430 resultaten.
Koning Filip
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
391 Laat Filip eerst goed Nederlands gaan leren,
Qua klemtoon deed hij het behoorlijk slecht.
Hij leek verwikkeld in een tweegevecht,
Voor echte Vlamingen niet te verteren.
Wie dankt ons regelmatig 'voor die blóémen'?
Ik ben geneigd als antwoord hem te noemen.…
De tijd stopt
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.795 Een lang, moeizaam proces
naar proberen te begrijpen wat onbegrijpbaar is.
Het 'lot' had dit al lang gepland.
Misschien overvalt het je even,
maar je leert ermee leven.
Soms hoef je het 'waarom' er niet van te weten.
Een oorsprong van een probleem is er altijd,
Er is vaak een oplossing,
maar die is soms niet voor iedereen weggelegd.…
toen was het
gedicht
3.2 met 68 stemmen
19.738 toen de glazen glazig bleven
de borrelnootjes weggehapt
kruitdampen moeizaam weggedreven
peuken waren uitgetrapt
appelflappen, oliebollen
in magen waren weggepropt
kinderhoofdjes zachtjes tolden
gapen werden weggestopt
honden, katten weer verschenen
opa's, oma's langzaam waren weggezakt
voornemens al weer verdwenen
nog voordat ze waren…
Vier Mijl
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.232 weliswaar
een paar kilo te zwaar
gaat de VierMijlloper
fanatiek aan de slag
met schema's
en vier broodjes kaas
denkt de VierMijlloper
aan de beslissende dag
gehavend
en zich voortdurend lavend
hinkt de VierMijlloper
de glorietocht moeizaam uit
het publiek
en de muziek
interesseren de VierMijlloper
geen fluit
met pijnlijke benen…
Zij droomt muziek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
518 in haar wereld
is warm licht
wordt er gedanst
wijken de lachjes
niet van het gezicht
zij droomt
muziek bij hun
kleurrijk bewegen
dit zijn de poppen
waarmee zij kan leven
hun kamer
is boven in de
rust van het huis
daar hebben zij
ieder een eigen thuis
zij kent de trap
uit het moeizame gaan
weet boven de hemel
waar alle liefdes…
VLIEDENDE ZOMERDAG
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
548 Avondkoelte
glijdt over hellingen van 't Geuldal
tussen hoog gras en laag lover
waait langzaam je huid binnen
geurt
als een rol verse geharde room
waarin
halfzure weke kaas versnipperd is
een frisse kaarsvlam flauw schijnt
strooit ruime lucht uit verre bergen
door deze knusse heuvelplooi
loom bezadigd ogenblik
na een pijnlijk moeizaam…
Tastend naar het licht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
588 Begraaf ons in
een dek van woorden
met een warmend gebaar,
waar zielen moeizaam zuchten
genageld aan
ernstige schemering
en de leugen wordt
gedoogd in blinde ogen
wiekt nog een laatste
vleugelslag richting hemelrijk
Voordat de dood
ons inhaalt en ons
schaduwend verleden opeist
heeft leven's liefde
ons gegeten en beproefd…
Hand begon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
885 Gekortwiekt, verschrompeld,
geknakt, half gevallen
rottend en afgestompt
de aarde laat moeizaam los
wat het ooit begon
maar laat tinten bestaan
totdat er geen sterren meer zijn
onzichtbaar de scheppende hand
die nooit laat gaan
vuisten ontspant en palmen opent
soms pas diep in de herfst
als de laatste mist het erf opsluipt
'sterven…
Koorts
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
801 Toen moeizaam de ochtend kwam
verkilde gestoomd nachtelijk zweet
huiverend, rillend ijskleed,
dat het gloeien overnam
het glazen geluk beademd
waarachter het bleke doodslicht
wacht op ratels van een klaaggedicht
denken in rood geremd
opnieuw ontbrandt het vuur
getooid in duistere waas
tollend hoofd naarmate het late uur
blauwe diva’…
Schuivende steen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
523 , daar loopt Hij
Moeizaam, maar volhardend*
*Met vallen en opstaan, maar standvastig…
Waterkuil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Vier orgels vertrekken tezamen
Ze schrijden met slepende benen
manmoedig maar moeizaam
Ze hebben de hoeden
van hoger gezag op
Hun sleepbenen reiken
naar achteren, langer en dunner
Hun schouders zakken
steeds schuiner naar voren
Ze vallen, de hoge pijphoeden
kruipen vooruit met armen
zwaaiend en maaiend
door slap wordend zand dat
vermoddert…
alles gaat voorbij
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
567 een vrouw prevelt magische mantra’s
in de schaduw bij de heg van prikkeldraad
een zwaluw scheert over vuren
om angstgeesten te verdrijven
lost dan weer op in het wolkendek
moeizaam weeft de tijd zijn web
een mus knaagt aan aangekoekt leed
zuchtjes lucht persen zich door de heg
heimwee is iets anders dan het was
een landschap…
Reizen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
443 mijn reisgezel reist nu met mijn vragen
een paar zaken die nog niet zijn verpakt
ik vind hem aardig soms wel iets bekakt
over mij had hij niet veel te klagen
wat hij deed voelde moeizaam en uitverkocht
kroop maar zelden van zijn brede schouders af
het denken maakte hem futloos en bekaf
en blindeerde de antwoorden die hij zocht
ze waren er…
Dromenvanger
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.436 spreid mijn vingers
armen wijd
vang de dromen om me heen
van de mensen, die als vlinders
overal even komen kijken
dromen die op alles lijken
toch apart zijn
en alleen
begrepen worden
door de mensen
die moeizaam sparen
tijdens hun lange leven
de vele jaren
alle dromen op een rij
zorgvuldig weggeborgen
achter luiken in het hart
soms komt…
Tijd
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.077 minuten kruipen moeizaam vooruit
urenlang lig ik te wachten
grijpend naar seconden
ze vertellen me een traag verhaal
de tijd tikt voort
zonder stoppen
zonder troost
langzaam vallen m'n ogen dicht
een schemering zonder licht
een geruisloos gaan
voorbij de rand van vandaag
een binnenglippen van een zacht huilen
een droom om in te schuilen…
de derde helft
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.828 spraken van een klucht
de regen viel met bakken uit de lucht
het herfstweer riep om goed gevulde glazen
het najaar schenkt geen vreugde aan dit land
en als het weer de vreugde niet wil schenken
dan schenken wij die vreugd met eigen hand
alzo begon het rituele tanken
de vale regen kreeg de kleur van goud
bij zoveel natheid bleek het moeizaam…
Werkelijkheid?
hartenkreet
3.3 met 71 stemmen
4.583 Dan stoppen we met schuilen,
komen moeizaam overeind.
De droom is afgelopen,
dit was voor korte tijd.
De week is weer begonnen,
dat is de werkelijkheid..........…
de drinker
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.662 ach
eerder de moeizame gang van werk en bed
de uitgekauwde dagen
de fantasie van een bord bruine bonen
die deden mij de okerkleurige vloeistof
beminnen
spiedende ogen zien mij het
sleuteltje van de globbebar
hanteren, het stilzwijgen
die karaf en glas doen rinkelen
als dan net voor de slok
een bitter ‘proost’ klinkt
zo werd ik een cafebezoeker…
Drama om gisteren
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.194 die nacht was er een van de meest sombere uren
zo zwart en onpeilbaar diep, een ven waarin een verdwaalde
reiziger verdronk
moeizaam verscheen de ochtend en aan de keukentafel
zat ik lange tijd met verkrampte handen
de hele dag -gisteren- was immers verdwenen
vaak blijft er iets achter, een voetstap in de sneeuw
een lach in een kamer of de…
Gebroken graven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 Tegen het eind van
Wat een nacht moet
Zijn geweest - in de
Barensweeën van de
Schemering die de
Ochtend moeizaam
Geboren doet worden -
Word ik op het kerkhof
Van gebroken graven
Begroet door een oude
Man met een schitterende
Zilveren baard die mij
Het verhaal van zijn dood
Vertelt - en terwijl de
Eerste zilvermeeuw boven…
waterig
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
451 (de regen krult rond oude stenen
en gebogen gras buigt eerbied
naar de grond)
mijn droge mond snakt moeizaam
naar een kleine dronk,
ze klonk zo stroef toen woorden uitweg zochten
buiten, in de kilte van vandaag
laat ik ze graag
hun gang weer gaan
opeengestapeld staan ze toch te wachten
tot hun korte duur -slechts wetend-
uit mijn…
Avondbede
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
503 Neem Heer mijn avondbede
na een moeizame en lange dag
neem mijn zorgen of dank mede
met een traantje of een lach.
Neem Heer mijn avondbede
maak mijn hart van wrevel vrij
leg in mijn hart de ware vrede
maak mij welgemoed en blij.…
lezen (voor Marga Minco)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
587 poortje van de tuin
laten gaan
achtergelaten
verfrommelde
woorden zinloos op
de stoep beland
schrijvers' hoofd
en hart wachten
op het ingetogene
dat blijven mag
de helderheid
treedt niet
zonder slag of stoot
kalm naar voren
in schrijvers' hoofd
en hart staat
het leven raak
geschreven
op dagen die
het daglicht moeizaam…
Afgelopen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
724 Er was een heuveltje,
Ik klom er moeizaam tegen op.
En ja hoor, daar was mijn pad,
Beneden in het dal.
Mensen liepen er zonder tal.
Ik keek, en zocht mijn man.
Ik zag hem niet.
Hij was natuurlijk
helemaal naar het eind gelopen.
Te ver om terug te gaan.
Teleurgesteld blijf ik maar hopen…
Wat is die droom raar afgelopen.…
GUNNEN
netgedicht
1.4 met 11 stemmen
619 Waarmee ik samenvattend zeggen wil
dat ons aller oma heel gauw volschiet
als haar moeizaam ploeterend kleinkind
nèt niet voldoende de roze wolk bereikt...…
Tranend hartje
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.460 Je zal voor altijd bij mij blijven
Als wond diep in mijn hart
Zo zal ik ook over je schrijven
Als gemiste kans met valse start
En toch zijn er die momenten
Waarin ik in het verleden dwaal
Moeizaam terug probeer te halen
Hoe het precies zat, allemaal
Maar hoe hard en diep ik ook zal graven
Hoe goed ik ook probeer
Met jou te loodsen naar…
crisissonnet
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
841 normaalgesproken krijgt u twee kwatrijnen
en twee terzinen, samen een sonnet
door mij met liefde in elkaar gezet
een stevig bouwwerk, veertien vaste lijnen
maar nu een zware crisis ons doet kwijnen
zie ik naast levensvreugd en bankbiljet
mijn moeizaam opgespaarde dichtersvet
met lede ogen gaandeweg verdwijnen
vergeeft u mij dat ik zal moeten…
Zielsdiep
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.096 Nu spookt zij
met haar priemende ogen in mijn zwakke aura,
ik kan haar maar moeizaam losknippen. Ik zei
niets, omdat ze na mijn stem allerlei nare
toverformules op mij afvuurt, die minzame
heks, als ik haar ergens weerzie zal ik haar
nog dieper aanzien en de betoveringsrollen
omdraaien.…
uit de kunst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
580 de huis- en tuin- en keukenrijmelaar
kon moeizaam met wat woorden spelen, maar
er kwamen tóch kwatrijnen en terzinen.
zo kreeg-ie dit sonnetje voor elkaar.…
Ring
gedicht
3.4 met 16 stemmen
5.516 Bij het houden van haar lichaam, vast
als een kind dat aandacht vraagt, maar
dan zwijgend, moeizaam lachend, zie ik
hoe een leven langzaam uiteenvalt
tot stof, tot zand, door mijn vingers, als
water in een rivier die rondgaat, eerst
ondergronds, dan omhoog over land
naar zee, het strand nu stil en rood.
Zij traant, ik troost.…