5581 resultaten.
Leed en geluk
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.177 Daar waakt het tot nieuw leven op:
Als roos die berst uit rozenknop,
Zwelt het al vreemde windselen te slaken...
Geduld, geduld, geduld...!
In schoonheid nieuwvervuld,
Niet anders mag zij u behoren...
Reeds schift de volle schaduwkring:
Geleidelijk uit haar verduistering
Treedt weer de gave maan tevoren…
aan C. ter LINDEN (01)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 Het Ik-tijdperk loopt ongemerkt teneinde
Er is een nieuwe, frisse kijk ontstaan
Op You Tube dienen zich de goeroes aan
Illusies waren het waarop men deinde
’t Is afgelopen met het vastomlijnde
Dat er iets als een Hemel zou bestaan
Heeft zelfs voor theologen afgedaan
De oude Roos van Jericho verkwijnde
Er is geen ik dat ziet, ruikt hoort…
- Bloemengroet der liefde -
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
686 zelfverzekerd rust verstand
op balans tussen geest
en liefde gericht
uitmuntende wijn
in gouden bekers
als kersen, die de muse waren
drinkt druif de sap der jaren
laat liefde varen
chocolade hartjes elegant gevuld
doorschijnend
weerspiegelen in goudfolie verpakt
terecht
vervagen rosé hartjes
in eigenzinnige glans
met schijn…
Notre Dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 wanneer het lawaai van buiten verstomt
treedt je binnen schemer vermolmde geur
strijkt over hout kaarsen en stenen
eeuwen hebben een traditie opgericht
zacht gemurmelde gebeden naar hoge
schouders van de muren opgeheven
het ronde venster stort een roos kleuren
waar stralen op de vloer stil staan
je kunt niet wankelen in dit licht…
Blond boven Bruin
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.127 Voor harde verf of bruine kuif;
De lof der bleke roos klinkt toch uit duizend monden,
En zoet is 't blinkend sap der muskadellendruif;
De zachte perzik is het sieraad van de hoven,
Zij wint het van de kers in geur;
De lommerrijke linde, in blonde tooi, praalt boven
De hagedoren, bruin van kleur.…
Rijwielplezier
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
531 (Versvorm: Sonnet Synoniem)
Hoe fijn is het te gaan door duin en bos
Gezeten op je stoere stalen ros
Al trappend tot je aankomt bij de zee
Wie doet je wat op de velocipee.
Het geurt in de natuur naar den en spar
En jij voelt je Wout Wagtmans op die kar
Of anders wel een beetje Pietje Pelle
Al rij je ook een Fongers, geen Gazelle.…
Poolruiter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Van de bemantelde nacht
daalt een ijskoud paard;
de ruiter voorovergebogen
houdt zich in de stijgbeugels
staande, het jagend ros
hinnikend in de bijtende
lucht aan een rinkelend bit
van sterren.…
vriendschap - 1
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
760 vriendschap
gelijk kinderen
klautert de horden
vallend en opstaand
roetsjt zij geluk
van samen zijn
vriendschap
grift zich herinnering
van ruiterlijke ridderlijkheid
die zich klonen laat
zoals een paardenbloem
haar nootjes blazen laat
vriendschap
deelt en speelt
gunt elkaar de bal
ravot zich een stalen ros
stift het leven
gelijk…
Op 't oude kerkhof
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
906 Ik zag haar
Ietwat gebogen gaan
al zoekend
langs de rosse beuken
van ’t oude kerkhof
naar een naam…
plots bleef ze staan
en tastte met een
gerimpelde hand
over de letters
van een kruis
dat was het graf
van haar zoon
de verf was afgeschilferd
en het onkruid stond welig
tussen de zoden verwilderd
en gaf de indruk dat het lang
niet meer…
Van deze tijd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
487 als ik mijn tijd meet
met die van menigeen
dan heb ik het niet te breed
heb mijn koffie nog lang niet op
het gaat niet om koud of heet,
ik zit tegenover een prikklokstop
op de flexplek voel ik de druk,
de volgende staat al in de rij
het gebeurt mij immer vaker
dat de klok in seconden versnelt
en ik kennelijk vertraagd
de oude ros van mijn…
Vriendschap sluiten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 ik sluit vriendschap
met mijn
veer glanzend room witte
crème met een roos als weleer op
mokka bruin papier
de periode van
het zonnige zuiden met
de pijn van de zeis
die door tarwe maait
onder de stekende zon
van het zuiden
en wat de ene mens
de ander onnodig
aan kan doen
herinner je mij ?…
Dat we leven mogen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
468 De harp zingt terwijl we slapen
en doet een roos ontkiemen maar
ze heeft ook dorens en prikt
de dromen stuk die we bouwen.
Kan dankbaarheid nog een schuiloord
vinden in ons hart als we te gehaast
zijn vanaf de morgen die gloort?…
VERSCHROEIENDE ZOMER
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
698 de bloemen en planten kreunen en klagen
al wekenlang valt geen drup regen op hen neer
hoe kunnen ze nog bloeien en vruchten dragen
de droogte verschrompelt hun harten meer en meer
het juligras verschroeit door een brandende zon;
waarlangs hydrangeas weelderig met witte trossen
nu verdroogde stengels tonen met rosse koppen
alleen de akkerwinde…
Op de fiets naar Tolstoi
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Op de fiets van hier naar Tolstoi
blijkt alles anders te zijn
Opgetild uit alledaagsheid
uit de raderen van de tijd
De fiets wipt uit de groeven
weg van de wereld die ik ken
Peddelend op het stalen ros
van oorlog naar vrede.
Van kindertijd naar de mazurka
met eerste liefde Sonjetska.
Denkend aan Anna K.…
Andere tijden
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
636 Heden kijk ik uit naar andere
tijden
nee, niet naar ajax voetbal johan cruijff
die tak van sport wil 'k nu het liefste mijden
die deel ik liever met mijn liefste meiden
de een rust op een tak als troetelduif
de ander is naar bed, slaapt als
een roos
ze had geen zin vandaag, en keek
heel boos
ik deed of ik iets las van
marjan luif
die…
Abélard aan Héloïse
poëzie
4.0 met 1 stemmen
710 Vrouw die ik liefheb,
reuk die mij goed is,
donkere lichaamsgeur
die mij zo zoet is
als mij mijn eigen is,
vlees dat het mijne is
wien het ook toebehoort,
spanning die het linnen welft
en mij van binnen zelf
spant met te heter pijn,
nu het voorbij moet zijn,
rose van de oorschelp
en wit van het oogwit,
vochtige mondwanden
daar waar uw…
Bevroren blauw
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
326 bevroren blauw
ik heb een
witte roos
gevouwen uit
blaadjes van
vertrouwen
die groeiden
in mijn handen
lang is zij
in knop gebleven
omdat ik niet
wist hoe ik
haar mijn liefde
en trouw
kon geven
totdat ik
haar in een
totaal wanhopig
moment
kuste en zij
wonderwel
zacht opende
zij bloeit haar
hart naar
mij gekeerd…
Don en l'Age d'Or
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
373 Die quasivernuftige Castiliaanse edelman
was zo op het oog een type robin hood
doch wie goed kijkt ziet niets
meer
dan een windwoordenbuil
een weldoener-bedelman
Hij trok erop uit op zijn
ros rocinante
als wereldverbeteraar
avant-la-lettre
hij liet nimmer af, gaf nooit de moed op
maar de wekelingen die hij ontmoette
in Málaga Cádiz Granada…
Vragen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
237 De harp zingt terwijl we slapen
en doet een roos ontkiemen maar
ze heeft ook dorens en prikt
de dromen stuk die we bouwen.
Kan dankbaarheid nog een schuiloord
vinden in ons hart als we te gehaast
zijn vanaf de morgen die gloort?…
Liefde denkt niet
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.809 Guttegutgut
laat zich gaan naar plekken
waar nog geen pleisterplaatsen
slechts ongebaande wegen
wildpaden met afgeworpen huid
ritselend in de struiken
In de modderige oever
sporen van een faun
het water draagt een blauw
afgeworpen kleed
de wereld gaat niet
aan vlijt ten onder
slechts aan kreten van genot…
gevangen in een web
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
803 Op niemands tenen willen staan.
Jezelf herpakken
en maar op dezelfde voet verdergaan.…
Herfst in Moskou
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
831 Doden en verderf ten spijt
zijn vele gijzelaars bevrijd.
Die operatie, zeer gewaagd,
had om een grove list gevraagd:
door met slaapgas op te rukken
liet men al die griezelstukken.…
in de kleine steentjes
hartenkreet
0.0 met 2 stemmen
1.757 Een mens loopt soms
op de spitzen van z'n teentjes
voor anderen
in de kleine steentjes
maar onderhuids borrelt
er een stil protest
en lichtelijk
ingehouden woede
een goede raad
glimlach
en tel tot tien
dan raak je
niet zo gestresst
misschien
en dat komt je hart
zeker ten goede...…
Scheve tongen
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
888 tenen krommen
in aangeprate schoenen
zoeken een uitweg
door versleten zolen
scheve tongen wrijven
dunne huid aan stukken
ingesnoerd door veters
iets te hooggespannen
ogen verloren glans
ongeringd rafelen ze
de bijna uitgereten
flarden bij elkaar
en ongepast
barst het vel
in blaren uit…
Met stromen mee
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
855 Zo ik iets ben, de wind allicht
die kruipt onder opbollende
zomerjurken, teder eenzame dijen streelt
zich soms vergist en verder gaat
een zeilboot onderweg naar een zee
waar palingen paren, sterven
en tevreden ten ondergaan
dromen van glasaaltjes onderweg
*bij een foto van Willem A. Hoogduin…
Samen.
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.946 Wat zou ik graag het vrachtje
van je overnemen,
wat zou ik graag in je
schoenen staan,
maar het mag niet zo wezen,
je moet zelf torsen
al is de vracht zwaar,
weet mijn lief,
ik sta ten allen tijde
voor je klaar,
om samen te torsen,
om samen te dragen,
om samen gebukt
de enorme last te tillen,
want samen komen we er wel.…
zachtjes
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
922 ik vang haar
in schielijk voorbijgaan
onverwacht ligt zij
ondersteboven
op mijn schoot
ik doe neusje neusje
en zij strekt geklauwd
een poot naar mij uit
en dan zeg ik "zachtjes"
verbaasd zie ik
grote donkere pupillen,
teruggetrokken nagels
mijn meisje, uitdagend
ten voeten uit
morgen hangt zij weer
in de gordijnen…
Eénhandige jongleur
hartenkreet
3.3 met 15 stemmen
1.424 De populaire jongleur
verloor een hand
maar bleef dromen
dat zijn blote voeten
zijn handen
konden vervangen
Nu oefent hij
lange dagen
zijn tenen
in lenigheid
in handstand
op één hand
ondertussen
leurend
met zijn
nieuwe
act
Binnenkort de première
op het pleintje
in z’n straat
want in het theater
hoeven ze hem
niet meer…
angst
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.113 Ik loop zachtjes op mijn tenen.
Ik kijk om me heen,
Opeens zie ik een been.
Andere lichaamsdelen kwamen te voorschijn.
Ik dacht ooohh mijn......
Ik schreeuwde heel hard,
Ik greep naar mijn hart.
Ik keek of het waar was
Maar toen merkte ik het pas,
Dat ik aan het dromen was.…
Kauwtje
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
751 Haar winters kleed
stak zwart af tegen sneeuw
zo hier en daar een bes
viel haar ten prooi
ze pakte ze
van grijze takken
zijn hoofd stak tussen schouders
zijn kleed versomberde de sfeer
zijn hoed verborg norse blikken
vogels WEG ERMEE
hij schreeuwde
dwong haar op te krassen…