3326 resultaten.
Dat mystieke
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
531 zij heeft de
magische kracht
om recht langs
oneffenheden te leiden
zonder zijn visuele
strakheid te verkleinen
waar lijnen elkaar
raken in de horizon
weet zij in licht de
ruimte nog te vinden
voor een zitje met
schitterend vergezicht
daar kaatst in
grijzig groen het
blauw van hemel terug
verwatert zon in een
heldere bries en…
Mijn wintercocon?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
353 Ik ben er even niet, niemand
die het ziet, zich daaraan stoort
terwijl over alles heen, mijn
gestalte aan de horizon gloort .…
Inval-avond
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
508 Als dan de avond valt, kinderen nog even buiten zijn
de zon langzaam verdwijnt achter de horizon
lampen aangaan horen we uit ieder huis:
Binnen komen, lampen zijn aan dus je komt nu thuis!…
De schijn doorboort?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
505 Naderende buien die emoties
weergeven, gloort in het
landschap van het ongewisse
leven als mistige verten,
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden in
het dualisme van gedachten,
schaduwen staan ver van ons
of in troost nader tot elkaar
onder de maskerade van de horizon
waar alles eindigt of ontstaat
neemt hij ons de maat…
Wandeling
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
568 Wandelen met jou is het einde
weer naar het begin brengen
de deuren eindelijk weer open
een heldere horizon tegemoet
praten over kwaliteit van leven
wat zo heerlijk is
op een Noordzee strand
tijdens een regenachtige herfstdag
terwijl wij maar
geen afscheid kunnen nemen
nog eens terug gaan naar toen
we in bomen konden klimmen…
Tijdsbesef
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
431 De ochtend draagt het gewicht
zoals het immers dagelijks doet
het is tegengesteld gespiegeld
aan ‘t voorgaand avondrood
Het voelt dan doorgaans in evenwicht,
ik durf zelfs te zeggen in geurig zoet
waar een kaars mijn horizon verlicht
en de gedachte niets meer moet
Zo tel ik mijn dagen door
zoek soms naar de bedoeling
waar staat het…
Opklarend dichtbij
netgedicht
5.0 met 79 stemmen
459 donderkop aannam
tussen sissende
ontladingen en
bolvormige bliksems
explodeerde chaos
en toch wist ik jou
opklarend dichtbij
jij doorbrak
de stilte die
aan de bui zijn
karakteristiek had
gegeven want dit
geweld was zijn leven
als furie orkestreerde
jij de energiestromen
laaide op en trok weg
in een donkere streep
die aan de horizon…
In koude huiver
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
435 kilometers zicht
jij was meer
van de contrasten
alleen op het strand
zonder andere gasten
met koel gefluister van
golven in koude huiver
geen intens
genieten van
levensenergie wel
actie en reactie in het
overweldigende spel
dat zand laat stranden
wij hebben onze
ziel verpand aan het
wandelen langs de rand
van de kleurrijke
horizon…
W8!
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
532 Maar goed, kijk, lees en huiver naar wat er gisteren hier ter stede zoal het daglicht heeft gezien en aan de horizon van het prozaïsch denken is verschenen...
________________________________
Oké, ik deed en doe er ook aan mee
Een mea culpa is dus op zijn plaats
Wat zeg ik, een culpissima!…
Leef en geniet
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
517 Vrij als vogels hoog in het zwerk
bewonder de horizon
die het oog bijna niet ziet
dat is ruimte en vrijheid.
Gun elk mens ruimte.
ruimte in veld en woud
Ruimte en vrijheid,
genietend van 't leven,
van dieren en vogelzang.
Gun elk geluk, een leven lang…
Alex uit Ivanovo
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
608 Om de horizon te aanschouwen
moet je in de verte kunnen kijken
fluister je langs de wind
van het naaiatelier
aan de gehorige kade
donder en bliksem
doorklieven de
eenzame regenavond
in de rivierenbuurt
van de geliefde oude stad
en je blijft niet naakt naast me liggen
omdat je zonder kleren bent geboren
je kleedt je aan en duwt de…
de zee - avond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 de zee raakt alleen en onmerkbaar traag
varen aan de horizon nog een paar schepen.
de golfslag die het strand toedekt
heeft iets angstigs onverwachts of
het een oordeel verklapt dat in
de komende schemer zwak aan
land wordt gebracht.
de avond ligt nu geheel op het water
dat ver en ver wordt gedragen.…
Liefdesemoties
netgedicht
3.2 met 24 stemmen
435 ik wist
wat ik miste
toen ik jou
niet meer als
horizon zag en
mijn eerste blik
niet jouw
fotogeniek heerlijk
gezicht met
lachende ogen zag
het was mijn eigen
spiegelbeeld zonder
enig perspectief
in emoties vaag en
onbestendig waar
anders liefde
een warme gloed
trilde kaatste wit
in hard lichtblauw
existentiele kou
waar vage…
Zondagmiddag in augustus
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
705 Ergens aan een nieuwe wereldrand
zonder commerciële gekte
verlaat een blinde vogel onze gedachten
om te vliegen naar de heldere horizon
zondagmiddag in augustus
ze is verdwaald en het regent
alsof het altijd heeft geregend
nog steeds eenzaam onderweg
met dat oeverloos verlangen.…
Golfdenker over Water
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 Je horizon druipt van pijn!
jij, steeds teruggroeiend
doofstomgras, daj zijt,
hoe ik met alle begrip
ook duw, en spuw.
Die verdomde WoordenPhoenix,
Ic biddu geklots,
ik krijg hem zelfs met
vuur niet klein.…
Jouw schaduwkant
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
456 ik had al vaker
het gevoel dat als ik
langs jouw gezicht
naar de horizon keek
ik inkijk had op de
directe nabijheid
vaag de grote lijnen
van de toekomst
kon lezen die langs
jouw profiel geëtst
bleken in een
redelijk snel
ontluikende
materialisatie van
wat komen gaat
en nog verschijnen
grote sculpturen
in verbondenheid
ook van…
Zomerregens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
255 het getto
Er vallen Zomerregens
die ons breken, botten
wegen en bruggen
kades en kantoren, daken
liggen op de grond
naast open riolen, ruik
waar we wonen, blijf niet
daar staan, veilig ver weg
op de wallen van jullie paradijs
kijkend naar het vuur
en het ijzer uit de hemel
Niet de onze
En na de regens naderen
s nachts aan de horizon…
De file van vlees
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
191 De horizon krimpt tot een strakke jas.
Voetstappen vallen samen in een doffe beat.
Je ademt de uitgeademde lucht van de gids.
Slechts één blik omhoog breekt het patroon.
De zijweg ruist van ongetemde wind.
Daar waar de gezichten vloeibaar worden.…
Morgen Pinksteren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
253 Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.
Bloesem van het komende,
handschrift van verwondering,
teken van vergeving.
Inspiratie steeds weer,
zwevend over de chaos,
Geest van de Levende.…
Eilanden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
155 Ik denk aan thuis
waar ik nu even niet kan zijn
zodat ik nog niet terug wil
Op dit kleine eiland
mis ik soms de mensen
Alleen maar hun aanwezigheid
zonder dat ik met hen
contact hoef te hebben
Er is hier genoeg:
muren van wolken
aan de horizon, de zwarte zee
die op mij af komt
met dreunende golven
een gierende wind
over bevroren…
Het huisje aan de onderberm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
159 De oorlog stond al aan de horizon,
maar elke ochtend schoof de zon
het raam open, recht in mijn gezicht.
Nog te jong voor de schoolbanken –
de tijd had geen omheining –
speelde ik op de stille onderberm
bij de wagenmakerij.
Ik zag wilde duiven opvliegen uit de bomen,
konijnen schieten over de bleek.
Het is lang geleden.…
oor en luister
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
78 de horizon klimt uit het nachtelijke
dal, schuurt langs de silhouetten
die de nacht tot stilstaan hebben
geroepen, geruisloos en zuiver zacht
toegerust en met het oog op de klok
draagt een wondere wereld bij
aan de opsmuk die ik als een
offer draag in de vele wankele
momenten waarin ik het duister
lees al ware het een plaag
van historische…
Jouw Zoon de Zwerver...
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
1.696 Jou achterlatend, in de rouw,
geen woorden voor te vangen...
Zijn vriendin werd ook gevonden
Ze lag thuis op haar bed
Geen levensteken meer...
Ze waren samen "uitgestapt"
Mijn God, wat deed dat zeer...
Wat sprak jij moedig en zo mooi
Je had het over: "Wie Wás Hij???"
Je oudste kind, gewoon jouw zoon..…
De eeuwige reis
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Al wat wij achterlaten zijn kinderen, tekens en sporen.
Wij zijn reizigers die tastend voortgaan op verstand en gevoel,
totdat we niet uit het lichaam, maar uit de geest worden geboren.
In een lichtzee worden we tot slot als engelen binnengehaald
als alle lessen van 't materiële rijk door ons zijn geleerd.…
Verstikt door associaties
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
786 'Le pays où tout est permis', je enige bundel, maar die ruimschoots volstaat, terwijl je zelf mijlenver achterop bleef hijgen van angst en binnenvetverdriet, stormde er een tornado van associatiegeweld op jou af, bleef je nee-schuddend stokstijf staan en haakte je af,
nachtelijk Brussel met kortsluiting achterlatend.…
als een moeder gaat
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
791 als een moeder gaat
maar niet echt wil
omdat zij een zorg achterlaat
is het moeilijk dat een geest
over de laatste grens heengaat
deze ziel zo bewust van liefde en trouw
is daar mee bekend, verliest zich teneinde raad
in de weg die men moet gaan, doorheen aardse rouw,
ook al lijkt het verscheiden op verraad
immers loslaten hoort bij een moeder…
Wij zijn geen vreemden,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Beklemming van de realiteit
waarvan de kleur naar een vrije
keus van denken zich langzaam sluit,
worden ook de witste vleugels
besmeurd, ongecontroleerd
in de thermiek van twijfel,
omhelst door pure paniek,
tegenstelling van elke diagnostiek,
terugblikkend door het matglas
van verlaten schimmen, een
ongeblust verlangen achterlaat…
De reis van de slak
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
504 Ik bewandel een gladde ondergrond waar ik
een gangetje passeer terwijl ik sporen achterlaat op het droge wegdek.
Van een frisgroen blaadje tot een
oude boom, kom ik ze allemaal tegen, stap voor
stap. Ze zijn altijd gepoetst met een mooie glans, om zoveel
mogelijk afstand te willen afleggen en verwondering te baren bij de voorbijganger.…
Onderweg
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
480 Hoe inspirerend en verlangend
dit wel is, als mens blijf ik alleen achter en volg
de seizoenen maar ook wel eens achter de geraniums kruip of
ergens een spoor achterlaat terwijl ze doorgaan met trekken, steeds verder weg.…
Waar het zacht is
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
474 Ik voel jouw stilte
zonder dat je iets zegt
mijn hart antwoordt al
Er zijn ochtenden waarop de
wereld te luid binnenkomt, waar elke stem
snijdt, elk gebaar een echo achterlaat, en zelfs stilte te vol
lijkt om in te schuilen—dan zoek ik de plek waar mijn adem weer zacht mag zijn.…