2809 resultaten.
Creatief in mineur
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
472 Gekken en dwazen schrijven
Hun namen op deuren en glazen.
En doe maar gewoon dat is al gek
Genoeg. Zo lijkt de teneur van meneer
Mineur te verbazen, als de majoriteit
Hem zijn plaats niet gunt achter de deur.…
Wat toevoegt.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
570 U ervaart daar licht en ruimte
met de woorden om u heen
spreken, schrijven, doen en laten
het is anders dan voorheen.
Het bestaan ervan heeft u verbaasd
de poëten zo te vinden; duurde even
woorden op de juiste plaats
zo gezegd of zo geschreven, het gaat leven.…
Onmacht
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
595 Soms weet ik echt niet wat gedaan:
die man met levenslang toch nog eens
schrijven, terwijl ik lees dat hij
om geld verlegen zit en mij wil stropen.
Soms weet ik echt niet wat gedaan:
toch moet ik verder, met een glimlach
om de kleine zorgen die de mijne zijn
me toch in 't leed van anderen dopen.…
ongeboren woorden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
576 op voelbaar papier
wil ik je schrijven
mijn kind
ik kijk naar een gevulde wieg
met ongeboren woorden
zij verdragen het daglicht niet
ik schrijf je mijn kind
als de avond zacht zal zijn
dichtgeslagen boeken
wrik ik open
ziel en huid keer ik binnenstebuiten
om jou vast te houden
uit droefenis spin ik
mijn nooit gezongen liedjes
jouw…
Gedonder
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.099 we schrijven een gedicht
of twee. het ene eist
het recht van de sterkste,
het andere sterft een leesloze dood.
met happy end. dat wel.…
Mijn hulp
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
533 Ik zou niet weten wat ik schrijven moet
Als jij mijn muze mij niet assisteerde
Hoelang heb ik niet op dit vers gebroed
Waardoor bijna heel mijn brein verteerde
Jij bracht mij woord voor woord de regels aan
Ze vormden voor mijn oog jouw gestalte
De ware glans van zon, sterren en maan
De vertolking van ‘t hoogste gehalte
Ach, dat mijn vers…
Bijna tachtig
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.021 Och waarachtig
bijna tachtig
nog altijd prachtig
want ik schrijf
door de velden
met mijn helden
wilde paarden
volop in galop
grijze haren
ogen die staren
oude botten
lekker ravotten
met mijn kleinzoon
een fijn persoon
om mee te stoeien
en inkt te knoeien
blijf maar schrijven
dan zal je blijven
kon dat maar waar zijn
maar het…
Voor Jan Eijkelboom bij zijn 80e verjaardag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
464 met Datheen en Calvijn werd grootgebracht
Men spoelt met wijn en sterker drank
Die keel niet schoon ontstoken door de klank
Van psalmen uit de folianten van Johan de Heer
Wat je verliet komt immer weer
De gouden kroon die men je op de slapen drukt
Drukt zwaar het is te hopen dat het je gelukt
Er een versje licht als vederdons over te schrijven…
Binnen de krijtlijnen?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
398 Tijdloos kunnen schrijven
over geloof en waarheden,
dichters dopen de pennen
in hun ideologie wat als zand
tussen de vingers door naar
buiten lekt, woord en beeld
waarmee papier is bevlekt,
in de kantlijn van verstilde
euforie en beheerst verdriet,
omfloerst door, in zichzelf
te blijven geloven, om bij het
ochtendgloren weer te doven…
Mijn zinnen?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Mijn verhaal slik ik altijd in
elk dagbegin en elke avond
Terwijl zoveel mensen veel te zeggen,
veel weten mooie zinnen
boeken schrijven
Ik breng alle woorden
tot rust.…
Te gedicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Ware biografen beseffen
dat ze fictie schrijven.
Socrates wist heel zeker
dat hij eigenlijk niets wist.
Nog steeds tasten filosofen
in het duister.
Ware theologen geven toe
dat zij God niet kennen.
Boeddhisten begrijpen
dat in ieders ware leven,
Boeddha schuilt.
Ware dichters geven toe
dat zij nietsdichtend zijn.…
Tegendraads?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
423 Weinig lukt het nu te schrijven
op een verantwoorde wijze, dat
woorden klaar en helder, ijkpunt
van de taal, vrij kunnen ademen,
uit de kraamkamer van de cultuur,
lokmiddel van elk gedicht, maar
deuren op een kier, slaan ook dicht.…
Soldaten van Cura
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
508 Al mag ik niet schrijven.
Al mag ik niet verdwalen
in mijn eigen poëtische vlindertuin.
Geen inkt verzacht
een lach van tranen.
Er is hoop.
Er is hulp.
Soldaten van Cura.
De bestrijders van de eeuwige nacht.
Dromen zijn niet verboden.
Daar omhels ik je teder
en koester ik jou
voorzichtig
van een afstand.…
Troost
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
508 is als het
geluid
van
een zeis
die door tarwe maait
een lied
dat muren
naar beneden
haalt, je mee neemt naar
de hoop van
de zon overgoten rivier
troost in de opeenhoping
van mensen
waar de dood rond maait
de ziekte
om zich heen slaat
bevend
huilend naar adem snakkend
de mensen
We willen leven studeren
werken schrijven…
Echo van een zomerdroom
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
608 Of ik iets wilde schrijven
voor als je zou ontwaken
in jouw doodskist vroeg je mij
bij wijze van grap op jouw sterfbed
heimwee waaide woedend weg
over zilte stranden van verlangen
in mijn fantasierijke verbeelding
over de zwoele zomeravond
intens was de liefde, warm
het zand als kleding, naakt
was de echo machtig
als een vlinderhart…
de goede wereld
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 in mijn testament dat ik
nimmer zal schrijven
is de leegte onherkenbaar
aanwezig in het grote niets
woorden ontbreken, zelfs
het vel met die kleine lijntjes
die je schoonschrift bepalen
zetten de kantlijn buitenspoor
ik heb niets weg te geven, al wat
mij bezit zijn slechts koude
harteloze dingen, mocht mijn
eind aan de orde zijn
leg…
Vleessteen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
618 En zeg tot wie het weten wil:
met mij kun je lezen en schrijven.
Over schandalig lozen.
Gratis liep ik een tattoo op!
De slemppartijen op boten:
een misselijke cultuurschok!
Maar ook over vogelballet en
de stille liefde van eenzame zielen...
't Is allemaal in mijn poriën gekropen.
Hij zag het: de waarde van een souvenir.…
Ik herinner mij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
208 Als ik niet meer ben dan herinnering,
een almaar meer vervagende herinnering,
een stipje wit verwaaiend in de wind,
dan vraag ik dat je mij bewaart
in een onbeschreven blad waar ik
op schrijven kan dat ik zoveel van,
toen ik er nog was en elke dag erna,
wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo
vaak heb gedacht, tot ik niet meer was
en niet meer…
rookmelder en knoesten
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
505 wat kan ik nu nog schrijven
als het oog van de nacht
me niet toelaat om achter
de schermen van zijn kijkers
het duister te verheerlijken
met de wensdroom van slaap
schoonma’s geërfde klok
tikt als een dolle langs
de steigerhouten wand, het
spaarlampje van de tv heeft
meer weg van de duivel
dan het embleem van
wie dat klereding heeft gemaakt…
over een Palestijnse jongen 1946-2026
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
464 Lang en secuur schrijven
over het landschap van het kind
dat woont in de herinneringen
van de oude man waar
niemand nog naar vraagt
kijk hier links en rechts
de tarwe- en de gerstvelden
mijn verstopplaats tussen
de wuivende stengels
de opgeschoten bomen
amper één meter hoog
net zo groot als hij toen was
de school de waterput
de…
Boekenweek bonje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 mijn god, men relt en maakt weer veel kabaal
de genderongelijkheid, wat een sof
en ook het thema is banale stof
zo roepen de ontstemden allemaal
Is het de kift waardoor men nu de moeder
de vrouw laat lezen als een kijvend loeder…
Denkwijzers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
495 Woorden zijn krukken
die denken
dat ze kunnen lopen.
Schrijvers zijn doven
die denken
dat ze luisteren.
Wijzen zijn wijzers
die denken
dat ze wijzen.
Denkers zijn blinden
die denken dat ze zien.
Ervaren is horen en zien.
Zijn heeft met denken
weinig te maken.
Alles met laten.
Soms met doen.…
Opbouwende zelfkritiek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
962 me af, zo langzamerhand
of liefhebbers die gedichten wel snappen
Ik verdwaal in een doolhof van tekst
elke keer als ik zo’n bundel open
bovendien, en dat is nog het gekst
zie ik er nooit iemand eentje kopen
Ik zal als dichter vast een amateur blijven
en voor echte poëzie ben ik nog lang niet gerijpt
maar wat is er leuk aan om iets te schrijven…
Vrij spel ....
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
954 Waar hoeven net niet
vochtige zandkorrels
raken, schrijven schelpen
namen in opgewaaid zand
de wind heeft vrij spel,
raakt zacht elke letter aan
tilt deze op, neemt haar mee
in een golvend verhaal
als een waaier vliegen
zij richting horizon
ontmoeten elkaar net
niet, alvorens zij, licht
dwarrelend, verdwijnen
in het duister…
School met den Bijbel*
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
4.606 Het kijkt met natte ramen
naar de mensen die nog één keertje omkijken,
voor een paar seconden geschiedenis schrijven.…
wees lief voor de dichter
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
3.164 wees eens lief voor de dichter
hij is een eenzaam figuur
kus hem zacht op zijn mond
hij zwijgt al een uur
neem hem mee in je bed
schenk je lichaam aan hem
wees zijn vader en moeder
wees zijn zwijgende stem
want er is niets om te schrijven
geen lach of een traan
er is geen reden om te blijven
er is geen reden om te gaan
en kinderen op…
Zwaluwzwerm
poëzie
2.3 met 10 stemmen
2.881 Hoe die kleine spitse lijven
Tuimelend stijgen, pijlsnel drijven,
En in tomeloze drift,
Tevens tekenaar en stift,
Hun volkomen lijnen schrijven.
Neen, ik ken geen groter weelde,
Dan hun schijnbaar half gespeelde,
Half in ernst bedreven vlucht
Stil te volgen met de zucht,
Dat mijn droom dit dartlen deelde.…
Toe nou....
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.376 't Is vaak zo makkelijk om iemand
blij te maken, met een klein gebaar
en als dat bestaat in schrijven,
bellen of "luisteren" naar,
dan niet getwijfeld, maar gewoon je
gevoel volgen, 't is toch zo
gemakkelijk, dat tonen van een
beetje menselijkheid!…
't Is lang geleden (5)
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.460 Vaak wou 'k een Jood zijn, om de Zaterdag:
Dan hadden we een dicté, en dan mocht Koos
Niet schrijven, en keek rond; en na een poos
Zei meester: 'Koos mag weggaan!' En ik zag,
Afgunstig, hoe hij met pedante lach
Heel langzaam wegging. Eens zei iemand, boos,
Omdat 't mooi weer was: 'Jood!' Dat vond ik voos:
'Jood!' - 'Paap!…
sprakeloos
netgedicht
3.4 met 30 stemmen
3.329 hij had een onbeschrijfelijke zin in woorden
zijn ogen vraten zich door kilometers boek
het was zo erg dat als de kinderen hem stoorden
zij werden verrast met een literaire vloek
zij had een ongeneeslijke drang tot schrijven
haar hand vergroeide met haar vergulde stift
waar iedereen dan ook beter af kon blijven
omdat je anders in haar geheugen…