2904 resultaten.
Aller oog zal Hem zien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Aller oog zal Hem dan zien verschijnen
Op die bijzondere, wonderlijke morgen
Voor ons mensen blijft die nog verborgen
Maar ooit zal dan de duisternis verdwijnen.
Het grote Licht zal eenmaal komen
Duisternis zal er dan niet meer zijn
Alleen maar licht en louter zonneschijn
Jezus zal ons met Zijn liefde doorstromen.…
Trappen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.958 En ook: 'Waar
gaat toch alles wat verdwijnen moet naartoe? Naar boven?
Naar beneden? En zijn daar dan voldoende trappen voor?
----------------------------
uit: 'Wijvenheide', 2012.…
CARAMELCO WACHT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
530 Wie kan de verdwijning ervan verklaren?
Moge een vreedzame strijd ontwaken
om liefhebbers van zoet eten te raken,
samen met vorsend oog en gezondheid.
Zuivel zal dan het oude nieuw maken
vol zakelijke én smakelijke vlijt:
't lichtbruine boterhambeleg verblijdt!…
Verlaten landschap.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
485 Daarna is er weer de serene stilte, de boer
en zijn hond verdwijnen uit het zicht.
En er is niets dat nog wordt gezien
noch gehoord.…
Vrees niet!
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
629 naar de roofvogel met scherpe, genadeloze
klauwen die op zoek was wat te reiken,
alvorens te verdwijnen met prooi in de bek.
Ze zorgde goed, voortaan voor veiligheid
in eigen stek!
Haar jong nest in de hoogte der gebergte
moest goed worden onderhouden.
Lang genoeg was heel haar kroost uitgebroed
en moest nu góed worden gevoed.…
VOORTUIN NAAR DE WINTER
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
612 Ondanks dat ik afscheid moet nemen
van de zomer om eigen weg te volgen
doet het pijn te voelen
en te zien hoe ik afkoel
een deel van mijn liefde geef ik langzaam weg
in kleurrijke tonen
het jammert zo
mijn naam te noemen
IK BEN DE HERFST
niet zomaar van de ene op de andere dag
in kilte verdwijn
welnee
ook ik benut het schitterende…
De Grote Oorlog (1)-Werbeek
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
595 Met het instijgen
verdwijnen zij voorgoed
uit het oog
van de vader, de broers en zussen,
onwennig en gelaten op een rij
voor hun Kempense boerderij.
Mijn vader schreit.…
Oorlog
gedicht
5.0 met 1 stemmen
22.451 verteld en verteld
maar nog
ik zie die grijze beduimelde foto
maar nog is het gras weer groener dan gras
en de bloesems weer witter dan bloesem
in die grijze tuin moet het oorlog zijn geweest
in die man, in die vrouw, dat kind
in dat grijze gras onder die grijs bloeiende boom
het is mij verteld en verteld hoe zij daar
hadden moeten verdwijnen…
Mijlenver
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
443 alle verre zwerfvogels
verstikken in vaste klei
als hagel van anijspegels
met zulke zwakke enkels
is het bovendien lastig
koekpaleizen bouwen
al vliegend, al vliedend
komt verte nooit dichtbij
en is hier altijd ginds
zo op het oog bespiedend
bij gebrek aan ondiep
lijkt hoogte te bezwijken
zonder bedektzadig gezicht
verdwijnen nachtbloemen…
Steun van de zon
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
829 Waar is die zon die jou zal verwarmen
waar is die zon die jou zal omarmen
waar is die zon die jou weer vreugde zal geven
waar is die zon die jou zin blijft houden in het leven
De zon geeft zoveel warmte
de zon geeft zoveel licht
de zon blijft eeuwig schijnen
de zon doet narigheid verdwijnen
Behoefte aan warmte
behoefte aan liefde
behoefte…
Pieter Saenredam
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
624 De lijnen op het platte doek verdwijnen
en scheppen ruimte, overdekte pleinen
van steen, van glas. Het orgel speelt, hoor,
een psalm van Pieter Sweelink. Een stoet
van zwarte pakken schrijdt daar plechtig
in gouden ochtendlicht en deftig
begroet de kleine hond. Waarom doet
een wolk het gouden licht verzwakken?…
Geen tijd deel 3&4
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
533 O, Swarte Prinsch, jouw geestverschijning was ‘t
Fantoom verdwijn! Jouw cirkelgang versper ‘k
Ik hijs mijn wapenschild in de vlaggenmast
Zodat het uit is met jouw duivels werk!…
Geheime engel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
477 Nadat ik bijna het loodje legde door
een overdosis Roche-slaappillen zag
ik je snel achter een inkijkruit
verdwijnen. In een kerk tikte je me
op de schouders en terwijl ik
vliegensvlug omkeek, verdampte je.…
Primair verlangen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 Waar wildernis zich oneindig laat herhalen,
mij kokhalzend opslokt, en ik gulzig verdwijn.
Betreden wil ik, die eindigheid der dagen,
het kloppend voelen, weten van de essentie.
Martel mij barbaars, tot ik ruwheid kan dragen,
murw getemd, tot de kern van existentie.
Waar ik, dierlijk haast, het roepen heb gehoord.…
De zin van puin
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
510 Eens zal ons veilige huis verdwijnen.
Aan de grond gelijk gemaakt.
Eens zullen wij er niet meer zijn.
Door nieuwe tijden ingehaald.
Eén voor één zullen we afscheid moeten nemen.
Machteloos zullen we voor vallende muren staan.
Met tranen in onze ogen.
Maar vandaag.
Vandaag wrijf ik de tranen uit mijn ogen.…
Van over zee
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.001 Een strijklicht dat zijn schaduwen uitstrekt
naar onbereikbaar geworden, al verwilderde plekken
om wat zich er ooit voltrokken heeft
en misschien nog steeds niet is gewist –
met de wolken wegdrijvende, weer te binnen
geschoten, willekeurige momenten, maar er is zoveel
horizon waarachter ze vervolgens
moeten verdwijnen, terwijl een afgelegen…
Afscheid
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.299 Ik zie jouw zetel staan
beelden komen en gaan
Het lijkt alsof je
Kan verschijnen
Maar dan weet ik
Neen…
En voel ik alle hoop verdwijnen
Hoop
Om jou nog even te kunnen zien
Al was het maar voor even
En stevig te omhelzen misschien
We zouden lang praten,
Dat weet ik zo
We namen écht afscheid
Dan kon ik je loslaten
En had ik geen…
opstaan!
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 hart
dat in stilte schreeuwt
laat iemand het zien
iemand het zeggen
veilig willen zijn
voor een pak slaag
bij wie jou betekenen
zonder angst en pijn
voor onbegrepen haat
wat ook gedaan of gelaten
te begrijpen of te bevatten
valt nooit het waarom
van die vuist of die schoen
die het leven negeert
de zichtbare littekens
die verdwijnen…
gesloten deuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
486 bijna nooit raak ik aan het gelijk
hekkens en tekens in overvloed
maar de deuren gaan niet open
en bijna nooit heb ik recht hier te zijn
ik verdwaal niet in mijn gedichten
de beelden die ik mezelf inschep
de verdwijnend' woorden zoals ‘liever’
en ‘eerder’ mezelf in het dicht plakkend
in de metaforen die zichzelf opsluiten
afgesloten van…
Elke minuut telt
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
541 de vulkaan
de ijskappen
oplossingen
in de wetenschappen
intuitie
gevoel
telt hier niet mee
feiten in de
actualiteiten
elke minuut seconde telt
want het ijs smelt
Zoals de zon
als vanzelfsprekend
vanachter de wolken
kan gaan schijnen
kan dit vanzelfsprekende
in de natuur
langzaam,
ongemerkt
uit ons bestaan
in snel tempo
verdwijnen…
Het manifest
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
509 als
liefde en vertrouwen aan
om toch de aarde
nog klaar te maken voor
zijn nieuwe ijstijdenloop
de gevolgen van
vervuiling en brandschatting
zoveel mogelijk te wissen
natuur weer de juiste
sporen te geven om de
evolutie genen niet te missen
het manifest van
dit kantelhartenjaar ligt
al helemaal voor u klaar
waar wij verdwijnen…
Energetisch gat?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
356 toen het leven groen en nog volmaakt was,
van elk moment daarin te genieten
uit gezicht van bespiedende goden
om ons over te geven aan een gevoel
van onmacht, als daad van overmacht,
en overgaat in een alles beslissende vraag,
zal de wereld morgen, na vandaag in
een andere vorm verschijnen, voordat
we in een energetisch gat verdwijnen…
Korte Straat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Hibbing is zo'n nergens
maandenlang begrensd
door kou die alles stillegt
en de straat aan beide kanten
laat verdwijnen in sneeuw
Het verzet en de dromen
van de tieners bevriezen
Ze houden hun kleren aan
in bed en moeten het doen
met ijsbloemen op het raam
De buren wonen te dichtbij
om vrienden te zijn
Oma houdt ze in de gaten
boodschappen…
Wederkerigheid?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
508 In het gezicht van de goddeloze goden
die stilletjes verdwijnen in een overdaad
van onmacht en geveinsde daadkracht,
overgaat in een wederkerende vraag,
zal de morgen weer verschijnen als de
nacht implodeert, zijn nieuwe plannen
smeedt,in een andere vorm implementeert?…
Black friday
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
698 Opwinding bedekt de stad beperkt
het verstand van de opgewonden meute met
het oog gericht op de vriendelijk
verlichte etalages
dat gebied om te kijken
Kijk daar; op rood fluweel ligt
een schitterend juweel
voor de helft van de prijs wordt het jouw deel
de zorgen verdwijnen als men het sieraad in
gedachten onder de vrolijk versierde
boom…
Genoeg
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
583 maar wie zijn dan toch die chagrijnen,
die roepen dat hierdoor de bossen verdwijnen.
Is misschien hun streven gebleven,
om onze kinderen een betere wereld te geven,
een wereld met minder jaloezie en hebzucht,
een wereld met een gezonde lucht.…
Schuimkoppen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 Als ik wil schrijven
een soort gedicht of een lied
blijven woorden als op golven drijven
en verdwijnen onder koppen schuim
vaak over seizoensgebeuren
of emoties van vreugde, soms verdriet
natuur en vreugde wil ik uiten
het ander liever niet
teken wat harten in het natte zand
terwijl ik bezig ben komt vloed
breken golven op het land…
In terloopsheid
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
459 deze keer
was het duidelijk
veel meer en
intenser omdat
ik vlagen van
verse verf rook
uit frisse kleuren
ik ben je
achterna gegaan
heb in vele lichtstralen
gekeken waar
jij was gebleven
de warmte die
jij gaf leidde mij
langs de trap
naar beneden die
naar de graven liep
het vurige in
jouw verschijnen
begon langzaam
te verdwijnen…
zoals
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 ofschoon mijn testamentair executeur
inziet dat ” vrienden “ verdwijnen
zoals het eten bij een afhaal Chinees
hekelt hij mijn “ verwarde speuken “
met het feit dat er na mijn afvaart
er niets meer valt te rijmen
of te verdelen…
Ma Pillon
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
490 Hij is de pa van rosa
mariposa
En zij de ma van papa's
papillon
In casa draagt hij immer
niente cosa
En zegt al vleiend 'si,
mi corazon'
Niet tegen ma pillon,
maar tegen rosa
Die zich tegoed doet
aan de zomerzon
Dat was één stap te ver
voor ma riposa:
'Verdwijn, maar zonder
rosa honnepon!…