6020 resultaten.
vogel
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.333 De bomen kregen een betekenis
die zij nog zacht gebarend wilden weren,
maar 't noodlot was niet meer te keren;
een vogel streek klapwiekend in de wildernis
van takken neer en nu hij roerloos zit
(het licht wordt zo benauwend wit),
denk ik aan dood, verrotte geur van blaren,
hetzelfde zijn op steeds dezelfde plaats...…
Geitenhart
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 In zijn hart woonde een wilde
geit die droomde van het paradijs
dus besloot hij erheen te gaan
en het was groter dan gedacht
Hij keek wekenlang uit
naar de allermooiste plek
om te gaan wonen, tot hij op een dag
de grens naderde, een muur
van bergen, en hun gewicht vulde
zijn benen, hij kon niet verder
en bleef waar hij was
zonder antwoord…
Het Jongetje
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
617 als jongetje veegde
ik de snot
aan mijn sok of
onderkant schoen
zoals zo veel jongetjes
dat doen
en ook schreef ik
daar met m’n vinger
al de waaromvragen die ik
had voor God
waarop ik een antwoord
wilde toen
en toch en toch
ondanks al de vragen
waarop steeds geen antwoord
zou ik het precies
weer zo doen
want immers niemand…
praten is niet nodig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 een gedicht zijn
slechts wat woorden
op een rij gezet
goed overwogen
keurig gerangschikt
of als wild bouquet
herinneringen zijn
slechts wat beelden
flarden van geweest
ze kunnen overdonderen
maar ook verwonderen
als een pakkend gedicht die je leest
een wijze les
een warm hart
besef van tijd
verzwijgen is niet nodig
spreken…
Wanen van de dag
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
650 De zin die wij allen geven willen
maken we gek met wild nieuws,
dat geen nieuws is maar waan.
Onzin, dat waan geworden is.
Van alle dagen.
Van deze dag.
Zo veranderen we in waanzinnigen.
Zo worden feiten complotten.
Zo ontstaat waanzinnigheid.
Gelukkig vallen de schellen,
van vele verblinde ogen.…
Het oude woud
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
483 Stilte antwoordt,
geeft de beek stroming,
maakt de boom vol blad,
vult de wilde raat met honing.
Hier lopen wij,
vrij van stenen,
vrij om stil te staan
bij het oude woud
dat voortleeft
in deze groene long
tussen twee wijken.…
mooi vooral
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
489 toen hij de blinden
wilde sluiten
zag hij drie kraaien
in het gras
iemand bracht een
onheilstijding de
trage tijd strekte zich
verder en verder uit
iemand werd een
ongeluksbode die een
mantra in Largo sprak dat
in tijden van leed verzacht
de lijkschouwer veegde zijn
voeten hij wist wat te doen
de dood blijft onder elke
andere…
Zeffe doen (Zelfstandige Zonder Personeel)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 'Zeffe doen', zei ik
en ik brandde mijn vingers
ik was een grote meid, ik wilde alles
wat mijn broer mocht
Als ik zin heb, rijd ik naar Parijs
op mijn Norton, in mijn leren jas
met toegedichte emblemen
de scheldgedachten
van bange mensen
die me mijden
ongeschikt verklaren
en mijn beurt overslaan
'Schaam je', zeggen ze
maar ik…
Bella Odonata
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
630 kaarsrechte ranke lijfje
gespikkeld en gestreept
en om het uiteinde van je staart
siert jou de blauwe band
en dan die doorzichtige vleugels
weefsel van flinterdunne kristallen draden
waar de zon doorheen schijnt
in een kader had ik je willen vangen
met maagdelijk witte bloempjes
zodat je onderdeel zou zijn
van mijn schilderij
maar jij wilde…
dromen in wit
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
525 de zon was zich vergeten
er was niet één zuchtje wind
wolken hingen in files
boven, in't blauwe gebint
ik kon altijd tekenen
met wolken drijvend op een vlaag
een figuur of wat ik wilde
maar vandaag was alles vaag
het uur hield halt, de dag stond stil
de lucht kon zo niet blijven
tot ineens het grijs wit kleurde
en jouw beeld boven kwam…
De vissen vliegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
401 De grote zee
schuimt onstuimig
De schepen worstelen
zich er doorheen, duiken
steeds weer op uit de golven
op weg naar de haven
die het wilde water temt
De vissen vliegen
uit de handen van de schippers
snel aan wal, tot hoge stapels
onder de bruinrode hemel
van de ondergaande zon
en de schepen veren op
Aan de donkere horizon
droomt…
Aardse essentie
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
424 ik wilde zo
graag de zorgen
van jouw gezicht
wissen je handen
pakken om samen
weer energie
te gaan delen
de lift omhoog
naar nieuwe
horizonten of
omlaag naar
minerale bronnen
het leven genieten
in aardse essentie
de warme geosfeer
die in eigenheid
geluk geeft dat in
zeer ruime mate
voorradig is omdat wij
die spirit rechtstreeks…
Stille Meeuwen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
598 hier in het mij zo vertrouwde UMCG
hangt tegenover mijn bed
een poster van plafond tot benee
van boven zee zwevende meeuwen
hoog langs het zwerk
vannacht namen ze mij met zich mee
ik voelde de wind als
het föhnen van mijn haren
en onder mij de wild
opspattende woelige baren
en toen ik wakker werd
van het tijdens het nachtelijk uur
beleefde…
Het besluit om lief te hebben
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
472 Nergens specifiek op uit
Er hing najaar in de lucht
We kwamen samen in een zucht
En er lag een besluit
Voor minder deden we het niet
We wilden immer leven
Uitgekotst of ingewreven
Het hele lied
Dan neemt ze ongewild de benen
Laat haar gaan omdat het moet
Leeg tot in je tenen
Een ieder gaat het goed
Behalve misschien die ene
Gemis…
zomerende weide
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
552 of ben jij
nog altijd
voor mij
een verre moeder
ik
voor jou
een breekbaar kind
zijn wij
elkaars gemis
elkaars ontbreken
ik je molen
jij mijn wind
laten wij dan maar
de wilde wintertuin verlaten
de verdwaalde lichten in het duister
de gestolde lavastromen
de blauwe bloemen
en samen
in tijdeloze traagte
terug
naar de zomerende…
Verboden vrucht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
313 Zij kwijnt weg in stil verdriet,
Hunkerend naar zij zo verlangde,
Wat zij wilde, kreeg ze niet,
Haar gemoed zo zeer prangde.
Zo gaat de tijd aan haar voorbij,
Tot op zekere lentedag,
Een heer op jaren kwam langszij.
Zo proefde ze op haar oude dag,
Van d’verboden vrucht,
Die zij nooit meer had verwacht.…
Zie mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
362 In de mensa luisterde ik
naar de gesprekken aan tafel
Een van de studenten stelde me vragen
en hij vroeg me mee
Ik ging mee, ik wilde
een beslissing, een relatie
voor de rest van mijn leven
Als voorschot wende ik
aan zijn gezelschap
Af en toe lichtte ik een slip
van mijn gedachten op
en nog steeds probeer ik hem
duidelijk te maken…
Bevrijding
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 Ik ben echt
de man die ik met open ogen
in de spiegel zie, ontdaan
van zieligheid
en, wat er ook gebeurt
ik ben nu vrij, mama
mooier dan de man
die jij wilde zien, die ik was
omdat alles dan gemakkelijker leek
maar die nar ben ik niet
meer, ik begin opnieuw
desnoods zonder jou
Je hoeft niet te huilen
ik wil niet meer
dat ik nooit…
Morgen Witte Donderdag
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
304 Hij wist dat nu het einde zou beginnen
't verraad, verloochening en pijn,
maar wilde afscheid nemen en nog leren
wat het betekent echt beminnen.
Een teken liet Hij na, in brood en wijn,
en hoe zijn vrienden Hem konden gedenken.
Dat doen de priesters nu, die bij ons zijn
en die we dan vandaag ook willen danken.…
De witte wieven*
poëzie
3.0 met 7 stemmen
3.477 Met een slingerende rinkeling
tinken klokjes door de wilde schokken,
magisch voort en almaar voortgetrokken
zwiert de kring.…
Kijk in je hart en je zult me zien
hartenkreet
1.7 met 31 stemmen
4.553 Als een bliksem viel het nieuws mijn leven binnen
Wilde zoveel zeggen maar wist niet waar te beginnen
Terwijl jij jouw zonsverduistering voor je zag
Leefde ik verder, zonder iets te vermoeden die dag
De dood kwam op je af als een losgeslagen wild beest
Het is een wonder maar jij bent het lot te slim afgeweest
Mijn engel, vergeet alle ruzies…
afscheid
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
3.335 Denk terug aan mij als ik ben weggegaan
Vertrokken en door weemoed overmand
Niet langer voel ik nog de warmte van je hand
Die mij deed aarzelen als ik wilde gaan.
Denk terug aan mij zoals ik ben geweest
Met jou vaak een van lichaam en van geest
De bossen waar we liepen hand in hand
Bij maan de duinen en het strand.…
Streekverhaal
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
784 Een reisadvies ten lange leste:
Ga desnoods naar Sneek,
maar nimmer naar het wilde Westen;
't is een boevenstreek.…
[Roeshoofd hemelt]
gedicht
3.6 met 27 stemmen
19.447 Ik wilde dat ik vond dat ik naar huis toe wilde
en sprak mij aan om hiervandaan te gaan
maar dat was zo gemakkelijk nog niet. Ik verloor mij
in gesprekken die ik al zo vaak gevoerd had
zonder zicht op toonzaamheid
of zelfs maar dunne trucs
waarmee je doorgaans
een kapotte nacht doorkomt.…
Die achternacht kwam ik mij tegen op een plek
gedicht
2.2 met 21 stemmen
13.218 Ik wilde dat ik vond dat ik naar huis toe wilde
en sprak mij aan om hiervandaan te gaan
maar dat was zo gemakkelijk nog niet. Ik verloor mij
in gesprekken die ik al zo vaak gevoerd had
zonder zicht op toonzaamheid
of zelfs maar dunne trucs
waarmee je doorgaans
een kapotte nacht doorkomt.…
Diepzinnig ratelen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
865 ( voor Simon Vinkenoog )
Hij wist zoveel, die drukke man,
ik vraag me toch wel af of hij het
zelf bevatten kon, maar toch, hij
viel maar door, dat woeste water,
bedolven raakte ik, bedolven, een
lawine van invallen, uitvallen en
muizevallen, gevuld met vette kaas,
voor wie maar happen wilde, de
ijzeren klem verbrijzelde je nek,
maar goed…
Merel
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.031 Ze wilde
kijken bij haar belaagster in de isoleer.
En voor het eerst sinds ze hier werkte was
ze bang. Voor haar eigen veiligheid….
Dat wilde ze niet nog een keer.…
Als onze kinderen niet meer gaan.....
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
711 Natuurlijk probeerden wij ons geloof over te dragen
We wilden onze kinderen graag voorgaan in ’t geloven
Dat hebben wij indertijd bij hun doop mogen beloven
We wilden graag antwoorden op alle geloofsvragen.…
Geen zegen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
533 Over koningen die niet wilden leren,
en keizers met al hun eigenbelang?
Zij regeerden allen met harde hand,
dát wel, maar vaak zonder verstand.
Het tij dat niet meer wilde keren,
maakte het gepeupel onzeker en bang.
Regenten die het niet konden laten,
regeerden bij de macht van granaten.…
De kranen
poëzie
3.7 met 7 stemmen
4.179 Maar langs hoge hemelbanen
pelgrims in hun grijze dracht,
trekken daar de wilde kranen
en verdwijnen in de nacht.
-------------------------------
uit: Gedichten (1939)…