3024 resultaten.
VAST EN ONZEKER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
139 Op een heuvel aan het strand
staat de fiere zeeden
zijn voeten geklemd
tussen harde rotsen
de luchtige naaldenkruin
wiegt zacht heen en weer
in de zilte luchtstroom
vangt allerlei moegestreden
en pas ontwaakte klanken op
bereisde winden rusten
binnen de prikkende takken
bloemengeuren vol treklust
suizen voort en nemen
verzonken…
SCHIJN EN AANPLANT
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
193 Een jonge vinger met bedaagde smaak
zweeft vol ingetoomde drift over Drachten,
daalt tenslotte, blijft lange tijd wachten
in Van Haersmapark, broedt rustig op zijn taak.…
HOGE BEDOELING
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
158 Schier belemmerd door takken en stenen dringt
de stroom verder, onthutst en verlegen.
Zichzelf verliezend bruist de kleine mond,
gaat vloeiend met Wijdte mee, schept lichtglans:
een regenboog springt op, danst in het rond.…
Ellemeet
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
205 Ik vind, in alle eerlijkheid
dat het maar goed is dat u weet
al is 't een trivialiteit
dit klein en onbeduidend leed
dat ik mij stuurs van taken kwijt
verricht wat hier geen mens ooit deed
de ei die onder 'ai'klank lijdt
daarvan heeft gen z nimmer weet
die doet zijn mond steeds wagenwijd
een filmster na die kauwgom beet
waarmee het…
andante
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
137 ik zal naar boven gaan
ik zal naar boven gaan
tussen de bomen
zal ik naar boven gaan
geen tak zal knakken
onder mijn voet
geen bloem zal ik vertrappen
geen vogel verschrikken
in gewijde stilte
zal ik hoger gaan
in gewijde stilte
zal ik naar boven gaan
in de wouden
in de geur van hars
van blad en bast
als wierook
over gewijde grond…
ode aan de eik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 wegen
meer dan vijftig jaar het houvast
van de majestueus zwaaiende eik
die van wie hem passeren mocht
steeds het volle hart te stelen wist
de altijd stoïcijns geduldige wachter
was in het najaar nog in vol ornaat
reusachtig in ruisend groen gestoken
tot de wind hem machtig stormend
niet alleen al zijn bladeren ontnam
maar ook zijn takken…
her -denken ausweis naar auschwitz
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
626 uitgestoten
van ambtenaren wisten zij
wie ze waren ,waar ze woonden
het stond duidelijk in hun pas
die ze op bars bevel van platte pet
dan ook angstig toonden
ze beslisten over leven en dood
en ik vroeg me dikswijls af
hoe ze hun geweten schoonden
de jaren zijn voorbij gegaan
maar ik kan niet vergeten
wie zich toen zo plichtsgetrouw
van hun taken…
Herfstnacht
poëzie
3.0 met 21 stemmen
3.785 De schim der stad ontvlood een matte klacht,
Ginder en verder stond een boom en droomde
Eenzaam, - van mistig natte takken stroomde
Aldoor, aldoor een dode bladervracht.
Toen dacht ik aan ons werk, o kameraden!…
de wind je eerste vrind
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.376 ze plantte en haar ogen
zagen weer geen bloem
onkruid moet vergaan
dat leven heeft geen recht
op een normaal bestaan
geen water en geen licht
de groene handen
knepen ook emoties dicht
je stond alleen met regen
en wat zon op steen
ze ving jouw vlinders
en je kleuren werden vaal
de bladeren steeds kleiner
je takken bijna kaal,
de…
geen warmte die je omarmt
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
1.335 Uren en dagen verstrijken
zonder enig besef doe je je taken
mensen willen er nog mooi op kijken
maar vanbinnen ben je jezelf kapot aan 't maken.
Dor en koud voelt je hart nog aan
geen zonnestraaltje dat verwarmt
alle liefde is er uit gegaan
geen warmte is er meer die jou omarmt.…
Hymne aan de walnotenboom
gedicht
3.3 met 51 stemmen
16.167 Blijf af van de vruchten van de walnotenboom,
schud niet aan zijn takken en zijn stam,
wie zich de vruchten toeëigent, wie beslag legt,
liefdeloos, die zal het niet goed gaan.
Wie de walnotenboom pijnigt, zal omvallen.
Lang leve de walnotenboom, moge hij leven in vreugde.
Hij is de eenhuizige rijkdragende.…
Dapper
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
1.419 Angst voor de duisternis
En groeiend ongemak
Wie nu nog niet op het juiste punt is weergekeerd
Ervaart het vallen van een tak
Alsof hij wordt bedreigd
Het tempo wordt verhoogd
Hij ademt zwaar
De bloeddruk stijgt
Dan komt het kamp verlicht
Toch eindelijk in zicht
En als hij daar weer bij zijn makkers staat
Is er maar één die praat
Hij…
dans der wellust
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
3.530 De lust
en de drift drijven ons tot
schaamteloze passie. het
licht werpt zijn waaier op de dans
der geile geesten en zorgt voor sfeer
in de ochtenduren. zintuigen zijn de enige
wachters van het hart. het is een
wegkwijnende vlam die ooit het zwarte
zal bereiken. de taak is eenvoudig;
als jij mijn liefde maar kan ervaren…
Adembenemend panorama
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.026 Voetstappen stempelen
beelden in de
vormende aarde
tussen buigende takken
wentelt zilver sterrenlicht
in fonkelende ogen
Melodieuze echo’s
wervelen in nachtelijk leven
als een rivier
en tijd stroomt
rustig kabbelend voorbij
Overspoeld door gevangen genot
licht als een veertje
door het tijdloze
gegeven moment
uitkijkend, verlangend…
Wind reist sprakeloos (Ballade voor Ronald)
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.785 Wind reist sprakeloos door de takken,
de boom die alles zag, blijft zwijgen.
Ik probeer mezelf weer te herpakken,
zodat ik zicht op morgen kan krijgen.
En jij mijn broer, die hier rust,
zal voor altijd 38 jaar blijven.
Begraven lig je, hier aan de kust,
waar meeuwen op de wind drijven.…
Als vlammen doven
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
1.704 Ooit hebben wij een vuur gebouwd
Van takken om te branden
De vlammen die ik heb vertrouwd
De warmte van jouw handen
Ooit droomden wij nog samen
Van toekomst en van vrede
De keuzes die wij namen;
Iets wat wij samen deden
Ooit deelden wij ons hart
In de schoonheid van het leven
Het was een mooie start
Alleen het einde is gebleven…
Wakker worden op een herfstochtend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
725 Een tango of een foxtrot of zo
Met takken die amorfe wolken altijd maar
tot gezichten willen kneden.
Of alles ooit tot stof wordt
of ooit stof ook weer vergaat
Gordijnen, esdoorn, ik.
Of de herinnering vergaat, rafelt,
op een morgen schipbreuk lijdt.…
Cheops (fragment)
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.684 honderdduizenden, getuigenis
van onbedwongen almacht uitgevierd
tot zwijmelhoogte, van een fel bewind,
dat zijn vermeten en zijn netten wierp
over de namelozen, de verloren
tot ondergang gedoemde drom, gebukt
over hun donkre moeite en zweet, het hoofd
zuchtend en trillende het harde pogen
in handen en gerei, tesaamgeschoold
tot hunne taak…
Ode aan december
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
680 het deinen, schijnen, doelloos
wiegen van kaalgekrenkte ranke takken
vergruizelt in het winterwoelen tot een wind
grasgefezel tot een vlakte
een bos baart, een duister hol
thuisloze sterren kraken
door het neergestorte meer
ijszwarte spiegel van een heelal
tot diep in de aarde
stroomt de nacht weg,
aan de kabbelende oevers
leeft een…
was speels met vleugjes vrouw
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.694 de lucht rook
onbekend naar
licht en groen
was speels
met vleugjes vrouw
in een spannend
ronde warmte na
al die maanden kou
licht speelt weer
in alle hoeken
danst in kleur met
splinternieuwe voeten
door het jonge gras
flintert door ontloken blad
waar 's winters boom
slechts takken had
de vleugjes vrouw
die ik weer maak
tot…
boompje groot
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
1.400 doch toen mijn eik wat groter werd
vergat ik hem te snoeien
zodat mijn boompje ongeremd
snel hoger wist te komen
en hoger groeide dan mijn huis
en alle andere bomen
na zestig jaren ging mijn eik
mij plotseling vervelen
hoewel de kinderen van mijn kind
er fijn in konden spelen
maar heel mijn kleine achtertuin
was louter stam en takken…
bidsprinkhaan
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.244 hij richt zich liever op, schijnheilig
met fatale vangarmen
jager van de tropen
bij vlagen kannibaal
wiegend op lenige poten
fopt en tergt hij de hagedis
voelsprieten op een wendbare kop
ogen meten de diepte van het veld
tasten alles af wat dichtbij beweegt
vaak roerloos in zijn schutkleur
soms waggelt hij en wordt
de trillende tak…
Zoals het zal gaan!
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
2.456 En waar jij gaat
Jouw taak op aarde hier die is voldaan.
Zoals je was in alle jouw liefde,
zo zal je gaan.…
verdomse dagen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.027 gans Meetjesland blinkt
strakskes als de voren
op hun rug zijn gegaan
einders tegenwinds dood
lopen tegen dijklichamen
licht verpaupert in takken
ik hou van grijs, met rood
zoals een sjarpe de vrouw
omhelst, haar mantel tot
op de enkels doet vallen
het grijze haar in een knot
ogen spiedend rondgaan
regensluiers verhangen zich
in de…
Het dodeneiland
poëzie
3.2 met 11 stemmen
3.065 Hun takken storten afgestorven bomen
In beddingen van uitgedroogde stromen,
Waar de oevers uit gebleekte beendren steken,
Die bij een windvlaag (of bij 't langsgaan) breken.
Wind gaat lijkkleurig van het zerkenstof,
Kan niet van 't eiland af, een dodenhof,
Dat diep de bodem van de zee doortrekt
En deze ver-om aandoet met bederf.…
Rendiersymfonie
hartenkreet
2.2 met 34 stemmen
3.003 maken
breekbare buiging
naar strenge vorst
in volle overtuiging
bevroren last getorst
Tinkelende bellen klinken
over verstild sprookjesfestijn
ritme van het leven
aan hen die vol vreugde zijn
wordt de graal gegeven
Zie daar witte zwanen
zij begeleiden reine stoet
gracieus boven ware toverij
beer in winterslaap snurkt groet
ijzige takken…
Mano
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
932 maan O maan
de nacht vult zich met haar
maan O maan
die krachtige katachtige dansende leeuwin
zij heeft mij in haar macht
die vruchtbaarheidsgodin
die krachtige katachtige machtige dansende
leeuwin
het is van fundamenteel belang
het is mijn taak
als vuurspuwende draak
om hoger te zingen voor haar
zonder haar
is dit mysterieuze verhaal…
Duister adem
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
619 De tak gebroken
deelt de schaduw
mede ontmaagd
door het zwaard
van de eenvoud
zoals ik al wist
tijdens het begin
zijn spreektaal lippen
trillen de zaadlozing
uit elkaar als een dode kip
laat hij zich pakken
voegt hij zich zijn worst
bij het uitgestalde vleeswaar
van de Agrarische Hema
die soms neigt naar het Oosten
dat zucht onder…
Los bol
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
514 mens ga lekker wandelen
in 't bos
Geuren en kleuren
vertellen iets moois
paden en rustige verhalen
trekt iets meer
de geest omhoog
Zachtjes aan
haar rode
hartje beloven
dat de tijd inderdaad
ooit uit zal doven
Net als lichtjes
ooit eens verdwijnen
stoppen met schijnen
in het eindloze duister
Stoppen de knoppen met tikken
takken…
EEN ETS
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.742 landschap zonnig zag;
Een middag, dat de lucht gestapeld lag
Vol donkre donder-wolken, en 't kind mat
En drensend voort moest over 't zandig pad
Met in zijn oogjes stof en spinne-rag;
En in de spoortrein met zijn moeiheid vocht
En de oogjes dicht-kneep voor het schelle licht;-
Dan thuis komt en naar bed gaat en dan droomt
Van stekelige takken…