoest
z’n eigen hoon, de
argwaan verpakt in
afkeurende blikken
de angst slaat toe om
daarin ongenuanceerd
te stikken, ik rol mij dag
en nacht in een wit laken,
ik geef mij over om niet
door mijzelf besmet te raken,
maar die illusie blijft omdat
een mens bestaat als sociaal dier…
Mijn lieve Maan
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
848 mijn mooie Maan
Beiden hebben jullie
Mijn leven licht gemaakt
Met zwaaiende staarten
Mijn hart en ziel geraakt
Als levende Engelen
Op pootjes zo zacht
Beschermden jullie mij
En hielden trouw de wacht
Je gaat nu naar je broertje toe
Hij wacht al een paar jaar
En als het eens mijn tijd zal zijn
Dan zien wij elkaar daar
Daar waar dieren…
Lentelied
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
542 driftig af en aan
zoekend naar veilige plekjes
voor hun nieuwe nestjes
Wollige wolken
drijven dromerig voorbij
op weg naar verre
vluchtige oorden
De zon zendt
haar stralende stralen
naar de ademloos
wachtende aarde
De natuur maakt zich
geruisloos gereed
voor een opnieuw
geboren getijde
Met hoopvol verlangen
wachten mens en dier…
Masterplan
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
528 zij hemel en aarde bezaten
Toen zij over de graven peddelden
knaagden zeeën gestaag aan het land
en de aarde langzaam stierf
onder de zweep van het masterplan
Toen zij het bloed in hun bange monden
proefden op een rit door de lucht
en de vernietiging daar was
herrezen wij uit de loopgraven
Toen we eindelijk het licht zagen
we mens dier…
zonder oogst (1)
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
406 grijpen maar
het is al te laat
natuurlijk blijft
de aarde groen
maar zonder oogst
van vrucht en bloem
wel hitte wateroverlast
stormen en tornado’s
heftige valwinden onweer
gigantische blikseminslagen
in luchten die in tal van
variaties hun slechte kanten
laten zien en voelen
wat er nog leeft
wordt snel omgebracht
zowel plant als dier…
Zandloper
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
424 zeer onder lijdt
'geen zandloper is als het leven'
de berg die door 't oog van
de naald
langzaam leeg loopt heel rustig
en traag
door de zwaartekracht loodrecht omlaag
in 't gebied waar je REMslaap in daalt
zoekt een uitweg naar brede rivieren
langs stevige rotsen en stenen
waar homines lupi verdwenen
het festina lente der dieren…
De banneling
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
374 Zoal de oude Baruch Spinoza
aangaf
is de mens gericht
op zelfbehoud
hij werd verbannen
ben ik soms een banneling
ik behoud graag
mijn huis
mijn honden
hoewel hij op dit late uur
buiten verkiest
mijn dieren
mijn vrienden
mijn familie
mijn werk
ben ik soms een
banneling
of is dit slechts
gevoel
mijn zijn
zijn…
Is dit het paradijs?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
188 Eens was de aarde een paradijs
Gods tuin, schoon door vele bloemen
mens en dier brachten Hem eerbewijs
en ieder wilde Hem om Zijn vrede roemen.…
Kippenvel
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
233 Mijn huid wist het eerder dan mijn denken
De afgrond schoof langs mijn wimpers,
zelfs door de verf heen,
alsof niets zich laat verhullen
wanneer het vallen dichtbij komt
Er werd standvastigheid gevraagd
een geloof in het dragen van de rand,
in het blijven staan
waar de leegte trekt als water aan
de maan
Maar het kippenvel—
dat kleine dier…
Herfststem
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 Geen dier die het hoort,
slechts het ritselende blad
neemt het geheim mee.
De lage herfstzon
Een schuine straal licht
breekt door de kale kruinen
boven het bospad.
Het gouden verlangen
kleurt zacht met de middag mee
in het warme rood.
De stem van het bos
ontwaakt in de najaarswind
en fluistert jouw lied.…