3063 resultaten.
Eenzaam
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 De eenzame tulp
Hij is alleen en éénzaam
Geen probleem
Hij redt zich wel
Dat is een gegeven
Dachten de ouderen
Zijn mond was gesnoerd
Er kwam toen een dag
Dat zij die het niet dachten
Nog verwachten aanbrak
De eenzame tulp
Kwam tot ontplooiing
En er brak licht aan in het duistere
Het was onvoorzien
Doch de tulp vocht…
Zou ik je moeder zijn..
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
739 Maar ik ben slechts je vriend, één die de weg
soms moeilijk vindt maar ik leg mijn oor te luister,
bij ’t eerste invallende duister op weekdagen tussen
acht en elf, treed ik even uit mezelf en hoor dan
graag je muizenissen aan.…
HET LATE GRAZEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
476 Het omhullende wit versterkt zekerheid
van rustig dooreten, is tot opgaan
in alles beschermend duister bereid.
Olterterper edelwild is voldaan
bij 't nachtelijke zwart der veiligheid:
over wijdte, door struiken: vertrouwde baan.…
De rots
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
656 Ares de brute god die geweld verstaat
de humaniteit monddood maakt
terwijl het lange lijf van een slang
giftig om zijn armen sluipt
Chaja een vrouw uit Eros en stof geweven
laat tijd en taal voor zich spreken
zij voelt het verdriet van het lijden
zij weet van duistere machten.…
Blootsvoets hormonael
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
556 eikeltjes en voetjes van de vloer
blaast hij z'n schuiftrompetpartijtje door
zou zij haar krullenkopje maltraiteren
Het was bij ronalds rijke dokterstas
een roze floyd draait er op volle toeren
zij wipt haar schoenen op een paddestoel
een dolle boel met platen uit de kas
Haar ogen draaien in vergetelheid
van 't barrevoetse hormonale duister…
GEVLEI LOERT EN VLUCHT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 Onzeker schuifel ik door een duister woud.
Vanachter diepzwarte reuzebomen
en schimmige ritselstruiken komen
gedaantes nader, maken me benauwd.
Lokkend gefluister vult het bladerhout.
Zijn die verleidingen in te tomen?
Mijn huid moet bang, veranderlijk stomen:
tergend heet, vragend lauw, radeloos koud.…
Hout alleen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
556 Een boom ben ik
in hout alleen
te ver van het bos
de witte port en jonge kaas
en elf rode rozen in een zwarte vaas
het stille uitzicht over de rivier
we zijn nooit uit elkaar geweest
jouw grappen leven verder, veel verder
dan in het duisteren van mijn sombere geest
de muze gloort innovatief door een lichttunnel
een oude messias heeft…
James Lovell
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
574 Vannacht keek het oog van de zilveren god
helder en fier in het donkere zwerk
naar ruimteschip aarde, de blauwe planeet
nu eens door Helios' stralen beschenen
dan weer door omwenteling
in het duister
waar James levenslang heeft gekregen
Een eerbetoon van de god
van de Kosmos
aan Lovell die oud als Methusalem werd
reiziger die…
Nono
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
260 -figuur
een anonieme non-persoon
in het somber duister
van zijn dreigendzwarte cape,
een mystery guest die spreekt
in koeterwaals en esperanto
een ongericht verbale drone
die in een malignant gekwaak
zijn tong beweegt tot overmaat
van ramp op onze niet gelekte
onverwacht toch ongehackte
site vol leven, lyrica
verhulde ego's, exuberant…
De schaduw van de bomen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
585 Nu het onheil ons vanuit de verte nadert
het licht geen licht meer wordt
de zwerfstenen onder lagen zand verdwijnen
we de slaap niet uit het duister tillen.…
Scherven van een zelfgemaakte waarheid
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
341 En mocht je ooit besluiten
dat duistere pad te verlaten,
dan zweer ik:
ik zal,
ik moet,
ik wil,
dat zwarte pact met jou begraven—
zodat jouw schaduw
eindelijk rust mag vinden.…
DE AANGENAME HITTE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
376 Zonnestralen zullen je vinden
Ook al zit je in het duister
In je donkere wereld
Waar niets goed voelt
Ze zullen je vinden en omhelzen
Nemen je mee naar helder licht
Laten je zien wat vreugde is
Maken van je kou een warme plek
Wees niet bang voor zonnestralen
Ze zijn er voor jou plezier
Binnenkort zal je weer lachen
En je wereld anders…
Eclips
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
347 Vierwekelijks legt zij ter kimme
aan
en stijgt al rijzend in een vaste
baan
doch éénmaal in de dertienhonderd
jaar
legt zij haar deemoed, wederzijdse
trouw
en diepe ootmoed af, als een menade
heft fier haar glanzend zwaard als
amazone
en hult haar aanzien in obscure
schijn
Sinister doemt dan een incognito
dubbelagent in duistere…
Nachtelijke Spiegeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
8 Men zoekt tevergeefs naar woorden in het duister,
naar een gebaar dat warmte achterlaat,
terwijl de wereld kil en zwijgend praat
en dooft in ijle schijn en vale luister.…
Kermis in de hel
gedicht
3.8 met 290 stemmen
31.707 Ik huiver even, nu ik naar hem luister,
buiten hult het dorp zich in het duister.…
De onbekende overledene
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
6 Het duister heerst alom, de vroege plicht roept luid,
Wanneer men op het pad des doods een medemens stuit.
Daar ligt hij op 't plaveisel, koud en gans alleen,
En niemand die een traan om zijn verscheiden weent;
Geen vurig hart dat thans in deernis om hem slaat,
Daar hij miskend, vergeten, uit dit leven gaat.…
Dans dag, dans .....
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.318 mijn hart dwars door alle muren
woorden worden liefdevol tot bloei gebracht
zacht uitgesproken zinnen klinken als verwacht
zonnige dagen zullen eindeloos duren
zakt de zon helderrood aan de horizon
in treurende golven van naderend afscheid
wilde ik dat ik zeeën van tijd toveren kon
in het grauwe schemer raak ik je weer kwijt
duister…
Liefde
poëzie
3.3 met 37 stemmen
5.504 Liefde is niets dan daaglijks verder gaan
Door dorre woestenijen,
Om na de nacht saam moe weer op te staan
Uit duistere valleien.
Liefde is niet een wijdverklaard begrijpen,
Een stijgen tot het licht,
En niet oneindig zijn en ook niet rijpen
Tot innerlijk gezicht.…
O droom, die in een slapeloze nacht
poëzie
4.1 met 12 stemmen
2.690 Wj liggen machtloos in het rustig duister,
En, moede, zien wij moedig naar de luister
Die uit ons opglanst..., maar we zijn vergaan.
------------------------------------------------
tweede gedicht uit de cyclus: De gedroomde zoon…
Ware aard
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.051 Hij verraadt zichzelf, zijn mooie woorden
Licht en luchtig tegelijk, zijn duister
Komen voort uit blind omrande twijfel
Harde holheid heeft zijn woord verlaten
Het ontstaat, hij tast in donker sferen
Hoogst verloren bruist het op als water
Uit een hete onbegrepen geiser
Vol van druk en onderhoofdse krachten
Later, als de luwte weer terug…
Genieten
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.004 zongespeelde dagen
kijken we samen naar een golvende zee
stormenderhand komen er vele vragen
antwoorden drijven met de wind mee
zandkorrels bevrijden begraven gevoel
ontkuilen het kleine stille denken
stilzwijgend weet jij wat ik bedoel
zonsopgang zal ons niet meer wenken
wanneer het avondrood het helmgras kust
wolken zacht door het duister…
Zonder jou
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
955 De wind waait gaten in mijn hart
De nacht verft dagen helder zwart
De kou snijdt ijzig als een dolk
De zon ligt slapend op een wolk
In ieders ogen zie ik jouw gezicht
Maar in het duister is er niets verlicht
De vorst eist koude overal
De mist zorgt onverbiddelijk voor mijn val
Wanneer de regen eindelijk staakt
En de zon voorzichtig ontwaakt…
Tilt Humanitas
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
816 -
ik zie wolken van sterrenschijn
de overlevering diende anders uitgepakt te worden
Hoe moeilijk kan het zijn om in een stuip
een stelsel te bevatten en te bespelen
het is zwaarder om uitdrukking te geven
waar ieder mens zo zijn misvattingen heeft
Ik zet er een streep door
schroei mijn lippen dichter dicht
maak inkt van het duister
en…
De maan verrijst
poëzie
3.3 met 15 stemmen
3.444 Het duister doet de tinten samenvlieten
En dekt met fulpen nacht het schel azuur.
Nu gaat de glimvlieg heen en weder schieten
Gelijk een star, gelijk een dansend vuur.
De stilte bidt. Een tempel is natuur
En de aard voelt zich met vrede als overgieten...…
De Kring
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.572 In het duister van de lange nacht,
zit ik huiverend in het kille licht
aan de schaduwzijde van de maan,
terwijl in het landschap voor mijn ogen
in heldere visioenen van het verlangen,
ik jou nog steeds zie in het land der dromen
op het pad waar stenen bloemen werden,
de dag mijn hand gleed in de jouwe.…
Herfst
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
854 De charme van het late wekken
als het duister gaat vertrekken
laat ons even in een zwijgzaamheid
en verwelkomt dan de helderheid...
Bij het aanschouwen van dit aangezicht
doen wij even de ogen dicht
om ze langzaam te laten wennen
aan het licht dat wij reeds kennen...…
Kringlicht in de nacht
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.701 kleine zachte kustlicht
brand maar
kringlicht in de nacht
krekel zing maar voor
haal me door de nacht heen
zo verglijden uren
cirkel warme gloed
is ‘t de wind die bomen ruisen doet
kringlicht in de nacht
krekel zing maar voor
haal me door de nacht heen
de kandelaar lijkt groter
als laatste loodjes licht
(ver-)drijven door het duister…
elke dag
netgedicht
2.8 met 24 stemmen
1.803 bekoren
wil ik met jou genieten
van het leven om ons heen
zoek de mooiste bloemen
schenk ik jou mijn hart
wil ik wind zijn
zacht jouw ogen strelen
je haren beroeren
een briesje zo zacht
zal ik zon zijn
jou in warmte omhelzen
zorgen laten verdwijnen
in jouw hartje schijnen
schenk ik jou de maan
als hoop in het duister…
Pril
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.643 De herfstdag sterft en vlijt zich asgrauw
omwonden door nevelige wolken neer
de maan bleekt stil door de atmosfeer
als ‘n troebel oog befloerst met dauw
flinterdun verliest het duister haar git
als sluier zich mengt met zwemen van licht
volle flarden breken, ontvluchten ijlings zicht
langs gevlochten takjes, nesten rijpen wit
wellende…
kindvrouw
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
2.206 vol haat en liefde
schaduwvlekken maken, die
tot voorbij het heden raken
nog is het kind in haar niet
helemaal verloren en op haar
kamer dromen poppen tussen
knuffeldieren tegen de muren
vol geplakt met filmidolen en
de sterren van de rock en rap
maar als weer haar maandbloed
vloeit, kreunt en kronkelt zij
zich in haar slaap vol duistere…