570 resultaten.
gerechtigheid
netgedicht
4.9 met 31 stemmen
1.353 Nog onlangs sprak ik verre van een vriend
Die had naar veler idee de dood verdiend
Hij wilde dat beslist van mij niet weten
heeft toen met vaart mij het huis uit gesmeten
Ik heb hem dat beslist niet euvel geduid
Hij had gelijk de rekening moest nog uit
Na een merkwaardig ziekbed is hij dan nu dood
De kist is verzonken in kleurig glas in lood…
EX-LIEFDE
hartenkreet
3.9 met 24 stemmen
1.393 Het marmer is groen uitgeslagen
aangetast door jaren
gebrek aan onderhoud
je liet je gevoelens los
verzonk in zelfmedelijden
kwam in een neergaande spiraal,
die je rechtstreeks bracht
daar waar geen toekomst is
toch hield je van me
ik weet het maar al te goed,
waarom keerde het leven zich tegen je,
terwijl mijn helpende hand er was…
Grafschriften...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 zagemeel al vissenvoer
verzonken in vale vijvers
doorboorde eksternesten,
onttroonde kruinen,
verlaten lijsterplaatsen
alleen kraaien krassen
de ziel met grafschriften
anderen dan ik vergeet je niet
landman gaat stil voorbij
hier rust een leven
totaal vergeten
laat me zonder vergeven
vergroenen door regen
en ontij
mijn naam…
In een meer
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.946 Voorovergebogen kluizenaar
verzonken in gedachten, stap
na stap behoedzaam vorderend
op de van keien vergeven grond.
Onmogelijk was het als kind al
de aandacht te trekken van een ijsbeer
in een stuiter van glas, onmogelijk
is het te vragen wat hij zocht.
---------------------------------------
Uit: 'Verzamelde gedichten', 1993.…
vergetelheid
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
676 het is negen uur
in de ochtend
ik schrijf
over de eeuwigheid
mijn pen sleept langs woorden
verzonken in de stilte
ik wil geen eind forceren
noch een gezicht onthullen
dat ver teruggaat naar kinderjaren
en enkel op een zwarte bladzijde
wakker te krijgen is
ergens moet er een land zijn
een zacht land, een heel zacht land
wie wil…
Rode Lakens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 In slapende verzonkenheid
observeer ik je versleutelde oogleden,
tikkend van weggemoffelde beroering.
Verdiept in rode lakens
adem je lentissimo
de verspreking van verre dromen.
Ik sta nog niet op,
wil nog niet uit bed.
In omhelzing neem ik de sluipweg terug
naar de diepe lyriek
van brede samenslaap.…
Een woord vol macht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
286 Dat woord drong door in mijn hart
zoals ook die stem zo vredig klonk
het verdreef alle smart
dat woord is Liefde waardoor haat verzonk.
Wie sprak dat woord
dat woord vol macht
dat woord dat iedere ochtend gloort
en ons de ware vrede bracht.…
Echo van eb
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
477 Grijze leegte slaapt
golven zwijgen in de nacht
sterren houden wacht
Alleen, zo eenzaam voel ik mij bij eb
waar de horizon zakt, verzonken in slapend zand.
De lucht weeft tranen in wolken van grijs
en ik kraak, ik wacht op mijn liefste, op een hand.
De horizon zakt, verzonken in slapend zand.…
tuinpad van mijn vader
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
1.837 dezelfde ogen naar
z’n kwistig gezaaide bloemen
langs het zomergroene gras
beluister de vogels met gelijke
oren en betast ik de wereld
met zachter hand
starend over het pad zie ik hem
stilletjes verdwijnen, sluimert
in het lover een droef gemis
voel diep van binnen dat hij
nog aanwezig is
als een smeulend vuur in mij
verzonken…
Waterkrachten
netgedicht
4.7 met 39 stemmen
1.379 wij sloten in gedachten
bevreesd voor voetangels en klemmen
op wallenkant van waterkrachten
verleid door half geloken ogen
in visioen van ijzervlechters
verglijden wij langs erebogen
in maalstromen van trage trechters
bevrijd van valse spiegelbeelden
aan hete hangmatten verklonken
zijn wij, armlastige bedeelden,
in onze rijke geest verzonken…
Vulkaaneiland
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
505 Grotendeel verzonken in
het binnenste van de
peilloos diepe zee
ligt het vulkaaneiland.
Opgestuwd door natuurkracht
bereikt vurig steen hoogte,
koelt, slijt en brokkelt
tot minuscule materie.
Neerslag voert het mee
door uitgesleten kloven
en het bezinkt, laag na laag,
tot zwart strand ontstaat.…
lieflijk is zij die naar seringen geurt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
634 Ik luister hoe mijn gejaagde ademen
zich langzaam vermengt met jouw verzonken harteklop.
Eén hand woelt door mijn haar
terwijl de andere me lieflijk bezweert
me niets in het hoofd te halen.
Wat zou ik , je buik is mals,
je stem is zacht en je hals geurt vaag naar seringen.…
Eine Kleine Nachtmusik
gedicht
5.0 met 2 stemmen
5.213 Terwijl hij onder de vleugel sliep
alsof geen morgen hem meer riep,
begonnen zacht op 't wit en zwart
van 't doodstil glanzend mechaniek
de snelle maten van het lied
dat in zichzelf verdronken sliep,
dat in zichzelf verzonken zag
naar wie het riep
met klare, jubelende kracht.…
Stemmen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
408 Soms als we dromen
spreken zij tot ons,
soms hoort de geest hen,
verzonken
in diepe gedachten.
En met die klanken
keert dan even
de poëzie weer
van het eerste lied
dat we leerden -
als muziek in de nacht,
ver weg,
langzaam
verdwijnend...…
Op een dag in augustus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Hoog over de rivieren
verzonken in gedachten
een ooievaar en ik..
op een dag in augustus..
daar kan het..…
muziek
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.678 Verzonken in een zee van tonen
legt muziek woordenloos
een vinger op een wonde.
Het kust mijn beminnend hart
langsheen de weg van het gepeins.
Muziek tovert stilte over een melodie
die de diepste snaren van
mijn voelen raakt.
Dansend op mijn golven
zwevend over mijn gemoedsrust.
Muziek zet mijn hart en ziel
wagenwijd open.…
Het zwijgt er woorden
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
685 hoe schijnbaar lucht danst
in de weerspiegeling
van getraliede ramen
blauwig paarse bloemen
geuren mij toe in het nest
van het met riet getooide huis
achter me een stenen muur
waar een eenzame tafel
enkel de wolken draagt
als in gebed verzonken
het is mijn tuin niet
ik snoei ook de rozen niet
maar plooi me nederig
tussen de avond…
Vluchtend zand
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
605 korenaren
maar diepgebogen spijt
toen ’t spreken mij nog toebehoorde
in talen wereldwijds
het gezucht van falende duinen
en ’t zicht dat gelauwerd en tijdloos
de afstanden schiep werpt nu
stroken nevels met aan de randen
het stoffige vluchtend zand
zelfs het water krijt strepen
aan de horizon en ergens
ligt een driemaster diep verzonken…
Het oogt markant
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
677 je hebt je glazen huis
gehoekt met de
kantelen uit verleden
de oude rode stenen
zijn opnieuw gevoegd met
specie uit de generaties genen
het fundament
verzonken in het veen
aangepast aan heden
het oogt markant
de glazen wand is
transparant naar buiten
de inkijk biedt
slechts schaduwen van
huiselijk intiem bewegen
na eeuwen van…
Mijmeren.
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
590 Laat me dan maar rustig
dromen als ik er weer
even in ben verzonken.
In gedachten hoor ik een
melodie van klanken
waar de herinneringen
binnen in me stromen
en woorden me dan het
spreken overbodig maken.…
Verrukking
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.954 't Verledene leed was vergeten, verzonken,
En 'k heb het geluk van uw lippen gedronken,
Toen blozend en aarz'lend gij mij hebt gekust.…
van Rups naar Vlinder
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.078 Onzichtbare vleugels
hebben me meegenomen
In gedachten verzonken
staar ik naar het verleden
In trance laat ik het
over me heen komen
Langzaam terugkerend
naar het heden
Met nieuwe kracht
vul ik mijn longen
De verse lucht
laat mijn hart herleven
De pijn lost op
die ik altijd heb vedrongen
Na lange strijd
eindelijk opgegeven
Als herboren…
Spiegelgeheimen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.140 magische spiegel lonkt
en blikt geheimzinnig
verzacht hartepijnen
met diamanten stralen
haar wereld in ziel
verzonken droombeelden
verkennen vrij door
betoverende landschappen
zomerbruisende geuren
verwekken opbloeiende hartstocht
in sneller galopperend hart
stroomt nieuwe energie
door fonteinen omringt gelaat
glanst van schitterend…
Glimlach
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
954 rustig ritmisch melodie in mijn oren
glijdt het grijze zand in de golven
laten ruige regendruppels zich horen
waar lege handen worden bedolven
toch hoor ik de zielveroverende zang
van een hoopvol gevend heden
voor werkelijke woorden niet bang
doof voor een verzonken verleden
gaat het grauw geleidelijk omhoog
ver tot een verschijning van…
laatste mijmeringen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.836 de man, oud, maar geen prater
ziet uit over golvend groen water
ietwat in gedachten verzonken
denkt hij aan het nabije later
niet dat hij die blind miskent
het einde is reeds eerder verkend
zijn tijd is allengs versleten
de dood is sluipend al gaan eten
aan hem is vrees niet besteed
verlangt naar het oneindig niets
de komende rust is geen…
De vlinder gevlogen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.018 dit teruggezette leven
geeft mij weer een morgen
herstelt mijn zicht zoals dat ooit
vol van bloeiende velden was
daar ginder troont nu leegte
waar mijn land zo diep verzonk
dat ik verstomd de kreten dronk
van verkillende vissen
hopend op verheffing
tot ik zelf een uitweg vond
zwevend naar het oosten
herwon ik vijftig zonnejaren
voor…
Echo
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
772 een nimf zong
bekleed met dromen
over het dal van Hebron
tot aan Athene
weerklonk haar stem
oogvijvers verzonken
in het smalle waterlint
ook dat bezat een brede bron
van geesten
fluisterend tussen
de rotsoevers door
maar geen blik
op haar porseleinen gelaat
voor altijd sluipt ze
nog achter ons aan
----------------------------…
Vrije lucht, diepe orde
gedicht
3.2 met 22 stemmen
12.609 De herfst drentelt over de landweg,
in zichzelf verzonken.
Iets ademt je in.
En inmiddels ben je drie hartkloppen verder
en weet je weer alles over alles.
-----------------------------------
uit: 'Binnenstebuitenwereld', 2008.…
Zo maar
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.250 haar niet
maar ze is mooi,
universeel
zo mooi
ze zit daar
zo maar
blond in haar bloei
Het is
alsof
ze daar altijd
al zat
alsof ze daar hoort
ze zit daar
zo zonder reden
zo maar
ze rijgt een ketting
van bloemen
zojuist geplukt
even geen oog voor
haar omgeving
zit ze daar
zo maar
in gedachten
verzonken…
de val van eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
620 wereld stappen
voorzichtig
een stapje over de rand
en dan
dan zal ik vallen
vallen
tot ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden
zoals wind
in bladeren verzonken…