3968 resultaten.
WEG AANWEZIG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
689 In een grote tuin
ligt de stapel hazelnoten
vergeten te rotten
verspreidt langzaam aan de geur
van gevallen loof
dat in de bosgrond
bedolven en verkruimeld
vergaat om leven te schenken
gelijk
Kerststemming ieder jaar
blij komt _ weemoedig weer verdwijnt
bij het dagelijkse doen
en gewone gebeuren
ingetogen stroomt
door het bloed van mensen…
LAIS CCCX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
477 Ik wurm als wormen door jouw tuinen al.
Ik wil verbranden in jouw dageraad.
Ik wil met jou naar 't einde van 't heelal
en jij verdoet mij zonder woord of daad?
Alsof je jou dan niet met mij verraadt?
Dit lied heb ik geheel voor ons bedacht,
ik schonk jou luister, lijfelijke pracht.…
Jij
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
516 Je wordt groot
twaalf
de grap
wat wil je later worden
dertien
wie niet
is onze grap
Je gaat je belt
geen kus meer
op het schoolplein
Wel thuis
en in de tuin
de poort uit
vrienden wachten
dit leven niet
dus haast
en weg ben je
Pap gewoon half zes
als zout over je schouder
ik ken je onschuld
De regen komt
of schijnt de…
de neerlegging
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
858 leg me, op een novembernamiddag,
neer in de achtertuin,
waar het licht langzaam vervaagt
en een niet benoembare stilte
binnengaat
die de tuin niet meer verlaat.…
Kom daar nog om
netgedicht
4.0 met 61 stemmen
324 ze zijn verdwenen
in de nostalgie van
de kinderspelen
die op straat en
in de tuinen nieuw
leven bracht
totdat de straat
lantaarns aangingen
en het eten op
de tafel werd gezet
alles precies op
klokke zes
toen ook een kort
onverstaanbaar gebed
en dan begon het
gekibbel weer als vast
punt op de agdenda ook
toen net als de…
In een teerdere huid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
266 Die ene dagen bij jou
Ongewone gewone dagen
Op vakantie, in een tent
..onze warmte
of onder lage dakbalken
en op het vloerkleed
thuis, in de tuin
..onze lippen
onder een groot scherm
en in een omslagdoek
tijdens de oversteek
..onze loomheid
om iets lekkers te halen
en naar de wc te gaan
vertrouwd, tijdloos
..onze liefde
nog steeds…
Zee van herinneringen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
263 De mooiste zijn dominant,
Verdringen nare en verdrietige,
Geven daardoor mijn leven kleur,
Waan me zo een fine fleur,
Als ware ik de gelukkigste mens
In een tuin als die van Eden.…
Melancholie
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
918 avond ademt zwoelte tot dampen
krekels smeken een melodisch gebed
dat gevat in ‘n aromatisch bouquet
verglijdt om gittering te beklampen
maanstof sprankelt mystiek in het meer
dat – wiegend in loverbedding - gesust
in de omarming van leliën rust
en mijmering drijft in de atmosfeer
de maagdelijke nacht hult zich verlegen
in bloesems van schemer…
Veilig in mijn bos
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
793 de wind zacht fluisterend door mijn haar
de bomen zingen een lied wat alleen ik kan horen
dus blijf ik daar
zwijgend staan
mijn handen op de bast van een berk
zoekend naar het echte leven
de gouden stralen van de zon
beroeren haar ook
al is het dan maar even
als ik achter een rots,
de zon zie verdwijnen
blijf ik daar nog even in de schemer…
Licthbaken
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.410 Ik herinner me de zon
Die bloost in de schemering.…
bibberkoorts
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.469 De vrieskou van haar lippen
De lentebries die ritselt in de buik
Haar ogen dwalen in de schemering
De zon heeft me luidkeels bestolen.
In haar bloed dreven ijsblokjes
(“Bloody Mary”)
Wrok nestelt zich en gloeit en wacht
Zij wordt volslagen knetter
Nu ze haar vijand ontwijkt.
De vrieskou van de stem
Vuurwolkjes in de vuist.…
Veilig in míjn bos
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
993 zacht fluisterend door mijn haar
de bomen zingen een lied wat alleen ik kan horen
dus blijf ik daar
zwijgend staan
mijn handen op de bast van een berk
zoekend naar het echte leven
de gouden stralen van de zon
beroeren haar ook
al is het dan maar even
als ik achter een rots,
de zon zie verdwijnen
blijf ik daar nog even in de schemer…
Zandloper. Scheepsrol.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
803 Zandloper
Stemmen zijn in de schemering verstomd,
de handen die hem keerden zijn vergeten:
woestijnen tijd in zandkorrels gemeten.
Het uurglas in zijn onaantastbaar weten
mat fluisterend hun laatste maten rond.…
lange benen stappen trots
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.294 je raakt terwijl
ik door de branding stap
jouw voeten in de oceaan
zijn slechts een zee met
golven en wat wittend
schuim van mij vandaan
lange benen stappen trots
door zand en op de rots
je blik voorbij de horizon
treft mij in ondergaande zon
gedachten dansen rood
geboren uit dezelfde schoot
je beeld wordt zichtbaar
in de schemering…
Nacht
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
952 Halve sikkel, helder, avondvolle maan
schemering neemt ruimte, ademt donker lucht
zonnelicht verduistert nu haar laatste zucht
in de huizen gaan elektrisch lichtjes aan
zie de bomenrand, het einde van het bos
boeren stoppen met hun werk, ze zijn bevrijd
want de oogst is binnen, alles net op tijd
ook het laatste rood verdwijnt, de nacht breekt…
Het park
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
725 er hangt een lachbui boven
een vergeten regenjas
vol verstild verlangen naar
een zilveren meisjeslach
kinderen spelen
tikkertje in het park, de
schemering voorbij
tot zij roodgeblost
berispt door tijd en moeder
heerlijk slapen gaan
vader leest een sprookje voor
over wat er ooit eens was
door het open raam
waait een koele zomerbries…
Berenklauw in blauw
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
794 oevers met
wallen bruin van d`r gezemel
in purper schijn van zonnehemel
haar dorre klauwen in gebed
De brandewijn is al verdampt
toch blijft vergane glorie wenken
ze prevelt zonder na te denken
geheest accent, bekroond en stram
Ze dompelt polsslag in het blauw
laat daar haar slinken verder rijpen
zonder het helder te begrijpen
In schemering…
De lipbloemige
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.329 Schrijf vandaag zeg jij
over de naaktzadige
de blauwe lipbloemige
de afdruk van geuren
het gezicht dat ontroerd
over hoe mijn handen jou ontdekken
het blote spelen in de schemering
hoe gulzig je uit mij eet
en jij zingt in mijn slaap
Schrijf vandaag zeg jij
hoe we vochtig liggen te zoenen
strelen hijgen bijten
in eenzelfde blindheid…
Hetzelfde lot
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
5.082 Toen de schemering de mensen naar binnen riep
en het licht gebroken deze dag verliet,
opende ik met groeiend verlangen de deur
die een toegang tot het onwaarneembare schiep.…
Hoe de nacht te beginnen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.117 laat het warm zijn
schemerig en stil
alles gezegd
niets meer verwacht
pleisters gelegd op alle wonden
morgen pas na de nacht
betreed het land van melk en honing
schuif voor het binnengaan
nog even het gordijn opzij
maak met tedere vingers
tranen op het raam
en groet de maan en sterren
die van de hemel zingen
spring in zachte veren…
Kriebels
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.482 Jij bent mijn eerste kievitsei
en kwikstaart over mijn palet
ik vind je in de lentewei
en in mijn winterbed
Ik voel je gloeien in de nacht
zie flanel en zijden kant
in het schemer fluistert pracht
en alles in mij brandt
Al is de morgen nog zo pril
jij bent er vroeger dan de zon
vredig adem je de wereld stil
en ik nip uit jouw frisse bron…
de werkvrouw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
711 vaak zie ik de werkvrouw schreien
wenend komt zij de kade af
ik sta dan voor het venster
wend dan dra mijn ogen af
zie haar het werkhuis binnen gaan
met een droef en rood gezicht
zie haar te moede ruste staan
in het schemer avondlicht
hoe boent zij niet de boenwas
poetst zij koper, haalt de kachel leeg
slaat met kracht de loper
eerdat…
mystiek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
580 van verre ten hemel rijzend
het einddoel van de pelgrim
die onder in de stille reus
schamele heilige resten aanbad
engelen van de kerk daarboven
die met hun zachte glimlach
de oude mystiek beschermden
tegen barbaarse granaatscherven
in de hoge gewelven is de schemer
speelt het orgel een tere fantasie
daaronder fluisteren kleine mensen…
vage angst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
534 in deze schemerige bossen
waar de geest van ‘t verleden
zelfs huist in de ruwe schors
van eeuwenoude statige eiken
wind raast in de toppen
verschuilt zich ruisend
in ‘t eeuwige groen van
statige bemoste sparren
zwijnen spoken hier rond
zwart smakkend knorrend
elke geest vlucht jammerend
tijdens hun nachtelijk maal
in de morgen resten…
behalve de chaos
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
803 er zijn kamers
dicht bij jou, zoals eilanden
in woorden
gezichten en kalenders
en de ontdekking van schemer, wachters
in een wieg
rondgezonden
omdat het sterven geen witte kant
bedekt
en eeuwige bloemen
niet aan passiebomen groeien
niet op maandag en langs voetstappen
van de aarde
maar in poëtische regenvlagen;
het vruchtwater…
tot in de morgen
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
761 wind waait zoute druppels, het raam knarst zwaar
om de wanhoop van
de dingen
ik staar voorbij bomen op de weg
en het binnenwaartse zwijgen dat machteloos
om de schemering valt
zich in schaamte nestelt
en in nog meer zand in mijn ogen
ik zie vreemde witte vogels vliegen
doorheen verlangen en de waarachtigheid
van de nacht
ze leggen…
Uitgeleende tijd, (Haiku’s)
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
485 Dag en dauw laaft zich
in het schemer vol duister,
absorbeert schaduw.
Groots en wreed de mens
onvoorspelbaar grillig lot,
z’n grootste dwingeland.
Slepend teloorgang
volmaakte zinneloosheid,
van uitgeleende tijd.
In aardse spasme
ruist de zilte branding na,
in dwingend orgasme.…
Bedwelmend ?
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
575 Spreekt hij de mythische voorspelling
uit, steekt al zijn geuren in het verlangen
van een bedwelmende wijs, te ontwaken
in de schemer van symbolen, zwervend
door het minnespel van drank en spijs aan
de tafel van het paradijs aangeschoven
tot hij mij de lust en blinde ogen sluit.
“Reizen door de liefde is een
onmetelijke Odyssee.”…
het olifantenfeest
hartenkreet
2.4 met 32 stemmen
3.870 feestgebeuren
De ene olifant werd vijfentwintig jaar
Dit wordt feesten reken maar
Ze stonden op hun achterpoten te swingen
Alle andere olifanten gingen liedjes zingen
Er werden smakelijke hapjes geserveerd
Ze mochten smakken dat hadden ze geleerd
Het werd als maar later
Ze dronken limonade dus ze kregen geen kater
Kwam na het vallen van de schemering…
Sprakeloos begin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
478 Traag breekt schemer door ochtendnevel
hemel kleurt reeds rood in morgenlicht
steeds duidelijker tekenen zich contouren
vormt zonneschijn een schoon vergezicht
vanuit de stroom stijgen nog de dampen
waarboven sierlijke witte vogels zweven
ontwaart men langs oever pluimen riet
zo’n ochtend beleeft men het mooiste leven
aan elke twijg van…