318 resultaten.
Poëtisch gezien
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
6.791 Zie hoe fel de boterbloemen kleuren
in het zonnelicht dat ze wakker kust
zo zacht, dat het goudgeel stralend rust
op de blad’ren die van knop nu scheuren
aan de waterkant, in dromen gesust
terwijl ze stil het spiegelzicht keuren
hangen de wilgen twijgend te treuren
zich van hun eigen schoonheid onbewust
in ‘t groene boord van het weidemeer…
'n Stoel in de hemel
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.222 voel me in de wilgen
vang me met de wind
laten we donderjagen
als 't onbevangen kind
voel me in het zonlicht
ruik me in de zee
in liefde worden herenigd
ga jij nu alvast maar mee
voel me in de regen
schilder me in het gras
ook al zal niets zo blijven
en nooit meer worden zoals het was
voel me zonder woorden
koester mooie tijden
met…
Te gek voor woorden II
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
825 hij tekent vogels, knipt ze uit
ziet ze vliegen
over het hek van de dam
en laat ze landen aan het stalraam
waar alweer een zomer nadert
hij ziet zichzelf, een broekie nog
met bibberbenen, hij hoort
het vegen van de wilg, onophoudelijk
getik van regen op het golfplaten dak
klompen op de stenen komen dichterbij
hij was niet gek, het waren…
Zie de Lente
gedicht
2.7 met 43 stemmen
11.944 Ineens moet alles uit zijn grond of tak
in bermen joelen paardebloemen
de kromme wilg rilt in zijn lichte groen.
Daar staan wij ook, naakt en koud met bloesem
in grijzig haar en willen warm en wild
en dat we houden van die schrille kleuren
van elkaar.
--------------------------------
uit: 'Kat van sneeuw', 2003.…
Reflectie
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
617 Het water fronst
wanneer jouw hand zijn vlak bestrijkt
in poging de vertwijfeling te vervagen
uit de diepte die je in het staren ziet
zwijgend wijs ik
je vermoeide wilgen aan
wiens wortels gretig in de steile oever grijpen
vastberaden om het stormen te doorstaan
ik laat je zien
dat er velden zaden kiemen
in de aarde die door vorst was…
Sprakeloos begin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
478 Traag breekt schemer door ochtendnevel
hemel kleurt reeds rood in morgenlicht
steeds duidelijker tekenen zich contouren
vormt zonneschijn een schoon vergezicht
vanuit de stroom stijgen nog de dampen
waarboven sierlijke witte vogels zweven
ontwaart men langs oever pluimen riet
zo’n ochtend beleeft men het mooiste leven
aan elke twijg van wilgen…
Te gek voor woorden II
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
657 hij tekent vogels, knipt ze uit
ziet ze vliegen
over het hek van de dam
en laat ze landen aan het stalraam
waar alweer een zomer nadert
hij ziet zichzelf, een broekie nog
met bibberbenen, hij hoort
het vegen van de wilg, onophoudelijk
getik van regen op het golfplaten dak
klompen op de stenen komen dichterbij
hij was niet gek, het waren…
Koppelaar
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
527 De schapen lagen in het groene gras
er was er één die met zijn kop
in een holle wilg lag, alsof
hij een prentenboek voor schapen
bekeek of als in een nis
een schapengod vereerde
Er kwam een vrouw op een fiets
die stopte en er was een groot
schaap, die naast haar fiets ging
liggen, zodat de vrouw haar over
de kop en de rug aaide, heel…
De natuur mag begrijpelijk zijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 Zie de donkere kleuren, de regels
omzoomd door wilgen op leeftijd
de eveneens oudere Binnenmaas.
De start van deze dag verwondert
is gelijk het water niet rimpelloos
hoe zeg je oneindig kent eindigheid.
Was de nacht een echte toekomstdenker
kende zij steeds alle keren haar tijd
als goed gecamoufleerde metgezel.…
Lentezang
poëzie
3.1 met 10 stemmen
1.504 De wilgen lekken,
De berk loopt uit.
Al! takken, twijgen,
Al wierookwerk!
De leeuweriks stijgen
Op vlammenvlerk!
En liefde en hopen
Het al doordringt:
Het hart gaat open,
De ziele zingt.
O zonnedagen!
O geur en fleur!
Een hemelwagen
Staat vóór de deur.…
moeras
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 riet
‘k ervaar voortdurende bescherming
van prikkeldraad, maar ook weer niet
ik voel water tegen mijn oever klotsen
mijn golven kabbelen steeds voort
plots geeft een vierkant blok
een wending in mijn lijn
vele ronde palen trekken mijn
prikkels naar de einder toe
de vliet, het riet, de draad
omringen mijn drassige gedachte
wilgen…
Schaatsen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 De striemendgure wind bevriest de wangen
De tenen en de vingers worden blauw
Al klappertanden bijters van de kou
De schaatsen zullen niet aan wilgen hangen
Publiek begint te klappen en te zingen
Als één man staat men achter Neêrlands hoop
De koning en de koningin incluis
We zullen doorgaan! Ondanks tintelingen
Rijd door!…
Wat ik tegenkwam 3
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
450 Veel wormen vanmorgen
Iemand met arm steunend in kruk
ik los,
een verre jogger
Zwaan, nek omdraaiend om zich van iets te ontdoen
Meerkoetjes
Van groot hoefblad de roze hoofdjes
De netelige brandnetel weer genesteld en
zurige zuring
springende knoppen aan takken
Geelgroen hing gewillig de wilg
De wind blies in mijn gezicht
Dichtgevouwen…
de baas van het land
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
642 donkere kluiten voorspellen
een melig tierende oogst aan
rijp koren en mals graan
de boer kan weer voorgaan
in de hoogmis van zijn land
zijn geloof doet niet onder
voor het gemopper op de regen
niet altijd de zegen waarop
een man als hij moet wachten
hier is hij echt in zijn element
zijn gekloven gelaat even charmant
als de geknotte wilgen…
1914-1918
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
819 En zij, de soldaten die hier naamloos zwierven,
zullen als wilgen naar vrede nijgen.…
OP HET KERKHOF
poëzie
3.5 met 10 stemmen
3.827 Zij liggen rij aan rij de grijze zerken,
Omwonden met een band van dorrend lover;
Gevangen in des winters doffe tover
Slapen de wilgen en de bleke berken.
En op de koude wind is het als stoof er
Hij mij voorbij met zijn getakte vlerken,
En zoekend waart hij om die droeve merken,
Tellend hun tal, de strenge Levens-rover.…
voel jij me nog
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
897 weer weg
naar woelige innerlijke oorden
waar pijnlijke zuchten sturen
en prille zachtheid vermoorden
voel jij me nog
mijn verre lieve
ik was het toch
wilde je gerieven
zo ga ik weer naar een stille weg
zoekend naar mijn verloren deel
struikelend over droge tranen
stikkend als in een slangenkeel
ik slenter door oneindige lanen
wilgen…
De Beek
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
719 Springspelend water over oude steen
Zilverspattend tussen groene moskussens
Vloeit de stroom, zoekend naar de snelste weg
Ergens en nergens, kabbelend gaat het heen
Het water is de baas, alles wijkt, berustend
De brutale IJsvogel duikt op van een visgevecht
Zijn blauwe verenpak een flitsende droom
Wortels van de oude wilg, staand aan de rand,…
Een andere toon
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
623 Een andere toon
‘k Loop dromerig door het boerenland,
plots ruist de regen langs me neer,
zo triest dat ik mij in mezelf keer,
geen oog voor bloeiende wilgen aan de kant.
En met gebogen rug,
ga ik wat later,
haastig langs het water,
naar huis terug.…
Prima Vera
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
492 ‘Prima vera’
’t Is lente
ik hoorde reeds
het eerste vogelconcert
van merels en lijsters
maar ook hagedissen
kom, sta op, dit mag je niet missen
De eerste knoppen ontloken
’t is lente
'k word sterk door verlangen bekropen
naar de bloemblaadjes pril en lichtgroen
kom ga gauw uit je bed
ik groet met een zoen
De wilg
met zijn prachtige…
vergeet de sluitstenen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
621 een smalle gang
geschaafd uit wilgen
vlucht in beeldspraak
als een impasse
waarin spiegels zich laven aan illusies
over stilte heersen, onafgerond
om verder te golven, tot daar waar stromen spelen
in daggezichten
met wilde vruchten van hoop. wuivend
naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen
in de verte
en heerlijk…
Als wortels kromtrekken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
507 ( en zaden verwaaien )
Een traan ontrolt aan het verblinde oog
weggezonken
in het licht van oude aders
Een hand ontvouwt levens
ouder geleefd en jonger te gaan
Het geheim kleurt zachte gezichten
zonder des maskers treurnis
Het is geen heilig moeten
om de wilg te verplanten
als wortels krom trekken
Het is het verwaaien van het…
lentegroei
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
495 lentegroei
De zo kenmerkende silhouetten van mijn wilg lossen langzaam op in een zweem van groen, het is begonnen, zonnestralen, zo krachtig nu dat de opgevouwen schoonheid haar pallet kan gaan tonen.
In die scherpte lijkt het kleurenveld haast eindeloos en komen spiegelmooi onaangeroerd de verdwenen beelden boven.…
Beknotte vrienden?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
522 De beknotte wilgen, zij
hebben alleen de sloot ,
geen tint die meer verkleurd ,
geen kroon om mee te pronken,
geen blad zal nog vallen, geen open
armen om te verheffen, speling van
het lot om te beseffen dat het houten
hart werd weggeschonken, de vermolde
geest is verscheurd, rest een treurige
verveling tot aan de dood.…
Het geluid van mijn tuin
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 Maar er komt altijd een eind aan dat lied, en
ik hang die aftandse lier aan de wilgen.
't Is tijd voor rozengeur tussen margrieten.…
Kaart zonder rand
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
206 Ik loop de zolen van mijn voeten dun
op de kiezelpaden van het hoofd,
bezoek de uiterwaarden waar de stilte
als mist tussen de wilgen blijft hangen.
Elke stap is een poging tot begrenzing,
een paaltje slaan in de vloeibare grond,
maar de kustlijn trekt zich altijd terug
wanneer ik denk dat ik de branding raak.…
Boomterreur
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
627 ja zo lijkt het op het eerst
als je oppervlakkig kijkt
de gebogen twijgenpracht
die niet meer de grond bereikt
teveel mensen lopen langs
de verleiding is te groot
rits de blaadjes van een tak
nu is treurwilg halfdood
onbewogen, stoicijns
berk staat daar achteraan
wilde dat hij meer kon doen
aan de scha van zijn kompaan
want de wilg…
Aquarel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.502 Treurende wilgen omzomen deze grond
als een wollig en wolkig, lichtdempend lint.
Hoog aan de einder verkleurt het naaldwoud,
getemperd door het verdampend ochtendlicht.
Met enkele strepen verbeeld je het stamhout
en geef je het landschap een eeuwig gezicht ……
Veldoven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
748 Waar eens de oven stenen bakte
van kleirijk land naast de rivier
trompettert nu een wilde zwaan
en pikken houtduiven voldaan
de zwarte bessen van een vlier
gegraven gaten werden meren
waarin de vissen lustig paaien
en aan de oever wilgen pronken
die in spiegelbeeld verzonken
statig naar het water zwaaien
hoe schoon is deze weidevlakte…
Afscheid
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.198 Nog eenmaal waar de landelijke wegen
elkander kruisen in het lage veld,
de holle wilg over het water helt
en ruine pluimen in de wind bewegen.
En waar het stadje rijst boven de wallen,
beveiligd binnen die vertrouwde wacht,
en waaromheen de brede biezen, zacht
en zijig, op het gladde water vallen.…