430 resultaten.
Nieuwe taal
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.838 in de nieuwe taal
die wij moeizaam vormen
ontstaat het nieuwe verbond
niet de woorden zijn anders
maar wel hun rangorde
en hun geladenheid
ook de kleur der klanken
de trillingen der lucht
scheppen een nieuw idioom
zelfs de taal der stilte
dreigend rustgevend
is verschillend van vroeger
neem nu
als proef op de som
lichaam geest…
grond
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
509 de demonen hielden zich schuil
onaangekondigd nestelden ze zich
in de spelonken van mijn geest
zonder gêne legden ze mijn moeizaam verworven
schuilplaatsen één voor één bloot
meedogenloos blokkeerden ze
mijn gedachtenreizen
ontwrichtten de grond van mijn bestaan
voegden angsten toe aan het fragiele palet
in een sporadische adempauze
werd…
Waterkringloop
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
739 adem in en het tij trekt terug
adem uit en tij komt terug
Water en zon verlangen naar
verdampen en licht worden
wolken in de lucht weg zweven
naar de grens van zout en zoet
Regenen op een zanderige kust
Hoger in de bergen valt sneeuw
in de zomer smelt tot water
stroomt zoet via beek en rivier
naar de zee van zout, waarin
een reus moeizaam…
Muren
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
483 Ja, ik stotter, vind moeizaam ieder woord.
Als ik ben uitgesproken,
Zegt men: “Dat heb ik meer gehoord.”…
"Aarzelende zekerheid"
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
2.067 Vechtend met een verwoestend verlangen
in een teloorgaand lichaam gevangen
dool ik in martelende onzekerheid
van een uitzichtloze eeuwigheid
Milde glimlach uit de wolken
zachtjes strelend rusteloze volken
die strijdend ten onder dreigen te gaan
in een moeizaam bevechten van een menswaardig bestaan.…
Ogenblik
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.552 Ik kijk over mijn schouder en
zie haar afwachtend staan
wat spelendraaiend met d’r rokken
mond op mokken, grote ogen
die ze weigert neer te slaan
ik staar en voel mezelf
even later moeizaam slikken
want in haar wezen
staat te lezen hoe volwassenen
het vertrouwen schonden en
‘t pure ruw verwondden
voor ze haar in eenzaamheid
en schaamte…
Als leven pijn doet
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
3.065 Iedere ochtend de dag beginnen
Zonder er te willen zijn
Heus niet alleen voor ouwe mensen
Moeizaam leven genesteld in een jong brein.
Gewoon nooit kunnen genieten
Niet eens weten hoe dat voelt
Teveel denken en opnieuw verzieken
Stikken in wat niet of anders is bedoeld.…
In het avondrood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
628 het laatste licht
van de kortste dag
fonkelde op jouw gezicht
je hebt de tranen
laten gaan na een
jaar moeizaam sparen
gelegenheden genoeg
maar emoties laten
zich nu niet meer bedaren
de liefste dingen
zijn ons afgenomen door
op afstand te coronen
alles wat van waarde is
wordt nu door het
negeren opzettelijk gemist
ik heb je…
Onzekerheid
hartenkreet
3.4 met 20 stemmen
2.124 Onzekerheid doet rare dingen
in je hartje en je hoofd
Ondanks alle mooie momenten
toch zo moeizaam maar geloofd
Dat ik je mooi vind, lief en lekker
geniet van je humor en hoe je naar me kijkt
Soms baal ik dan ook als een stekker
dat je niet ziet hoe je mijn leven hebt verrijkt!…
Ochtendgedachte
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.397 Hoe anders bij het moeizaam ontwaken
is het leven na de gastvrije wijn,
die men zich gister nog zo liet smaken,
de mond nu droog laat en het hoofd vol pijn.
Hoe kan uit het eerder zo gulle glas
later zo'n sterk doodsverlangen stijgen,
terwijl het toch reuze gezellig was
en men er geen genoeg van kon krijgen.…
zaaier in de nesten
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.074 het zaaisel van de mens als man
is helaas niet meer
wat het echt wel was
vruchtbaarheid neemt af
uit de nobele herdersstaf
de man is vaak te zwaar te dik
hij gaat moeizaam in de fik
en wat er dan nog los komt
mondjesmaat en niet gezond
dit is niet zo maar een gedicht
ik vergelijk sperwers qua gewicht
vrouwtjes zijn twee keer zo zwaar…
Brasil
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
1.340 Moeizaam zoeken naar echt leven,
veel te ernstig voor een kind;
toch nog lachen om het leven
dat weer ergens doortocht zoekt.
Groeten, wenen, liefde leren,
altijd onderweg naar licht,
zoveel mensen, zoveel zinnen,
geur van aarde en van wind.…
Hoe vertel ik?
hartenkreet
4.3 met 22 stemmen
932 Hoe vertaal ik de code van de ziel
aan het zielenkind
dat moeizaam zoekend
soms haar weg op d'aarde niet vindt?
Hoe vertel ik over de kracht van het mysterie,
over de wijsheden van de witte uil,
over het spel der natuurelementen
dansend in volle harmonie?…
Open kaarten
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
774 Open kaarten op de tafel
het einde van een lang
en moeizaam spel
Zie ik eindelijk je ware gezicht
het begin van een hernieuwd vaarwel
Open kaarten voor je neer
keren zwartgekleurde harten
zich van mij af
Het moment waarvan
ik later zeg
dat de droom
van gisteren
het dan toch begaf
Nu ben je nog in leven
een herinnering die…
Calimero
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
671 Ik heb de meest moeizame literatuur
door mijn geest laten gaan, heb zelf
enorm veel zwaarmoedigheid geschreven,
maar dat wil niet zeggen dat ik een
verstokte grijsaard ben geworden, want
ik zing nog vaak Calimero's lied nadat
ik een verse haring heb verorberd of
wanneer Socrates mij de keel uithangt.…
De donkere dagen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
758 Het knaagt en zuigt en vreet
Werkelijk alles is teveel
Het maakt niet uit
Hoe laat je opstaat
De vermoeidheid eist zijn deel
Opgejaagd, bij alles wat je doet
Geïrriteerd om werkelijk niets
Niet weten waar je het zoeken moet
Ontbijten is al iets
Langzaam slepend door de dag
Je komt echt nergens meer aan toe
Moeizaam ga je aan de slag
Terwijl…
Gedwongen keuze
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
823 vonnis blijkt te luiden
dat levenslang zes maanden is
rest haar slechts de harde keuze
ofwel te blijven liggen
als een aangeslagen bokser
die niet meer tellen wil tot tien
of toch de zegeningen te tellen
van het plukken van iedere dag
bewonder het carpe diem
terwijl het donkerzwart
knijpt rond maag en buik
met tranen als druppels
moeizaam…
daarna is alles gebleven
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
635 zij stond er vaak
koeien vulden het landschap
en in de verte lag de stilte, net achter
de oude gracht
een kauw schreeuwde rauw
naar het schemerend boerenland
het deed haar beven
het voelde als sterven
moeizaam draaide ze zich om
stak de lampen aan
en in het licht
om haar heen kwamen zij:
de dreigingen, het verwijten
zijn vlugge…
De dagen dragen nachten
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
714 nog bind ik mij aan herinneringen
die moeizaam zwerven door mijn hart
van mooie dagen die te vlug vergingen
en nu lange uren vullen vol van smart…
de pijn die niet wil verzwinden
schrijf ik in droeve verzen neer
de doornen die mijn ziel doorprikken
zijn de witte bloesems van weleer.…
De gehangene
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 onder mij ontsprong een hele mooie lis
de natuur had het voorjaar al te pakken
de kerk bleek plots mijn allerbeste maat
na twaalf slagen werd ik minder zichtbaar
en werd er niet gespot over mijn lichaam
met touw en schaar wist mijn schepper wel raad
daarmee maakte hij mij steeds meer plooibaar
ons samen zijn was vanaf de start moeizaam…
Onnet
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
713 Slechts moeizaam komen thans de twee terzinen.
Wie heeft dit strakke keurslijf ooit verzonnen?
Een pijnbank in de hel mag die verdienen.
Wordt dit een zinnig vers? 't Zal mij verbazen.
Het werk aan dit gedicht lijkt onbegonnen.
Het resultaat? Slechts veertien holle frasen.…
De Criticus
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.366 Met slecht verbloemde haat in bruine ogen
stijgt hij toch ietwat moeizaam van zijn troon
juwelen glanzend in zijn gouden kroon
hij geeft kritieken zonder mededogen.
Zijn commentaar direkt en nooit gelogen
geeft hij heel zelden blijk van eerbetoon
hij is nooit aardig dat is heel gewoon
de poëzie heeft hem nog nooit bedrogen.…
Wintertijd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
954 De dagen klinken moeizaam aaneen
de zon staat laag egaal geel
weids te blinken aan de horizon
het blauwe bekken van de bakermat.
De fontein spuit champagnebrokken,
frisse bellen breekbaar water.
De bomen treuren, de takken traag
dijend in de wind van kille waan.
Het grindpad strikt de vorst,
een krakend klittend mozaïek.…
de vijver
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
635 gedraaid
klokken lagen verspreid
op iedere begaanbare
rimpel
haalden mij
terug
naar de diepe grond
waar lakens lagen, dicht
bij elkaar
met vlekken als donkere ogen, als een koud weerzien
die rond kinderballonnen krioelden
en alle kleuren hoonden
nergens heen
ik verzonk in doorzichtige lijfjes
toen het watervlak
brak
moeizaam…
Tussen verstand en gevoel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.508 Tussen verstand en gevoel
hangt een wankele loopbrug
van lief warm naar kil en koel
vol lef heen en moeizaam terug
Als het verstand de strijd wint
blijkt alles bij het gewone te blijven
zo onschuldig als een lief kind
terwijl de stiekeme hoop blijft drijven
Maar wanneer het gevoel zegeviert
is de gevarenzone niet te vermijden
het is…
Het Jodenkerkhof
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
597 De zerken groeien, huid van mos,
moeizaam boven ’t hoge gras.
Ze proberen zonder namen
te verhalen wat eens was.
Klandizie is reeds lang verdwenen,
weggevoerd en uitgemoord
en wat overbleef vertrokken
naar een ander, beter oord?
Ach de Joden hier begraven
hebben dat niet meegemaakt.
Vandaar post mortem deze gaven.
Verboden Toegang.…
Eerherstel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
3.859 Je bent wel min of meer gehandicapt,
maar wat je nog aan kwaad kunt doen, dat doe je,
al is het op den duur wat moeizaam roeien
met die verrotte riemen die je hebt.
Natuurlijk is het niet alleen jouw schuld:
je bent nu eenmaal uit zulk hout gesneden
en meent het soms, op jouw manier, oprecht.…
ONGESCHREVEN GESCHIEDENIS
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
490 De prins uit vroeger tijd
gaat op een briesend paard
door gevreesde woestenij
tart loerende gevaren
zijn zwaard en diadeem
blinken van strijdlust
blijmoedig zoekt hij
moeizaam veroverd geluk
en geheel zelf behaalde roem
diens dapper vertrouwen
woont in het dennenzaad
dat zich berustend _ toch vol hoop
aan de grillige wind geeft
als haast…
Zij zouden knarsetanden
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.593 Doch
Gij zijt als zwakke en arbeidzame wevers,
Neen, wevertjes, die in uw moeizaam trachten
Naar grootheids roem van uw verdoemlijke ikjes
Verspilt, wat gij nog hebben mocht aan krachten
Van waarlijk mens-zijn, doch die slechts met prikjes
En likjes haspelen in haatlijk Beurs-doen,
Dat, wat echt' mensen met veel min gezeurs doen.…
De DAGEN DRAGEN NACHTEN
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
594 de dagen dragen alleen nog nachten
en ver vooruit zie ik geen ommekeer
gebed kan het verdriet verzachten
al zit ik het liefst in een stil geween
nog bind ik mij aan herinneringen
die moeizaam zwerven door mijn hart
van mooie dagen die te vlug vergingen
en nu lange uren vullen vol van smart
de pijn die niet wil verzwinden
schrijf ik in droeve…