2616 resultaten.
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 En wanneer hij zwijgt, blijft er een
heldere echo achter, een teder mosgroen spoor
dat mij uitnodigt om langzamer te ademen en te luisteren
naar wat in mij nog fluistert, zoals hij, zonder haast en zonder gewicht.…
Eindeloze stroom
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
414 En in dat stille midden
blijft een heldere, zachte stroom door
mij heen bewegen, een spoor dat mij stilaan leert
vertrouwen op wat in mij blijft zingen zonder haast of gewicht.…
Het pad van een vlinder
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
141 Haar broze vleugels
bewaren een spoor zonder richting,
een lijn die zich aftekent in elke aarzeling van de
ochtend en mij uitnodigt te ademen zonder iets te willen bereiken.…
Wat een vlinder mij leert
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
310 Haar broze vleugels raken
het veld alsof ze luisteren naar wat in het
zachte licht verborgen blijft; een beweging ontvouwt
zich in stilte, een dun spoor dat blijft zonder zich volledig te tonen.…
Waar je stilte woont
hartenkreet
1.5 met 11 stemmen
394 Diep in de stilte van mijn
gedachten leeft jouw echo, een spoor dat
geen tijd of afstand kan uitwissen. Hoe kalm ik mijn hart
ook probeer te bewaren; jouw naam blijft er fluisterend na-ademen.…
Voetafdruk
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
143 Verlamd door angst ontbreekt de tijd om te bevatten,
terwijl mijn spoor straks stilletjes verdwijnt
onder de sneeuw, weggespoeld door de regen.
Pas in die vergankelijkheid
zal ik eindelijk voelen wat ik denk.
.
Nu de storm in mijn hoofd is gaan liggen,
blijft er slechts een ijzige stilte over.…
Avondregenboog
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
385 En terwijl de boog langzaam
en verstild oplost in het donker, blijft iets
van zijn helderheid bij ons achter, een dun spoor dat
in de nacht doorademt en ons herinnert aan wat zacht mag blijven.…
Levensboom - geworteld in kracht, groeiend door de tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Oude wortels rusten
stam draagt sporen van tijd
takken dragen licht
Diep in de dragende aarde verankerd
vinden de oude wortels hun stille weg,
ze putten uit de verborgen levensbronnen
en schenken standvastigheid aan de stam.…
Rood Gekapt…
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
10 Eén ferme zwaai van haar rechterarm
een bijl sloeg met snelle, rake vlucht
daarna vloog de kop van de wolf
zwijgend door de lucht
met haar kleding, rood als bloed
huppelde zij tevreden door
tijdens haar bezoek zag oma
hierop geen enkel spoor...…
Slaappillen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
363 De nacht komt niet vanzelf meer.
Ik moet haar lokken
met kleine, witte leugens
die smelten op mijn tong.
Dus slik ik zwijgend in.
Witte rondjes die beloven
dat ik even niets hoef te voelen.
Ze houden woord —
iets wat mensen zelden doen.
Ik lig weer klaar
voor het gevecht dat niemand ziet,
het gevecht dat ik altijd verlies.
Daarom laat…
Volmaakt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 Jij bent volmaakt, een ongenaakbaar beeld,
ik ben het stof dat uit handen wegleest.
Jouw ogen gloeien, als sterren die nooit doven,
ik ben de schaduw, verdwaald in gescheurde kloven.
Jij staat zo recht, een zuil van tijd en steen,
ik struikel, gebroken, en blijf echter alleen.
Jouw stem is muziek, die de stilte verdringt,
de mijne valt stil…
Totale onzichtbaarheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 Ik loop naast jou,
maar jij ziet niks.
Niet mijn ogen,
niet mijn stilte,
niet dat ik breek
in elke ademteug.
Ik praat,
maar m’n woorden
vallen op de grond,
als glasscherven zonder hoop.
Ik besta niet meer,
niet in jouw wereld,
niet in die van hen.
Ik ben vervaagd,
uitgegumd,
vergeten voor ik kon schreeuwen.
Je liep weg
alsof ik…
Hooi koorts
gedicht
4.4 met 78 stemmen
9.832 Verbaasde koeien staren en herkauwen onderwijl
een spoor van kwijl. Hun gele oorbellencollectie
klappert op de maat. Zij zouden ook wel willen
wat wij willen in plaats van grazend gras te maaien
en zwaaien peinzend alle vliegen op de vlucht.…
levenslang
hartenkreet
4.2 met 51 stemmen
3.049 geslagen, keer op keer
Haar eigendommen worden vakkundig vernield
Ze weet echt niet wat haar belagers bezield
Na een kwartier is het weer voorbij en gedaan
En kan ze gehavend naar huis toe gaan
Zachtjes sluipt ze naar binnen met hangende schouders
Bang voor een voortijdige begroeting met haar ouders
In haar kamer verdoezeld ze haar sporen…
James
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
958 Ik druk mijn mond in haar spoor, ik verzand.
De spiegel zegt James, maar achter elk oog
heet ik anders. Tot op het bot besterf ik het.
Ik overwinter dag na dag en drink met hem mee :
het beest heet de dood, zijn gevolg is gedwee.
Ach, enkel het doek valt, het spel gaat door.
Ik trek de knekels aan en zijn domme kop.…
Ode aan de IJssel
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
977 , onze rivier
Begeleid door steen en riet
een lint van werk, vertier
Een visser peinzend aan de kant
De dobber vol van leven
De aanbeet, vis, een figurant
Door honger aangedreven
De hand omhoog, een schipper zwaait
Een kind wijst naar de boeg
De vlag wappert, ach het waait
De reis nog lang genoeg
Een skiër dansend op het nat
Een spoor…
Schaatsenrijdertje
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
931 Ergens ver weg tussen riet en kroos
Klinkt gedempt blij eendgesnater
Het schaatsenrijdertje is hier virtuoos
Trekt een v-spoor over het vlakke water
Neemt bocht en hoek met speels gemak
Stopt hier eventjes bij een geknakte stengel
Met daarop een kleine rode huisjesslak
Weer door gaat hij… de snelle bengel
Bij een groen obstakel ligt hij even…
The dutch windmill: Bep van Klaveren
netgedicht
4.3 met 32 stemmen
953 Gevuld met paardenhaar of stro
heerlijk ruikend krakend leer
omgeven
zo maken ze niet meer
Links links rechts oneindig landend
heel soms ontvangend
vaseline boven de ogen
zwetend spoor bedrogen
snotslieren mijdend bijtend zout
dat ziedend…
Staat van Verstikking
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.124 blijvende waas
het perpetuum mobile is mobiel, jammert de aarde
in een halve eeuw onthoofd in waarde
de stampvolle staat vergaat in de rook
vreemde gestalten vormen een collectief spook,
paranoïa
De huismus zingt zijn laatste volkslied, vluchtend
voor vergiftiging, verlangend naar een buurgebied,
verdrongen door de roofvogel die sporen…
Onrust en gejakker
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
3.816 De nacht verdwijnt in het morgenlicht
zij maakt de aarde weer wakker
Opstaan als de wekker gaat
voor velen
begint weer het gejakker
een snelle hap
een senseo'tje snel gemaakt
dan op weg
naar school, werk en kantoor
met auto, bus of per spoor
sommige
achter een krant
en zijn later dan verwacht
met verveelde gezichten
op hun bestemming…
Arianne ( RIP )
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
2.816 Boeken geven fundament en steun aan
kamerwanden en geloof in vrije geest
Het lijf gevat in doorleefde sporen van
verzet, maar konden haar ziel niet breken
en hield haar kritisch denken overeind.
Alleen de trappen te steil vaak om te betreden
wilde zij het huis alleen horizontaal verlaten
ondanks dat bleef haar bewegingsruimte ongetemd.…
Nachtelijk gevoel
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
708 Zachtjes glijdt het voort,
trekt sporen in de vochtige grond
Tekenen gebonden aan de tands des tijds
klaar voor ontbondenheid in vergetenheid de volgende ochtend
Vogels zingen stilte in alle pracht
Bomen buigen gracieus hun hoofd,
terwijl de nacht lofliederen schrijft
Het water lispelt met jaloezie
De wind speelt een zachte symfonie
de…
Wanneer komt de vloed
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.781 Al die tijd, zo snel voorbij gaand
elk spoor van mij als stof vergaand
eindeloos ver gedreven
door een onzichtbare hand.
Is er daar, aan de koude waterkant
niet ook een ster die alleen voor mij verbrand
een dof oplichten als een vuur in de nacht
dat nooit uit gaat.…
De mollenman
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.392 De mollenman, de mollenman
Bel hem maar op
Hij komt er zo an
Hij kruipt over gras met een luisterend oor
Hij tikt en hij klopt en hij ruikt aan het spoor
Het duurt soms maar even of hij heeft Mol al door
Voorwaar, dit talent komt zelden nog voor
Met klemmen en ijzers, met zilveren tangen
Mollenman is met gereedschap behangen
Nooit was…
In gedachten
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.976 De tijd laat veel sporen na.
Rimpels zijn niet meer te tellen
Als ik even naar je toe ga.
Om over mijn dag te vertellen.
Voel ik jou naast mij op de bank.
Dat maakt mij rustig en tevree.
Mijn hart stroomt vol met dank.
In gedachten ga jij met mij mee.…
Angst
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
576 Toch blijft mij deze angst achtervolgen
Rillingen over mijn rug kruipen tot aan mijn nek
Kippenvel loopt van mijn armen naar mijn rug
De spoor van angst, duidelijk zichtbaar.
Ik moet vlug mijn angst zien te overwinnen.
Want de angst die ik maak en heb kan alles laten verdrinken.
We worden moe, we worden lui.…
Logisch?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
602 Als ik me in dat gevoel verslik
ontrafeld wordt door ontnuchterende
rede, zijn de angsten van ervaring,
gegrond in afkeer weer te ontleden,
verstomd de reflectie van het spiegelbeeld,
verhult verder niets, maakt dat ik stik,
verstrikt aan lijnen als marionet vermomd,
onderschrijft de noodzaak in het spoor van
oorzaak en gevolg, processen…
Toen Kerst nog magisch was
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.310 dozen komen uit de diepe kast tevoorschijn
waar in een oud handschrift 'Kerst' op staat geschreven
ornamenten verpakt uit een ver verleden
doorgegeven aan de tijd die ons resten zal
dat zilveren vogeltje op knijper met staartje
mocht niet te dicht bij de kaarsjes evenals het klokje
dat echt geluid maakte ballen met kaarsvet
dragen sporen…
Vrijstaat zonder Naam
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.492 Ongrijpbaar
als veel te grote reus
zie ik hem gaan op zevenmijlslaarzen
over opgeblazen wolkenvelden
platgetrapte bergen
spottend met rivieren
zwaartekracht en dood
Zijn jas
onbehouwen
los
van ongesponnen garen
voor wie achterwaarts hem liefheeft
trekt hij hemelbreed zijn spoor
Iemand noemde hem een held
zoveel anderen een ezel
groter…
Belladonna
netgedicht
4.0 met 19 stemmen
2.834 een kattenstaart er liet
ze zocht wat monnikskap bijeen
en wolfsmelk om te koken
en arseen nog voor de smaak
waar niemand later iets van ziet
Ze stond als eerste voor het altaar
met haar bruidsboeket naar voren
voor de zeventiende keer
alleen haar prins die zag het niet
dat zij echt zielsveel van hem hield
maar ook van kruiden en hun sporen…