2904 resultaten.
NAJAARSJACHT
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
321 nachtvogels
vergeefs tussen hen te houden
de huiverklanken stoten
tegen blauwzwarte schimmen
die trots blijven wat ze zijn
dennen staan plechtig gekleed
verstilde gedaantes vliegen
over mos graspollen
en ronde houten graven
hun vleugelslagen maken
kleine schaduwen en zuchten
begeleiden
het vergaan in vrijheid
steeds verschijnen en verdwijnen…
Onverbiddelijkheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
356 Een zware stilte, een kamer vol pijn,
waar verloren dromen verdwijnen.
Ik ben het mes dat weigert bot te worden,
het vuur dat brandt in kamers vol hangsloten.
Elke echo snijdt, elke traan verbrandt,
en alles wat ik ben, blijft branden in mijn hand.
Diep onder deze harde laag,
woelt het hart dat ik elke dag verberg.…
Schizofreen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
350 Het kleine hart klopt nog,
verstopt achter woede en angst,
het biedt weerstand tegen verdwijnen,
tegen de leegte die alles opslokt.
De wereld kijkt door ogen
die ik niet bezit.
Ik huil soms,
maar meestal zit ik stil.
Luisterend,
luisterend naar de herinnering van wie ik was,
naar het zachte gemor van helse stemmen.…
Werveling van Verloren Dromen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
294 Laat het licht verdwijnen.
Laat de dag eindigen.
Misschien kan ik dan
even ophouden met voelen
in deze lege schil
die mijn geest is verworden.…
Poëzie is een daad
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
300 Wat dan de reden is der overtreding
de rode lijn, de bron van alle kwaad
de scheve schaats over de gruweldaad
van het verdwijnen van zijn geesteskind
het onrecht van de ingreep en
door wie
blijft voor de buitenwacht, u,
lezers dezes
een vraag, een speculatie, een mysterie
een diep geheim, een zaak des bloeds en vlezes
zelf weet ik…
waar het zachte weten woont
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
276 in de schemer van toen
waar bomen fluisterden zonder woorden
en paden zich bogen naar het onbekende
droeg ik een wereld in mijn handen
licht als adem
die nooit om bewijs vroeg
een wolf kon spreken
een meisje kon verdwijnen in rood
en terugkeren met ogen vol geheimen
niets hoefde waar te zijn
om waar te voelen
later leerde de dag mij namen…
YUGAS
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
221 Het Aborigin Veld der oude volken
Verwant en zeer vertrouwd met de natuur
Milennia spiritueel vertolken
Van wijze kennis, pure oercultuur
Daarna het Energieveld der Romeinen
Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat
Dat al te lang en liefdeloos bestaat
De mensheid is het moe, het moet verdwijnen
Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…
TOEKOMSTINKEER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
257 door de wijde tuin waaien
zachte luchtstromen vol weemoed
wegens het verdwijnen
van steenwerk der herinnering
aan gesneuvelde helden
en omgekomen Joden
in oorlogstijd
heel wat gezonde parkreuzen
behouden het leven
in de vijver wordt gegraven
ruimer water geeft de eenden
een begeerlijk jachtgebied
bij de parmantige State
mogen…
De onderkant van het raam
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
244 Toch is zij bezig te verdwijnen
op de stille manier waarop alles verdwijnt:
niet in één ogenblik,
maar door langzaam iets
van zichzelf af te staan.
De huid verandert.
De geur verandert.
De vorm houdt nog even stand.…
Wat nog achterblijft
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
149 Tussen het ruisen
van de lucht boven donkere
kruinen vertragen de contouren van de dag
tot dunne lijnen, een verdwijnen dat zich voltrekt in mij.
Wanneer het licht zich
terugtrekt en de horizon in bleke
rust oplost, blijft een stille helderheid nog even
achter, een zachte afronding die mij niet sluit maar draagt.…
Onderweg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
96 In deze wereld van oorlogen, armoede en ziektes
verdwijnen dromen, bomen en natuurgebieden.
Alles van bijzondere waarde is kwetsbaarder dan ooit.
We zijn onderweg, steeds verder op zoek
naar nieuwe horizonnen en verlangens
in de zoete duisternis van de nacht.…
'Gelukkige' orka
snelsonnet
4.0 met 5 stemmen
1.003 Hij zwemt wel 160 kilometer
per dag in zijn gastvrije oceaan
‘Een pretpark levert hem nog fijner baan’
De orkatrainers weten alles beter
We wensen deze kwellers van het dier
Hun leven lang een hok van één bij vier…
Hobbydier
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
478 Ondanks corona, Q-koorts vogelgriep
De gekkekoeienziekte,
MKZ
Was 't hertenkampenuitje
je van het
Als er een pasgeboren bambi
liep
Straks krijgt meneer giraf ook
zijn congé
Dan komt Dikkertje Dap nooit
meer benee...…
Dichten en weven
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
754 Na weken van werken ziet hij ze verschijnen
in scherpe patronen die niet mee verdwijnen.
Een dichter weeft zinnen van leven en sterven
zingt vaak van geheimen die nimmer bederven.…
Inval
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.310 de kamer lijkt zwaarbewolkt
het licht is spaarzaam
waar schaduwen lijken te verspringen
ik dans over de muren
en verdwijn in de vloer
van mijn gedachten
geen beeld is dromeriger
dan kleur gedoopt in inkt
het handschrift dat fantaseren heet
schilderij in schilderij
het beweegt tot acrobatisch woordgespeel
ik dep mijn kwast in een zomermeer…
Vroege markt in Spanje
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
787 Bussen verdwijnen met halfbruine gasten:
mooie en lelijke, soms rare kwasten.
Mensen gaan terug naar het bloedhete strand:
dit is óók Spanje, een wonderlijk land.…
Zwemmer
hartenkreet
2.3 met 9 stemmen
1.094 wolken en schuim verdwijnen
in de gapende mond van horizon
wanneer je in het water stapt
siddert elke cel van je lichaam
wakker...wakker
aan het begin van het universum zwem je
naar het begin van jezelf, aarde verlatend
blauw, groen, bitter, zout, warm, koud
door de zintuigende wereld van jezelf
je vraag je af, hoe ver ben ik nu?…
Strand .....
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
789 Een lange wandeling aan het strand
water, zand en niemandsland
Gedachten verdwijnen met de golven
zij worden onder zand en schelpen bedolven
Uitwaaien, de honden rennen om me heen
zij genieten net als ik ook van top tot teen
Het is heel stil in mij, een vreemd soort rust
waarom ben ik niet geboren in 'n plaatsje aan de kust ?…
't Is lang geleden (19)
poëzie
3.8 met 8 stemmen
1.484 trokken
De helling af, zilveren waterval,
En, lange rivier van choraalgeschal,
Golvende pijen achter pelgrimsstokken;
Banieren zag 'k bergop, schokkende, klimmen,
De kop vooruit, en goud en zilver glimmen
In verre tweespraak met nog lage zon:
Schuivend langs achtergrond van blauwe pijnen,
Naar 't oosten zag 'k, in 't oosten hen verdwijnen…
Korte ontmoeting in Afrika
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.671 God is zwart
Dat weet ik half zeker
En draagt een bril met
Spiegelende glazen
God valt plots
Ongeroepen vanuit niets
Bij kleine kreun van pijn
In betonnen nergensland
God is hand
Slanke vinger die verwijst
Raakt de wond geschoond
Verwaait het kwade vuil
God is glimlach
Verdwijnend in het licht
Het verblindend lege wit
Van helse…
Dood in het zand..
hartenkreet
4.6 met 22 stemmen
1.401 Het zal weldra verdwijnen
met het opkomend tij.
Met tranen in zijn ogen
verdwijnt hij in het niet.
Zo eenzaam en alleen,
en niemand die het ziet.…
Vaarwel mijn hart.
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.103 Het zal weldra verdwijnen
met het opkomend tij.
Met tranen in zijn ogen
verdwijnt hij in het niet.
Zo eenzaam en alleen,
en niemand die het ziet.…
Hoekje
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.533 Soms wil ik met jou in een hoekje verdwijnen
Alleen wij beiden, met een glaasje wijn.…
metrosexual
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.223 Liefelijk neem je mijn handen in je schoot
Ze willen niet meer weg, ze willen blijven
Ze verlangen naar je aanraking, keer op keer
Vijlend laten ze hun vibratie achter
De groeven verdwijnen
Mijn oppervlakte wordt glad
Geboend door mooie handen
Gepolijst met gevoel
Glimmend, glanzend, spiegelend
De groeven zijn niet verdwenen
slechts…
Zonsverduistering
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
838 het licht op aarde uit lijkt te gaan
moet de mens wel stil blijven staan
Als de maanschaduw over de aarde jaagt
en met zijn schemer het licht verjaagt
de mens omhoog naar de hemel kijkt
dan wordt zijn ervaring verrijkt
Daar zijn de sterren die hij eerst niet zag
de luchtdruk wordt hoog als een zomerdag
de wind neemt af, ja, en wolken verdwijnen…
Winnifred
hartenkreet
4.6 met 24 stemmen
2.666 Leven is leven en ontmoeten
samenzijn verheugen wenen
Dood is stilletjes verdwijnen
laat harten zomaar verstenen
Ik denk aan jou en glimlach
zo lief en zo trouw als je was
De warmte die je me schonk
blond haar doorzichtig als glas
Dood is dood en plots verlaten
niet meer kunnen aanraken strelen
Voorbij alles wat vrij kan ademen
gedachten…
ik noem je naam
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.291 wat muziek
gewoon we wisten het
en hadden we handen
om elkaar vast te houden
door de tijden heen
als ik je bij je naam noem
je ogen vertelden van toen
van nu en wat verder komt
met kleuren van zon en zee
waar wij allebei van houden
van rode wijn op een schaduwrijk terras
en van nog veel meer
van lang voordat
en dat het nooit verdwijnen…
te GROOT !!
hartenkreet
3.7 met 22 stemmen
2.559 Ik hou van je, maar ‘k moet je laten gaan,
eruit moet je, heel ver weg verdwijnen
geen spoortje, geen restant, geen sprank
anders vernietig ik mezelf, verrot ik......
gesmoord in passie en aanbidding.
Ik moet terug.... Tabula Rasa....
opnieuw mijn leven leven zonder jou.....…
Warm je aan mijn lijf
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.256 Je schreit je wanhoop uit
om vrienden die verdwijnen
om eenzaamheid en God
om schoonheid vol met kerven
verlatenheid en sterven
en bitterheid om 't eigen lot.
Ik weet mijn lief,
de winter is op komst,
de koude grijpt je aan,
maar warm je aan mijn lijf.…
GELUK
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.809 Samen met jou, zoals die solozanger in het groen
met diepe halen en zuchten
trillen als licht en verdwijnen met een zoen
in Het kristallen lied van sterrenluchten.
Stilte streelt ons zingend hart.…