3968 resultaten.
Inscriptie
gedicht
3.1 met 22 stemmen
11.363 Wij legden achter ons leven
een tuin aan, ook een register
van allen met wie wij nog zouden
bijpraten, staren, verhelen.
Wij meden de liefde
en lieten de tastzin,
schreven hooghartig
de toekomst af.…
schoon en rustig
netgedicht
4.0 met 95 stemmen
13.700 van ouds voor schoon bij was gekozen
bij Toetanchamon in pyramide gevonden
'n parfumkruik lavendel in z'n tombe
is er de tuin van eden op nageplozen
adam en eva namen het struikje mee
zonder lavendel voor geur geen leven
beseften ze eenmaal buiten gedreven
in de olie tegen pijn en zielewee
twijgjes maken geesten sereen in tijd
kussens…
Utopia.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
866 Ik ben niet in Utopia geboren,
De tuin van Eden heb ik nooit gezien.
Ik draag geen gouden ringen in mijn oren
En weet niet goed waarvoor ik precies dien.
Ik heb geloof ik, niets dan veel gebreken.
Daarbij een vrouw en af en toe een kind,
Gedeeltelijk door al die paterspreken,
Maar ook omdat ik grutjes prettig vind.…
Bovennatuur
gedicht
3.2 met 8 stemmen
9.316 Droom dat je wakker wordt: een brug
tot in je eigen tuin. De mieren hemelwaarts.
De zielen van de paardebloemen rond, doorschijnend.
Nog staan witte tekens in de lucht
en raakt puur blauw het laagste dak!
Duizend stemmen stralen door je heen.…
Gravensteen
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
575 een aartsvader leest de uitgevaren nymf
in mollige winterdagen postuum de les
voor in ‘t hijgend oor, strijkt de hand
over de verzilverde gram
een binnengesmokkelde vriendin
dringt in, de ritselende tuin staart
naar het kronkelend gebaar
van het schijnverloren wild
een balsemstruik op de borst
haalt aan, de slakken breken
door,…
Exit
netgedicht
3.9 met 43 stemmen
1.221 Als mijn oogbal een appel was
en jouw vagina een klokhuis
Welke pit spoort er dan niet
jij gaf mij de verboden vrucht
Even was het de tuin van Eden
een hap veranderde het in de hel
De Golden Delicious gegroeid
sloeg het uurwerk kapot en stopte de tijd
Even lag ik eenzaam in een kistje
wel gestickerd maar niet geprijsd
Belandde tussen…
Mooi hartje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
851 Hurkend
in de tuin
valt zijn oog
op een tulpje.
Zacht
vouwt hij het open,
kijkt aandachtig,
legt er zijn oortje
bovenop
en luistert….
Voorzichtig
staat hij op,
loopt stil
het tuinpad af.…
De ramen zemen
netgedicht
3.6 met 17 stemmen
699 ik woon in het park
der geestelijke onnozelheid
mij ontgaat niets en alles
maar ik word gestuurd
of wellicht om de tuin geleid
het stroomt over
voor mijn ogen
en lijk kunstig door de
werkelijkheid bedrogen
ik vul dus geen
zakken met zand
en schuif gewoon op
met de ademende vloed;
ik laat me de eb ontnemen
daar sluit ik de…
WINTERSE INVALLEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
455 Aan de jachthaven
bloeit, hoekig - in spiegelbeeld,
een oud-franse tuin.
Kaal, stram bos glanst verwarmend
vol oranje lichtkransen.
Japanse bloempjes
hangen doods over een koud
lieveheersbeestje.
Milde winterdag:
een hommel ligt roerloos - bromt,
kruipt traag in de struik.…
geen toegang
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.009 hoe je die avond een deken om me heen legde
je fiets stond niet op slot en je zei de gangen staan te vol
in de tuin liep je van de ene kant naar de andere
en de buitenmensen keken met argusogen toe
pikten het groen weg uit onze vingers
we staarden ze donker hun huizen weer binnen
dat zwart wit denken het is de wereld maar
je rolde het…
Duifje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
618 Stadsduif ver van huis geraakt
doodgebeten door de kat
ligt als vod in mijn tuin
tussen eigen veertjes
sneeuwwit babykussendons
mijn liefje mijn duifje hoe
deed het pijn
Gekooide duifjes sterven mak
zoetjes aan, veer voor veer.…
De regenboog
gedicht
3.5 met 6 stemmen
7.185 Toch heeft de regen mij wakker gemaakt,
Zacht spettend op de plavuizen
In onzen tuin. - Hoor toch, hoor!
Men schiet! Het ronken van motoren!
't Eskader breekt de wolken door,
Er spatten vonken in het ochtendgloren!
Daar voor ons raam ontbrandt de strijd.
Lief, laat ons vluchten, het is nu tijd -
Mijn God! Dit teeken! Waarom dat!…
Het huis
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.159 Het huis
legt sneeuw in zijn tuin,
spuwt rook uit zijn kruin.
Moeders leggen er hun kinderen,
kinderen leggen weer moeders,
enzovoort,
enzovoort…
en het huis verscherpt zijn blik,
ruiten worden gewassen,
kinderen steekt men in jassen,
laarzen moeten passen,
schoenen moet men boenen.…
Perpetuum Mobile
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 Groen gras over verre velden
struiken zo hier en daar
een boom die geschiedenis vertelt
of een bos vol frisse geuren
een tuin vol weelderige bloemen
park met borders van kleuren
waarin concerten van vogelzang
mensen op bankjes langs paden
rust van water in rivier, meer of beek
geluid van klaterende waterval
wind zacht ruisend door de…
Hommelles
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
616 Vanuit mijn tuin een kersenboom
de bloesembloemen net ontloken
Er zoemen hommels zwaar en loom
en bijen die de nektar roken.
De meisjes in hun lenterokken
nippen thee op vol terras
Ze kunnen mannenblikken lokken
alsof het een zwerm bijen was.…
Verse rozen
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
789 Wat doe ik hier, dicht bij gevoel
dat mij totaal vervreemd verlamt
willoos laat ik de boel de boel
door droge tranen ingedamd
blind voor waar wij ooit voor kozen
moet de oude bloem verdrogen
rozen wil ik, verse rozen
op de stelen van mijn ogen
toon mij tuinen om te wonen
waar ik mezelf nooit meer beperk
vrij om zwakte te bekronen
alleen…
Schaduw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 Vaag hoorde ik oude geluiden
uit een tuin die er niet meer is.
Het voelde wrang, als een gemis
dat niet zo rechtstreeks is te duiden.
De blijde klanken van de harmonie
die door het dorp loopt te marcheren
herken ik vaag uit dat warm verleden.
De schooljeugd marcheert mee en ik zie
mijzelf daar tussen in mijn jongenskleren.…
Huis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Het huis is verbouwd en de tuin,
waarin je moeder zo zorgzaam een
kleedje drapeerde vanwege je schone rok,
werd een terras met gewassen grindtegels.
Het is ook al 50 jaar geleden, dat het was
en jij, ach, jij bent er zelf ook al niet meer.…
Kersenbloesem
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
847 De nacht is grauw en hangt over de morgen heen
Maar ik droom van de boom in jouw tuin
Die druipt van kersenbloesem
Roze.
De mensen zijn werks en braaf
Maar ik pijnig me met het beeld van kersenbloesem
Onwaarschijnlijk en grotesk
Gulzige vlokken die in het zonlicht dansen
Bestaat er een groter verlangen?…
Wilde vrouw
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
745 Als jij de onstuimige natuur bent
toon ik je mijn keurig aangelegde tuin
met madeliefjes van de notaris
en vogelhuisjes in mijn bomenkruin
wanneer jij tot bloei komt in mijn dromen
heb ik je lief met meeldraad en bloemenkroon
wees niet verlegen hier tot mij gekomen
nu ik als cultivar mijn mooiste specie toon
verander niet van karakter door…
Regen
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.174 Tuin en schutting allebei,
heesters, perken en jasmijnen
opgetild in een verdwijnen
en het uitgerafeld pad
heeft ook zijn stil verlies gehad.
Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
Troost
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 In zinloos weer geeft staren
een richting
hulpeloos weliswaar
en met een kalme vervreemding
langs de naamloze oevers
echoot de laatste winter
struikelt het zomerpaleis binnen
poogt tevergeefs leegte te vullen
een koningsspan overziet
het geraamte van woest en leeg
vult hemelsbreed de ontdooide tuin
met stralende schoonheid…
laatbloeier
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
876 hoe de laatste roos in de tuin
tussen ‘t kleurend en vallend
blad haar pure schoonheid
nog even bewonderen laat
hoe zij in regen en gure kou
haar tere knopje boven water
houdt, naar ik hoop niet al
te snel verdwijnen zal
hoe ik deze roos als zij het redt
begin november in ‘n vaasje zet
hoe zij dan naast die ene kaars
tussen zacht…
Ik hoor hier niet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
773 zitten
heel hoog in de lucht
hoger dan des vogelen vlucht
een aangeklede animalie
afstekend tegen het
sprankelend zwart van de statige sterrenhemel
met m'n bril
ik hoor hier niet
is het enige wat ik kan denken,
ik vlieg niet op eigen kracht
zoals die condor in de vallei
van de Colorado
of gewoon
als de koolmeesjes in m'n tuin…
Regen
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.904 Tuin en schutting allebei,
heesters, perken en jasmijnen
opgetild in een verdwijnen
en het uitgerafeld pad
heeft ook zijn stil verlies gehad.
Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
Harmonieus
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
575 Het zacht
klingelend geluid
van oesterschelpen
dicht tegen
elkaar hangend
de wind speels vangend,
doet mijn ogen sluiten
en raakt een snaar
Ik ruik weer even
de zilte zee
in mijn tuin
Heb een stukje
van haar mee genomen
Een schat
vanaf het wad,
nu slingerend verbonden
tussen druivenrank en bes
Een pareltje op zich…
vragen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
592 te zwijgen
- geen woord voor aarde of vergaan
voor ijs en kou en vorst- valt moeilijk
te verkroppen dat winterbloemen
bloeien, roekeloos ontknoppen
harten schaamteloos openstaan
waar narcissen gedijen onder sneeuw
wie zal straks de schoonheid tellen
de woeker van het groen beheren
as blazen in de prille zachte voorjaarswind
over de tuin…
vragen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
706 besluit te zwijgen
-geen woord voor aarde of vergaan
voor ijs en kou en vorst- valt moeilijk
te verkroppen dat winterbloemen
bloeien, roekeloos ontknoppen
harten schaamteloos openstaan
waar narcissen gedijen onder sneeuw
wie zal straks de schoonheid tellen
de woeker van het groen beheren
as blazen in prille zachte voorjaarswind
over de tuin…
Knisperend ritselend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
580 van uw tranen
U plengt die samen met de wolken
Ontroert mij, raakt mijn weemoed aan
Straks humus, zal het blad vergaan
Jong groen zal u daarna bevolken
De levenskracht die in u schuilt
Die zie ik aan met winterogen
Ik leef als u met jaargetijden
De mens wordt immers ook verruild
Het kind in mij speelt opgetogen
Probeert mij om de tuin…
Voorjaarsoase
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 ik heb ze zien rijden
stoere mannen van weleer
beijsde baarden en haren
blik op oneindig en meer
langs berijpte rietkragen
kraakte vervaarlijk het ijs
spiegelde zwart dat de
immense diepte aangaf
het lijken wel dromen
uit mijn subtropische tuin
waar op beschutte plaatsen
al even de lente wil zijn
het sombert in deze
donkere dagen…