Schizofreen

Mijn hoofd spreekt in kamers
die niemand wil verraden.
Stemmen glijden langs muren,
ze huilen wat ik ben,
wat ik nooit zal zijn.

Ik voel mijn gedachten breken,
als glas dat zacht valt.
Ze verspreiden zich,
spreiden zich over tafels, stoelen,
tussen zinnen die ik niet volg,
tussen de stilte die me opeist.

Ik zie mezelf in stukken,
versplinterd, verscheurd,
onder de schaduwen van ogen
die ik niet bezit.

Het kleine hart klopt nog,
verstopt achter woede en angst,
het biedt weerstand tegen verdwijnen,
tegen de leegte die alles opslokt.

De wereld kijkt door ogen
die ik niet bezit.
Ik huil soms,
maar meestal zit ik stil.

Luisterend,
luisterend naar de herinnering van wie ik was,
naar het zachte gemor van helse stemmen.

emoties

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.7 met 3 stemmen 38