Alle inzendingen over verdwijnen

2904 resultaten.

Sorteren op:

NAJAARSJACHT

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 321
nachtvogels vergeefs tussen hen te houden de huiverklanken stoten tegen blauwzwarte schimmen die trots blijven wat ze zijn dennen staan plechtig gekleed verstilde gedaantes vliegen over mos graspollen en ronde houten graven hun vleugelslagen maken kleine schaduwen en zuchten begeleiden het vergaan in vrijheid steeds verschijnen en verdwijnen…
Han Messie17 november 2025Lees meer >

Onverbiddelijkheid

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 356
Een zware stilte, een kamer vol pijn, waar verloren dromen verdwijnen. Ik ben het mes dat weigert bot te worden, het vuur dat brandt in kamers vol hangsloten. Elke echo snijdt, elke traan verbrandt, en alles wat ik ben, blijft branden in mijn hand. Diep onder deze harde laag, woelt het hart dat ik elke dag verberg.…
Nathan30 december 2025Lees meer >

Schizofreen

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 350
Het kleine hart klopt nog, verstopt achter woede en angst, het biedt weerstand tegen verdwijnen, tegen de leegte die alles opslokt. De wereld kijkt door ogen die ik niet bezit. Ik huil soms, maar meestal zit ik stil. Luisterend, luisterend naar de herinnering van wie ik was, naar het zachte gemor van helse stemmen.…
Nathan12 januari 2026Lees meer >

Werveling van Verloren Dromen

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 294
Laat het licht verdwijnen. Laat de dag eindigen. Misschien kan ik dan even ophouden met voelen in deze lege schil die mijn geest is verworden.…

Poëzie is een daad

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 300
Wat dan de reden is der overtreding de rode lijn, de bron van alle kwaad de scheve schaats over de gruweldaad van het verdwijnen van zijn geesteskind het onrecht van de ingreep en door wie blijft voor de buitenwacht, u, lezers dezes een vraag, een speculatie, een mysterie een diep geheim, een zaak des bloeds en vlezes zelf weet ik…

waar het zachte weten woont

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 276
in de schemer van toen waar bomen fluisterden zonder woorden en paden zich bogen naar het onbekende droeg ik een wereld in mijn handen licht als adem die nooit om bewijs vroeg een wolf kon spreken een meisje kon verdwijnen in rood en terugkeren met ogen vol geheimen niets hoefde waar te zijn om waar te voelen later leerde de dag mij namen…

YUGAS

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 221
Het Aborigin Veld der oude volken Verwant en zeer vertrouwd met de natuur Milennia spiritueel vertolken Van wijze kennis, pure oercultuur Daarna het Energieveld der Romeinen Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat Dat al te lang en liefdeloos bestaat De mensheid is het moe, het moet verdwijnen Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…

TOEKOMSTINKEER

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 257
door de wijde tuin waaien zachte luchtstromen vol weemoed wegens het verdwijnen van steenwerk der herinnering aan gesneuvelde helden en omgekomen Joden in oorlogstijd heel wat gezonde parkreuzen behouden het leven in de vijver wordt gegraven ruimer water geeft de eenden een begeerlijk jachtgebied bij de parmantige State mogen…

De onderkant van het raam

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 244
Toch is zij bezig te verdwijnen op de stille manier waarop alles verdwijnt: niet in één ogenblik, maar door langzaam iets van zichzelf af te staan. De huid verandert. De geur verandert. De vorm houdt nog even stand.…

Wat nog achterblijft

netgedicht
2.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 149
Tussen het ruisen van de lucht boven donkere kruinen vertragen de contouren van de dag tot dunne lijnen, een verdwijnen dat zich voltrekt in mij. Wanneer het licht zich terugtrekt en de horizon in bleke rust oplost, blijft een stille helderheid nog even achter, een zachte afronding die mij niet sluit maar draagt.…
CB8 juli 2026Lees meer >

Onderweg

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 96
In deze wereld van oorlogen, armoede en ziektes verdwijnen dromen, bomen en natuurgebieden. Alles van bijzondere waarde is kwetsbaarder dan ooit. We zijn onderweg, steeds verder op zoek naar nieuwe horizonnen en verlangens in de zoete duisternis van de nacht.…
mobar20 oktober 2026Lees meer >

'Gelukkige' orka

snelsonnet
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.003
Hij zwemt wel 160 kilometer per dag in zijn gastvrije oceaan ‘Een pretpark levert hem nog fijner baan’ De orkatrainers weten alles beter We wensen deze kwellers van het dier Hun leven lang een hok van één bij vier…
Aar Noordam10 november 2013Lees meer >

Hobbydier

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 478
Ondanks corona, Q-koorts vogelgriep De gekkekoeienziekte, MKZ Was 't hertenkampenuitje je van het Als er een pasgeboren bambi liep Straks krijgt meneer giraf ook zijn congé Dan komt Dikkertje Dap nooit meer benee...…

Dichten en weven

hartenkreet
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 754
Na weken van werken ziet hij ze verschijnen in scherpe patronen die niet mee verdwijnen. Een dichter weeft zinnen van leven en sterven zingt vaak van geheimen die nimmer bederven.…

Inval

netgedicht
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.310
de kamer lijkt zwaarbewolkt het licht is spaarzaam waar schaduwen lijken te verspringen ik dans over de muren en verdwijn in de vloer van mijn gedachten geen beeld is dromeriger dan kleur gedoopt in inkt het handschrift dat fantaseren heet schilderij in schilderij het beweegt tot acrobatisch woordgespeel ik dep mijn kwast in een zomermeer…

Vroege markt in Spanje

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 787
Bussen verdwijnen met halfbruine gasten: mooie en lelijke, soms rare kwasten. Mensen gaan terug naar het bloedhete strand: dit is óók Spanje, een wonderlijk land.…

Zwemmer

hartenkreet
2.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.094
wolken en schuim verdwijnen in de gapende mond van horizon wanneer je in het water stapt siddert elke cel van je lichaam wakker...wakker aan het begin van het universum zwem je naar het begin van jezelf, aarde verlatend blauw, groen, bitter, zout, warm, koud door de zintuigende wereld van jezelf je vraag je af, hoe ver ben ik nu?…

Strand .....

hartenkreet
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 789
Een lange wandeling aan het strand water, zand en niemandsland Gedachten verdwijnen met de golven zij worden onder zand en schelpen bedolven Uitwaaien, de honden rennen om me heen zij genieten net als ik ook van top tot teen Het is heel stil in mij, een vreemd soort rust waarom ben ik niet geboren in 'n plaatsje aan de kust ?…
metha10 juli 2003Lees meer >

't Is lang geleden (19)

poëzie
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.484
trokken De helling af, zilveren waterval, En, lange rivier van choraalgeschal, Golvende pijen achter pelgrimsstokken; Banieren zag 'k bergop, schokkende, klimmen, De kop vooruit, en goud en zilver glimmen In verre tweespraak met nog lage zon: Schuivend langs achtergrond van blauwe pijnen, Naar 't oosten zag 'k, in 't oosten hen verdwijnen…

Korte ontmoeting in Afrika

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.671
God is zwart Dat weet ik half zeker En draagt een bril met Spiegelende glazen God valt plots Ongeroepen vanuit niets Bij kleine kreun van pijn In betonnen nergensland God is hand Slanke vinger die verwijst Raakt de wond geschoond Verwaait het kwade vuil God is glimlach Verdwijnend in het licht Het verblindend lege wit Van helse…

Dood in het zand..

hartenkreet
4.6 met 22 stemmen aantal keer bekeken 1.401
Het zal weldra verdwijnen met het opkomend tij. Met tranen in zijn ogen verdwijnt hij in het niet. Zo eenzaam en alleen, en niemand die het ziet.…
Frans16 maart 2003Lees meer >

Vaarwel mijn hart.

hartenkreet
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.103
Het zal weldra verdwijnen met het opkomend tij. Met tranen in zijn ogen verdwijnt hij in het niet. Zo eenzaam en alleen, en niemand die het ziet.…
Frans25 maart 2003Lees meer >

metrosexual

hartenkreet
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.223
Liefelijk neem je mijn handen in je schoot Ze willen niet meer weg, ze willen blijven Ze verlangen naar je aanraking, keer op keer Vijlend laten ze hun vibratie achter De groeven verdwijnen Mijn oppervlakte wordt glad Geboend door mooie handen Gepolijst met gevoel Glimmend, glanzend, spiegelend De groeven zijn niet verdwenen slechts…

Zonsverduistering

netgedicht
3.8 met 12 stemmen aantal keer bekeken 838
het licht op aarde uit lijkt te gaan moet de mens wel stil blijven staan Als de maanschaduw over de aarde jaagt en met zijn schemer het licht verjaagt de mens omhoog naar de hemel kijkt dan wordt zijn ervaring verrijkt Daar zijn de sterren die hij eerst niet zag de luchtdruk wordt hoog als een zomerdag de wind neemt af, ja, en wolken verdwijnen…

Winnifred

hartenkreet
4.6 met 24 stemmen aantal keer bekeken 2.666
Leven is leven en ontmoeten samenzijn verheugen wenen Dood is stilletjes verdwijnen laat harten zomaar verstenen Ik denk aan jou en glimlach zo lief en zo trouw als je was De warmte die je me schonk blond haar doorzichtig als glas Dood is dood en plots verlaten niet meer kunnen aanraken strelen Voorbij alles wat vrij kan ademen gedachten…
car22 mei 2008Lees meer >

ik noem je naam

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.291
wat muziek gewoon we wisten het en hadden we handen om elkaar vast te houden door de tijden heen als ik je bij je naam noem je ogen vertelden van toen van nu en wat verder komt met kleuren van zon en zee waar wij allebei van houden van rode wijn op een schaduwrijk terras en van nog veel meer van lang voordat en dat het nooit verdwijnen…

te GROOT !!

hartenkreet
3.7 met 22 stemmen aantal keer bekeken 2.559
Ik hou van je, maar ‘k moet je laten gaan, eruit moet je, heel ver weg verdwijnen geen spoortje, geen restant, geen sprank anders vernietig ik mezelf, verrot ik...... gesmoord in passie en aanbidding. Ik moet terug.... Tabula Rasa.... opnieuw mijn leven leven zonder jou.....…

Warm je aan mijn lijf

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.256
Je schreit je wanhoop uit om vrienden die verdwijnen om eenzaamheid en God om schoonheid vol met kerven verlatenheid en sterven en bitterheid om 't eigen lot. Ik weet mijn lief, de winter is op komst, de koude grijpt je aan, maar warm je aan mijn lijf.…

GELUK

netgedicht
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.809
Samen met jou, zoals die solozanger in het groen met diepe halen en zuchten trillen als licht en verdwijnen met een zoen in Het kristallen lied van sterrenluchten. Stilte streelt ons zingend hart.…
ORFO20 mei 2004Lees meer >