3020 resultaten.
de onrechtdader
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
653 waar hij achter schuilt
is gemaakt van uiterst filmbaar
bordkarton en loze leuzen
waar hij toch niet achter staat
hij is de regisseur, de connaisseur
en wat gisteren nog niet kon
zet hij vandaag maar wat graag
onder zijn eigengereide zon
hij is de echtheid zelve
onder zijn snode gewelven
waar ideeën mogen hangen
aan de onvolgroeide takken…
beroepsdeformanten
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
838 Vallen de kastanjes
uit zwiepende bomen
zie je blaren vergelen
moet het licht vroeg aan
bij onrust en windrukken
hoog boven in het spant
emoties die los komen
om de mens te bedrukken
herfst is thans in het land
Speciaal dichters tellen
naar verhouding dan velen
voltijds zwaar aangedaan
onder de hyper emotionelen
Gaat ergens een tak…
Lieske van Buiten
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
679 ze niks tegen zichzelf, friemelde
aan het koordje van haar sacoche
werd stillekes ouder, uur na uur
ge kunt vele knopen in u vingers
leggen zenne, handen rimpelen toch
anders dan een stilstaand waterke
waar amper nog een kassei in werd
gegooid, spiegelbeelden navenant
vreugde en vrede geschreven op haar
gezicht vlechten bundels vol takken…
hoe ik heet
netgedicht
4.1 met 28 stemmen
1.025 binnengaat
tot ver in het landschap
van vruchtbare
bomen
het is onzichtbaar in
dit gedicht;
alsof een witte vogel
een cirkel maakt van stilte;
er dwars doorheen vliegt en dit herhaalt
herhaalt en herhaalt tot het levenslicht
een stem krijgt en zomerwind
met kinderen praat
in de ochtend
en in het breken
van de verte; de takken…
Somber
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 Kale, leeggeslagen takken
Mistroostig onder een grauwe lucht
Schrale, braakliggende akkers
Verzamelplaats van wilde ganzen
Samenscholend voor een vlucht
Koude, klamme korte dagen
Restant van een stervend kalenderjaar
Fantasieloos, kil, geblindeerde ramen
Kou uitsluitend, isolerend
Functioneel en ronduit somber
Voor de kouvrezende mens aldaar…
Winter
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
806 De takken van de rozen werden staken,
de bottels zijn tot zwarte vellen verdroogd.
Sneeuw roetsjt omlaag langs de daken
en heeft zich op de tuintafel en stoelen gehoogd.…
De wind en de liefde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
524 Zacht zucht de fluister van de wind
over moeder aarde
het stormt niet
maar een warme glans
van liefde
bouwt bruggen en kastelen
vriendschap
straalt van noord oost naar zuid west
ze vangt het op met beide handen
haar voeten dansen vrede
ze wil dat verder dan over de horizon
fluisteren tot waar
nu nog de bomen kaal van tak
in de wortels…
Onbaatzuchtig
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
575 Als ik me nu al ga beklagen
in een levenslang gedicht, zie
ik, dat de onvermijdelijk kim, zich
al bij de uitgang heeft gepost,
een wachter, die het koud laat,
wanneer ik mijn post verlaat, en
van het talmen wordt verlost, staat
in onbaatzuchtigheid voor ieder klaar,
zijn taak is niet te kunnen kiezen, en
voor hem slechts een bijkomstigheid…
In de stralend gouden avondgloed
gedicht
2.1 met 26 stemmen
11.039 Oranje sterren regenen door de spasmes van
zijn takken. Er is geen rust in het heelal.
slechts in tere deining van blauw en grijs en roze,
verzoent Piet Mondriaan de geest met de natuur.
--------------------------
uit: 'Parmentier', 2003.…
Geestelijke Apocalyps
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
534 worden wonderen ontkend
door het arrogante weten
en van wispelturige goden
is ook niets meer te vrezen
Bij geluk hoort ontzag dat
ontstaat als men onwetend
de grote wereld gade slaat
dat weten gelukkig maakt
is niet zo vanzelfsprekend
Geestelijke apocalyps een
somber toekomst gevoel
slagveld van dode bomen
kale takken…
FLUITSPEL
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.624 Doch mijn lippen, die zich spoedden
Op en neer de reeks der klanken,
Deden bloesemend een vermoeden
Rond de dorre takken ranken.
En de knaap sprak: 'liefste, luister
Wat ligt in dit lied verborgen,
Los zich windend uit het duister?'
'Morgen', zong mijn fluitspel, 'morgen'.…
zoals het is
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
674 er komt een dag
waarop de seringenboom zich zal afvragen
waar de wereld is, de halfgewiste paden
met geestverwanten en gewonde stenen
voor wie hij zijn geur nog zal verspreiden
misschien door een enkel beefgebaar
dat zich naar buiten buigt
ik kijk naar hem
en naar de klaarte, rondom verlangen
blijf met mijn hart in zijn oude takken…
Een wens voor een woord
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
739 achter mijn verblijf
ben jij gastbuur boven het zuiden
in graverende pauzes van andere bogen
dat weet ik door het hart
voor ademhaling
van loopvlakken
langs de wegen
ik woon op eigenschap in dagen
op stem en oog
van plaats tot plaats
op de manier van gedachtegoed
geduld vult zijn taak
van stromen naar stemming
en bestemming
dat verandert…
Onderscheiden.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.021 Ik hield mij vast als het laatste blad aan een tak,
zoals anderen vallen val ook ik omdat binding ontbrak.…
VERRUIMING
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
547 Jonge konijntjes
verlaten voor 't eerst hun geboortehol
zien verbaasd die nieuwe verblijven:
wentelkamers onder lage takken
hier heerlijk ruim
verderop gedrongen
overal open _ elkaar verbindend
luchtig ruisend nodend
tot vrolijk voortspringen
zoeken naar 't oneindige
een gedaanteloze wijdte
verjaagt de vertrouwde wereld
maakt rappe poten…
Van boom tot as ?
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
605 Krakend ben ik gevallen, te
vroeg, mijn stammen in de lente,
een droom droeg mij weg op
vlotten, op een bed van kale takken,
waarop ik het avonduur op schreef
langs steile oevers waarlangs ik dreef
langs wolkenloze nachten,
langs de schroom van liefde
naar de droogten van de zomer.…
WEERBAAR
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
541 De gedrongen bomen klemmen elkaar:
een kleine burcht van takken en twijgen
ziet doorzichtig en teer, maar onneembaar.
Daarbinnen heerst een voortdurend zwijgen,
lijkt geheel wezenloos, arbeidt echter zwaar:
verborgen leven mag steeds zorg krijgen.…
Herfst en dan...
hartenkreet
0.7 met 3 stemmen
1.498 Bomen kalen
Wolken jagen late zonnestralen
De hemel kleedt zich nu in grijs dan in grauw
Een noord wind werpt zich tegen muur en dak
rukt verstoord aan ieder blad en tak
haast zich voort, vergaart de afgestorven blaren
krijst, wervelt, blaast zijn kille adem
door alle holten, kieren, gaten heen, een kou
die aan mijn botten knaagt.…
Zéér notabel (Shakepearesonnet)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 Ach, achtte ik mijzelve niet zo’n waardig mens
en waar mij niet zo zeer bewust van mijnen plicht
voorwaar voor ’t vrouwvolk waar ik beslist gezwicht
had naar behoren mijn taak niet volbracht naar wens.…
Vorig jaar voorjaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
604 Ik herinner me dat ik me
vorig jaar voorjaar verbaasde
over de knoppen in de takken
in de bomen in mijn straat.
Dit jaar is het weinig anders.…
De momenten van wanhoop
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
789 de ziel zwerft verder, ontbonden en ontdaan van haar taak.
Als, dan, het Aardse innerlijke leven mooi is geweest;
het was al bij al een schone zaak.…
Ik ben geen treurwilg
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
560 voor het eerst zwiep ik uit mijn lianen
waar kinderen aan zwieren en zwaaien
aan joelen: als ik het zo noemen mag
nimmer heb ik nog getreurd
de mensheid heeft de naam verzonnen
ondanks dat ik trots mijn blijheid toon
nu de herfst mij rond de takken waait
het laatste blad nog niet gevallen is
lach ik tranen langs mijn stam benee
edoch…
Crescendo
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 Bladeren aan bomen
langzaam verkleurend
om uiteindelijk
door een zuchtje wind
te dwarrelen op de grond
Worden met een ferme haal
opgeveegd
weg
Wat rest is een kale boom
waarvan takken reiken naar het weinige licht
wachtend op wat komen gaat
Want eens
onder invloed van warmte en licht
zal het leven terugkeren
en zich zichtbaar uiten…
dans, dans! voor Pina.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 uiterste gestrekt
botst ze - net niet -
tegen de raamloze wanden
het weerbarstige koord
remt haar, bijna behoedend, af
het verliest enkel zijn weerstand
als ze stilliggend zittend staand
meer het midden kiest
de zon zendt haar warme licht
door de openstaande deur
iemand plant een boom
op de kale vloer valt de schaduw
van een breekbare tak…
MOEDERDAG 2013·
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.361 Moeder, ik hoop, dat je me hoort
ik mis je nu al heel veel jaren
en heb naar de blauwe lucht staan staren
ergens daar, daar moet je zijn, heel ongestoord
hoe kwam het toch dat ik jong niet nadacht
dat jij je taak zo goed volbracht
er altijd zijn en mee te leven
het was voor jou, alleen maar geven
ik heb je vaak niet goed begrepen of wilde…
de wraak van het meer (Kameroen 1986)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 verborgen blijven
het heldere water is blauw
als de ziener zegt dat
de wraak van het heilige
meer groot zal zijn
een plotseling opstekende
wind brengt reusachtige
golven teweeg
het water kleurt rood
leven verandert in de dood
het oog van de piloot ontmoet
het honderdvoudig groen
alles dampt van vruchtbaarheid
totdat hij drijvende takken…
Grijs landschap
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.047 De bomen staan ontloverd en gebogen,
Hun zwarte takken grillig voor de hoge
En strakke hemel die, tot grijs verbleekt,
Geen milde zon of troost van blauwte breekt.
En hier en daar scheemren de lage daken,
Wier heerlijk rood fel en ondoofbaar praalt,
Als kleurge vlekken in het grauw verdwaald.…
Te lezen bij sneeuw
gedicht
3.5 met 6 stemmen
7.068 Kinderen - theemutsjes op lompe beentjes -
rapen takken en sneeuw van de grond net zoals zij
eeuwen geleden deden tussen de stenen
het gemetselde lapwerk in het zwijgen van het hof
waar als je goed luistert ijle stemmen misschien
de flarden van iets mateloos naar het heden zingen.
Dat is nu, vandaag. Het schemert al.…
twijgen worden mens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 weggevaagde beelden strepen
zicht voort door mist en dauw, het
verglaasde weten kauwt aan de jonge
ent die zich veilig voelde in de luwte
van het begin
stakende takken zonder blad schrapen
met lange halen het vernis van de wind, de kou
zal in zijn honger blijven zoals de schaduw
van de verdwenen pas
niets zal de tijd doorstaan in weggelaten…
Tuintje aangelegd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
693 Bladgeritsel in mijn oor
bewogen door de wind ervoor
trad mijn tuintje binnen
en waaide nieuwe zinnen
Tuintje is zo kinderlijk echt
heb mezelf daarin gelegd
de wind neemt met zich mee
zaadjes naar de diepe zee
Tuintje in het kinderhoofd
is door winden uitgedoofd
tuintje anders aangelegd
kromme takken lijken recht
Door wind en tijd…