2289 resultaten.
Er is een lijk gevonden.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
676 Het was in verre staat ontbonden,
het was dooier nog dan dood.
De knoken overal verspreid,
lag het lijk daar maar te liggen.
De schedel was men kwijt
bij 't Zwanewater bij Callantsoog.
Men stond er voor een raadsel.
Wie was de eigenaar van 't lijk?
Wie was dit onthoofde personage
in 't Zwanewater bij Callantsoog?…
Liefde langs de waterkant
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
482 beeld voor
kringen onder je ogen, nog steeds
onbewogen, je haar dat nat
gedrapeerd langs rietstengels
je eigenheid omkadert
mijn ogen kunnen je niet meer
bevatten, hoe het licht nu
met je schaduw speelt en
neerlegt in je gezicht
en als ik in je armen verlicht, valt
om ons heen de avond traag en
kleurt je koude wangen rood, ik voel
mij verre…
Uitstapje naar Zuid-Limburg, hoger en...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
609 In mijn geboortestreek groet de grenssteen al van verre.
Het land van Herve roerde ooit eens samen
haag, arden en uitzicht op de hoge venen;
kerk en kapel zijn verhelderd met trotse grandeur.
In Montzen wasemen de bossen romantiek,
waar Mendelsohn ieder moment voorbij kan lopen.
Bij briljant Frans en diepzinnig Duits voel ik me thuis.…
Fan van Vincent
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
624 (voor Jeroen Krabbé)
Het is werkelijk prachtig om te zien
hoe Jeroen als een kind zo blij ons
meeneemt langs de belangrijke plekken
waar Vincent van Gogh geleefd heeft
de grote filmheld toont ons op sublieme
wijze zijn kwetsbaarheid en spontaniteit
door eens idolaat te zijn van een ander
die hem bovendien verre te boven ging
qua kunstenaarschap…
DE VOGELS.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.441 Zij denken aan hun verre vrinden;
En wijkt in 't end de laatste orkaan,
Dan zoeken zij hunne oude linden,
Die weer in volle bloesems staan.
Zij zijn voor armen en voor rijken
Geluksprofeten van de Heer...
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.…
Onrust.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.358 't Kind schiet uit een zachte slaap;
Verre stormen huilen.
- Moeder, is 't de wind die ruist?
Moeder, is 't de zee die bruist?
Waar zou vader schuilen?
- Meisje, o! heel ver van ons
Zwalpt hij op de baren;
En wie weet waar of zijn schip,
In gevaar van nacht en klip,
Thans mag henenvaren!…
Ubuntu
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
715 over hoge treden en met de gele maan, over
de trage lange rivier, zo zijn ze gezellen,
onder werelds deken, de moede gele maan
en de eenzame man, raken in z’n kano onder
de gele maan nooit uitgekeken
gedwee, getwee naar een verre vrije zee
berust op de zwaarste en langste tocht,
langs droomschappen onder een moede
gele maan stroomt de…
Familie-ap
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 plezier
in rijm
de ander op een veld
met schoen die uit
en op geschoende voet
steeds blijven moet
terwijl je rolt en hij niet tolt
maar blijft staan
weer iemand stuurt
een foto van een straat
een volgende van een valk
die een muisje vallen laat
en dan een foto van een strand
zo stil maar wel
2 mooie kinderen in t zand
het verre…
Recht uit mijn hart
hartenkreet
2.5 met 13 stemmen
877 Wanneer mijn eenzaamheid in stukken breekt op een dag
zal mijn schaduw mij niet meer achtervolgen en mijn hart als een
doos vol gevoelens niet meer verdwalen in een bibliotheek van onvervulde
dromen maar eerder ondernemen tot zelfs reizen naar diepe en verre bestemmingen.…
kus mijn tranen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
613 Dan heb ik nog een laatste wens in mijn leven,
Om samen met jou te beleven,
Dat de neergaande zon in het verre westen de aarde kust,
En zegt, slaap wel mijn lief morgen ben ik weer terug, ben gerust.…
Een nieuwe morgen
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
457 Het resultaat is een combinatie van verre
horizonten en rijke kleurschakeringen gegoten in wonderlijk
decor waar enige gevleugelden best wel opvallen tussen daken en gevels
of trekken kriskras door elkaar wel of niet zichtbare strepen in deze ongeziene openheid.…
Jij en Ik
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
573 Jij droomt van reizen, van verre oorden,
Ik hou van thuis, van vertrouwde woorden.
Jij voelt diep, kent elke laag,
Ik ben vlak, mijn gevoelens vaag.
Jij lacht, je huilt, je woedt als vuur,
Ik ben stil, mijn gemoed is puur.
Ik kan jou niet vormen richting mijn pad,
En ik wil niet dat je dat verandert gehad.…
De mystiek van de mist
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
563 Grijze nevel vouwt
wacht stil op een kale tak
de wereld verdwijnt
Verre vogelgeluiden sterven langzaam
weg in grijze verte waar kale takken als donkere
lijnen ongekende geheimen schrijven tegen verbleekte hemel.
Het in stilte gehulde landschap wacht onder de mantel van rustende nevel.…
Cleopatra en chautauqua
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
402 Corinthe - ik ken er meer - haar tijd was nog eerder en pas na
Colonia Ulpia Traiana en Noviomagus (Nimwegen) kwamen de horden de eeuwigdurende rust in
Constantinopel verstoren
...de brug naar het oosten
vernoemd naar keizer
Constantinus Maior...uw verre nazaat uit Rome, om zijn bekering genoemd de Grote...Ave
Caesar!…
Omgekeerd Morgenrood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
270 De wind draait, brengt een geur van verre regen mee,
en laat mijn huid tintelen alsof hij rouwt om wat voorgoed verdween.
Toch, in dat ene ogenblik van licht dat alles keert,
ontwaakt een zaadje diep in mij – klein, stil, onzichtbaar warm.
Het fluistert: alles keert weer, al is het nooit meer hetzelfde meer.…
Kerspruim in bloei
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
306 Wit als een verre gedachte,
een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt.
De vrije wind danst tussen je takken,
dragend bloemblaadjes als lichte veren, vluchtig als
herinneringen die net voor de zon vervagen.…
Maxat
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
346 Geïnspireerd door lappen aan de laars
die afwijkt van de standaarddeviatie
van doorsnee nono's op het world wide web
Waar verzenbouwers zich in alle vrijheid
uiten mogen in de vaart der volken
onder het fnuikend oog van de kabbala
de dark side of this site in Groningana
het bloed stroomt waar 't niet gaan kan in de kolken
Van heinde en van verre…
Solitudo
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
421 zachte
tegenzin
tegen het verlaten
erin
een zwak maar
onverplaatst bestaan
dat woordeloos
bleef verdergaan
naamloos bijna
zonder vorm
als winterlicht
na zware storm
een richting slechts
een dun begin
een trilling onder
een koude huid
misschien,
zoals een kamer
ongezien, plots
weer naar adem
ruikt misschien
zoals een verre…
Ballonnen in het Schollebos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
147 De eerste ballon, vol van verlangen,
droeg stil ongezegde woorden,
de tweede, zwart als verre de nacht,
hield de dromen nog even vast.…
Orenetes / Zwaluwen
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.068 De zwaluwen zijn lichtmuzikanten
terwijl ze spelen met de lijnen
houdt hun dansen niet op;
zwartwitte vogels die samen een heel boek vormen
Gevuld met bladzijden
van een werk uit het verre verleden:
spelers die geen grens kennen
Van een eindeloze kunstenaar
die met diepblauwe inkt van de hemel
schiep wat ik hier opschrijf.…
Aan mijn partijgenoten
poëzie
3.9 met 22 stemmen
4.497 Ons rijst achter de verre zwerken
Een bleke schijn,
Ons kan dit leven lief en werken
Gelukkig zijn!
Als eens ons hoofd, teruggebogen,
Ten onder gaat,
Glimlacht in onze dode ogen
De dageraad!
Wij voelen de aarde onder ons beven,
Wij richten haar!-
Broeders! het is zo mooi dit leven!
Broeders -- zo zwaar!…
Verlangende lijd ik mijn gemis.
gedicht
3.3 met 24 stemmen
37.480 Maar toch, zoals een droomrig kind
zijn spel verlaat, wijl iets hem trekt,
en in de wrede lentewind
de handen tot de sterren strekt;
zo bleef bij hartstochts snelste stroom
't verlangend hart mij droef gezind,
en 't wacht zijn verren sterredroom
verdrietig als een eenzaam kind.…
De avondwolken
poëzie
3.9 met 14 stemmen
3.978 Toen steeg het licht van de avond
Verre in de eindloze hemel,
Zoals een vlam van de avond
Drijft om een eenzame heuvel,
Zoals een stralende vogel -
En alle, als een brandende heuvel,
Zwollen de vlammende wolken
En bestegen de zwijgende hemel
Van blauw en van goud; - en de wolken
Dreven als grote gevaarten,
Als vlammende vreemde gevaarten -…
Varen
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.524 Liep op de klippen
Een tranenzee
Ik was te trots
Ik wil varen
Varen zonder na te denken
Denken aan pijn, denken aan haar
Denken aan jou
Ik ken je niet
Toch wil ik je voelen
Tranen van vreugde
Niet van verdriet
Ik wil varen
Nee niet die groene plant
Maar een stralend paar ogen
Waar ik in wil verdrinken
Van elkaar houden
In die verre…
Liefdes versluiering
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.323 wenkbrauwen in een gouden maan
Murmurerend water langs een beïepte laan
Ik vertel niets over besterde ogen,
Borsten vol liefdesvuur, en, opgetogen,
Lippen, die door rozen zijn gevoed,
Nachten van wanhoop onder lavendel beddegoed
Ademtochten, met zachte muziek omlijst
Zonomfloerst haar waarin de eeuwigheid herrijst
En niets hoor je over die verre…
Markies Rutgers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
713 voor mij de
heerlijkste gerechten en hij schenkt mij
de meest exclusieve wijnen, het mag wat
kosten, want ik bulk van de euro's, mijn
wijnkelders zijn goedgevuld en het Franse
kasteel, dat ik onlangs gekocht heb, bezit
zo zijn eigen wijngaarden, waar ik mensen
voor inhuur om mijn eigen chateauwijnen te
produceren, die het goed doen in het verre…
Soms nog klein
hartenkreet
4.7 met 11 stemmen
827 En met mijn driewieler fiets ik
hand in hand op de rand van haar ronding
en kijk vol bewondering naar moeder aarde,
die ondanks wat het mensenvolk haar aandoet,
haar pracht van verre blijkbaar bewaarde.
Waar maken we ons druk om?
We zijn zo nietig in dit machtige heelal.
Wie vangt wie op in zijn val?…
in spiegelschrift - voor Amanda
netgedicht
3.8 met 36 stemmen
903 het onbenoembare en het raakbare dat alle liefde in zich draagt
en meer dan dat
het meest vervullende - meeslepende - haast onbereikbare
het grootse - slechts te bevatten
door hen die aangeraakt werden
in diepten en hoogten
hoger en onstuimiger dan de golven
dieper dan het diepste diep
voelbare herinneringen
uit verleden en verre…
Maar in Vlaanderen
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.753 De masten die des zomers van de verre einders naderen
En aan wier toppen kleurige wimpels waaien,
Zij trilden minder als het kloppen in mijn aderen,
Een brand, die voor de strijd of voor mijn lot weer op wil laaien.…
- De rode Avondhemel -
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.344 De avondhemel rood verlicht
een ziel die voor de aarde zwicht
gloeiend aan de overkant
steeg de zwerm vogels langzaam
waarneembaar gevormd
en kwam niet meer terug van
verre felgekleurde hemeloorden
heerlijkste zandkoekjes bakkend
vol loyaliteit droegen engelen,
je uitdrukkelijk zachtjes mee.…