Alle inzendingen over tuin,schemer

3968 resultaten.

Sorteren op:

Inscriptie

gedicht
3.1 met 22 stemmen aantal keer bekeken 11.363
Wij legden achter ons leven een tuin aan, ook een register van allen met wie wij nog zouden bijpraten, staren, verhelen. Wij meden de liefde en lieten de tastzin, schreven hooghartig de toekomst af.…
Ed Leeflang26 januari 2026Lees meer >

schoon en rustig

netgedicht
4.0 met 95 stemmen aantal keer bekeken 13.700
van ouds voor schoon bij was gekozen bij Toetanchamon in pyramide gevonden 'n parfumkruik lavendel in z'n tombe is er de tuin van eden op nageplozen adam en eva namen het struikje mee zonder lavendel voor geur geen leven beseften ze eenmaal buiten gedreven in de olie tegen pijn en zielewee twijgjes maken geesten sereen in tijd kussens…

Utopia.

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 866
Ik ben niet in Utopia geboren, De tuin van Eden heb ik nooit gezien. Ik draag geen gouden ringen in mijn oren En weet niet goed waarvoor ik precies dien. Ik heb geloof ik, niets dan veel gebreken. Daarbij een vrouw en af en toe een kind, Gedeeltelijk door al die paterspreken, Maar ook omdat ik grutjes prettig vind.…
vogh25 februari 2006Lees meer >

Bovennatuur

gedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 9.316
Droom dat je wakker wordt: een brug tot in je eigen tuin. De mieren hemelwaarts. De zielen van de paardebloemen rond, doorschijnend. Nog staan witte tekens in de lucht en raakt puur blauw het laagste dak! Duizend stemmen stralen door je heen.…

Gravensteen

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 575
een aartsvader leest de uitgevaren nymf in mollige winterdagen postuum de les voor in ‘t hijgend oor, strijkt de hand over de verzilverde gram een binnengesmokkelde vriendin dringt in, de ritselende tuin staart naar het kronkelend gebaar van het schijnverloren wild een balsemstruik op de borst haalt aan, de slakken breken door,…
Reedijk7 september 2006Lees meer >

Exit

netgedicht
3.9 met 43 stemmen aantal keer bekeken 1.221
Als mijn oogbal een appel was en jouw vagina een klokhuis Welke pit spoort er dan niet jij gaf mij de verboden vrucht Even was het de tuin van Eden een hap veranderde het in de hel De Golden Delicious gegroeid sloeg het uurwerk kapot en stopte de tijd Even lag ik eenzaam in een kistje wel gestickerd maar niet geprijsd Belandde tussen…

Mooi hartje

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 851
Hurkend in de tuin valt zijn oog op een tulpje. Zacht vouwt hij het open, kijkt aandachtig, legt er zijn oortje bovenop en luistert…. Voorzichtig staat hij op, loopt stil het tuinpad af.…

De ramen zemen

netgedicht
3.6 met 17 stemmen aantal keer bekeken 699
ik woon in het park der geestelijke onnozelheid mij ontgaat niets en alles maar ik word gestuurd of wellicht om de tuin geleid het stroomt over voor mijn ogen en lijk kunstig door de werkelijkheid bedrogen ik vul dus geen zakken met zand en schuif gewoon op met de ademende vloed; ik laat me de eb ontnemen daar sluit ik de…

WINTERSE INVALLEN

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 455
Aan de jachthaven bloeit, hoekig - in spiegelbeeld, een oud-franse tuin. Kaal, stram bos glanst verwarmend vol oranje lichtkransen. Japanse bloempjes hangen doods over een koud lieveheersbeestje. Milde winterdag: een hommel ligt roerloos - bromt, kruipt traag in de struik.…
Han Messie9 augustus 2010Lees meer >

geen toegang

netgedicht
4.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.009
hoe je die avond een deken om me heen legde je fiets stond niet op slot en je zei de gangen staan te vol in de tuin liep je van de ene kant naar de andere en de buitenmensen keken met argusogen toe pikten het groen weg uit onze vingers we staarden ze donker hun huizen weer binnen dat zwart wit denken het is de wereld maar je rolde het…

Duifje

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 618
Stadsduif ver van huis geraakt doodgebeten door de kat ligt als vod in mijn tuin tussen eigen veertjes sneeuwwit babykussendons mijn liefje mijn duifje hoe deed het pijn Gekooide duifjes sterven mak zoetjes aan, veer voor veer.…
Diet Scholten10 december 2010Lees meer >

De regenboog

gedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 7.185
Toch heeft de regen mij wakker gemaakt, Zacht spettend op de plavuizen In onzen tuin. - Hoor toch, hoor! Men schiet! Het ronken van motoren! 't Eskader breekt de wolken door, Er spatten vonken in het ochtendgloren! Daar voor ons raam ontbrandt de strijd. Lief, laat ons vluchten, het is nu tijd - Mijn God! Dit teeken! Waarom dat!…
Clara Eggink8 september 2019Lees meer >

Het huis

netgedicht
2.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.159
Het huis legt sneeuw in zijn tuin, spuwt rook uit zijn kruin. Moeders leggen er hun kinderen, kinderen leggen weer moeders, enzovoort, enzovoort… en het huis verscherpt zijn blik, ruiten worden gewassen, kinderen steekt men in jassen, laarzen moeten passen, schoenen moet men boenen.…
Ilse17 februari 2011Lees meer >

Perpetuum Mobile

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 473
Groen gras over verre velden struiken zo hier en daar een boom die geschiedenis vertelt of een bos vol frisse geuren een tuin vol weelderige bloemen park met borders van kleuren waarin concerten van vogelzang mensen op bankjes langs paden rust van water in rivier, meer of beek geluid van klaterende waterval wind zacht ruisend door de…

Hommelles

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 616
Vanuit mijn tuin een kersenboom de bloesembloemen net ontloken Er zoemen hommels zwaar en loom en bijen die de nektar roken. De meisjes in hun lenterokken nippen thee op vol terras Ze kunnen mannenblikken lokken alsof het een zwerm bijen was.…

Verse rozen

netgedicht
4.1 met 13 stemmen aantal keer bekeken 789
Wat doe ik hier, dicht bij gevoel dat mij totaal vervreemd verlamt willoos laat ik de boel de boel door droge tranen ingedamd blind voor waar wij ooit voor kozen moet de oude bloem verdrogen rozen wil ik, verse rozen op de stelen van mijn ogen toon mij tuinen om te wonen waar ik mezelf nooit meer beperk vrij om zwakte te bekronen alleen…
dick panman4 augustus 2011Lees meer >

Schaduw

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 503
Vaag hoorde ik oude geluiden uit een tuin die er niet meer is. Het voelde wrang, als een gemis dat niet zo rechtstreeks is te duiden. De blijde klanken van de harmonie die door het dorp loopt te marcheren herken ik vaag uit dat warm verleden. De schooljeugd marcheert mee en ik zie mijzelf daar tussen in mijn jongenskleren.…

Huis

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 536
Het huis is verbouwd en de tuin, waarin je moeder zo zorgzaam een kleedje drapeerde vanwege je schone rok, werd een terras met gewassen grindtegels. Het is ook al 50 jaar geleden, dat het was en jij, ach, jij bent er zelf ook al niet meer.…

Kersenbloesem

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 847
De nacht is grauw en hangt over de morgen heen Maar ik droom van de boom in jouw tuin Die druipt van kersenbloesem Roze. De mensen zijn werks en braaf Maar ik pijnig me met het beeld van kersenbloesem Onwaarschijnlijk en grotesk Gulzige vlokken die in het zonlicht dansen Bestaat er een groter verlangen?…
B. DiVincenzo17 augustus 2012Lees meer >

Wilde vrouw

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 745
Als jij de onstuimige natuur bent toon ik je mijn keurig aangelegde tuin met madeliefjes van de notaris en vogelhuisjes in mijn bomenkruin wanneer jij tot bloei komt in mijn dromen heb ik je lief met meeldraad en bloemenkroon wees niet verlegen hier tot mij gekomen nu ik als cultivar mijn mooiste specie toon verander niet van karakter door…
mobar7 februari 2013Lees meer >

Regen

poëzie
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.174
Tuin en schutting allebei, heesters, perken en jasmijnen opgetild in een verdwijnen en het uitgerafeld pad heeft ook zijn stil verlies gehad. Tussen bleke huizenmuren hangt de dag van trage uren, evenwicht naar alle zijd; in de stilstand van de tijd lekt het sijpend ogenblik tik, tik.…

Troost

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 546
In zinloos weer geeft staren een richting hulpeloos weliswaar en met een kalme vervreemding langs de naamloze oevers echoot de laatste winter struikelt het zomerpaleis binnen poogt tevergeefs leegte te vullen een koningsspan overziet het geraamte van woest en leeg vult hemelsbreed de ontdooide tuin met stralende schoonheid…

laatbloeier

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 876
hoe de laatste roos in de tuin tussen ‘t kleurend en vallend blad haar pure schoonheid nog even bewonderen laat hoe zij in regen en gure kou haar tere knopje boven water houdt, naar ik hoop niet al te snel verdwijnen zal hoe ik deze roos als zij het redt begin november in ‘n vaasje zet hoe zij dan naast die ene kaars tussen zacht…

Ik hoor hier niet

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 773
zitten heel hoog in de lucht hoger dan des vogelen vlucht een aangeklede animalie afstekend tegen het sprankelend zwart van de statige sterrenhemel met m'n bril ik hoor hier niet is het enige wat ik kan denken, ik vlieg niet op eigen kracht zoals die condor in de vallei van de Colorado of gewoon als de koolmeesjes in m'n tuin…
AJ Meer12 november 2013Lees meer >

Regen

poëzie
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.904
Tuin en schutting allebei, heesters, perken en jasmijnen opgetild in een verdwijnen en het uitgerafeld pad heeft ook zijn stil verlies gehad. Tussen bleke huizenmuren hangt de dag van trage uren, evenwicht naar alle zijd; in de stilstand van de tijd lekt het sijpend ogenblik tik, tik.…

Harmonieus

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 575
Het zacht klingelend geluid van oesterschelpen dicht tegen elkaar hangend de wind speels vangend, doet mijn ogen sluiten en raakt een snaar Ik ruik weer even de zilte zee in mijn tuin Heb een stukje van haar mee genomen Een schat vanaf het wad, nu slingerend verbonden tussen druivenrank en bes Een pareltje op zich…
Sanne29 juli 2014Lees meer >

vragen

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 592
te zwijgen - geen woord voor aarde of vergaan voor ijs en kou en vorst- valt moeilijk te verkroppen dat winterbloemen bloeien, roekeloos ontknoppen harten schaamteloos openstaan waar narcissen gedijen onder sneeuw wie zal straks de schoonheid tellen de woeker van het groen beheren as blazen in de prille zachte voorjaarswind over de tuin…

vragen

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 706
besluit te zwijgen -geen woord voor aarde of vergaan voor ijs en kou en vorst- valt moeilijk te verkroppen dat winterbloemen bloeien, roekeloos ontknoppen harten schaamteloos openstaan waar narcissen gedijen onder sneeuw wie zal straks de schoonheid tellen de woeker van het groen beheren as blazen in prille zachte voorjaarswind over de tuin…

Knisperend ritselend

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 580
van uw tranen U plengt die samen met de wolken Ontroert mij, raakt mijn weemoed aan Straks humus, zal het blad vergaan Jong groen zal u daarna bevolken De levenskracht die in u schuilt Die zie ik aan met winterogen Ik leef als u met jaargetijden De mens wordt immers ook verruild Het kind in mij speelt opgetogen Probeert mij om de tuin…

Voorjaarsoase

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 522
ik heb ze zien rijden stoere mannen van weleer beijsde baarden en haren blik op oneindig en meer langs berijpte rietkragen kraakte vervaarlijk het ijs spiegelde zwart dat de immense diepte aangaf het lijken wel dromen uit mijn subtropische tuin waar op beschutte plaatsen al even de lente wil zijn het sombert in deze donkere dagen…
wil melker13 december 2016Lees meer >