323 resultaten.
PAASVREUGDE
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
648 De opgestane heer Jezus strekt Zijn hand
vol zegen uit over de bonte spijs
ter ere van opbloei naast de Heiland.
De Arts der mensheid geeft tijdens ´s werelds reis
het naar Hem opgeheven hoofd bijstand,
leidt bij zorg en moeite naar het Paradijs.…
Zondagmorgen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
737 Hij verdween met
knikkende knieën
in de tijd,
de tijd, die altijd
elk gevoel van angst
uit de wereld helpt
en ik begreep,
dat ik gewoon
drie minuten te vroeg
was opgestaan.…
Ontsnapt uit de tijd
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.705 De zwarte bladzijden in het boek
maken het moeilijk verder te lezen
mijn doden zijn tijdelijk opgestaan
spoken levendig rond in mijn geest
waar ze tijdloos de tijd overbruggen
Jong blijven ze als altijd
in hun eerste levenskwart
waar de één haar noodlot
niet kon ontlopen
de ander zijn lot
in eigen handen nam
Waren ze niet veilig opgeborgen…
Uitzien naar een horizon
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
771 ik blaas grijs voor me uit
en schep een vaag bestaan
als door een beslagen ruit
zie ik enkel mist
en voel vandaag niets
ik lijk niet opgestaan
het is een pas op de plaats
op een stoel
kan zelfs onder een deken
of pratend met loze woorden
die daardoor toch veel zeggen
ofschoon ik zelf niet weet
wat ik bedoel
het is tasten
in de vergankelijkheid…
Nu rijst ons loflied uit de nacht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
568 bood,
het leven hoort niet bij de dood,
nu rijst ons loflied uit de nacht
voor Hem die ons de vrede bracht,
die onze last gedragen heeft,
voor Hem die ons weer uitzicht geeft,
de nieuwe tijd breekt heerlijk aan,
U heeft de dood teniet gedaan,
de verte straalt in hemels licht,
het open graf gaat nooit meer dicht,
wij zijn Heer met U opgestaan…
Wacht maar...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
530 Hij is gekruisigd en weder opgestaan,
de genade van God is onmetelijk
veel waard!
Wacht maar tot ieder dit echt beseft...
Want de Vader, de zoon en de heilige geest
is waarachtig, is echt!…
Waar twee zich kussen
poëzie
4.5 met 2 stemmen
955 En, ware ook de zon al bij 't ondergaan,
de aard lacht, als waar' ze nauw opgestaan!
Zelfs, nadert een moeder, - die houdt, als verrukt,
veel warmer op 't herte de zuig'ling gedrukt...
Want alles wordt ziel, één licht, één straal,
waar twee zich kussen voor de eerste maal.…
Wij zijn...zijn wij dat?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
590 Er leven gestorven levenskunstenaars,
die in hun onvergankelijke werken,
uit de dood zijn opgestaan.
Wij ontstaan uit leegte en uit stilte.
Wij zijn wonderlijke mogelijkheden.
Wij zijn toevallige toevalligheden,
die bedoelingen zijn geworden.
Wij zijn...zijn wij dat?…
Het licht van Pasen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.949 In het licht van Pasen
in zijn dood gedoopt
wordt het graf verlaten
de opgestane Heer geloofd!
Eventueel te gebruiken bij het ontsteken van de Paaskaars.
Ik heb er een eenvoudige melodie bij geschreven, de cijfers onder de noten geven de lengte van de noten aan.…
Gewortelde waarheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
444 lieten wij ons vervoeren
in de spanning van het ogenblik
het moment van gewortelde waarheid
voorovergebogen als naar de grond
gericht om het zware werk te doen
voor de doden die ons lieten falen
toen de weemoed kwam met zijn spiegelbeeld
begraven in het diepste graf op aarde
het laatste zaadje van de dood
toen we weer herrezen
als opgestaan…
Vier leven
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
804 Ik ben ook vandaag
net als jij opgestaan
en weet vandaag ben ik 64,
heb ik mijn moeder
zus en broer overleefd.
Toch leven we samen door
als een groot kloppend hart
goed genoeg om er te wonen
elke dag gewoon te mogen zijn.…
NACHTMERRIE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
638 in aanvang erg hard daarna enkel nog zacht
Ruwe stompen hadden haar murw gemaakt
enkel haar zachte snikken leken er te horen
Hij lag op haar eveneens even poedelnaakt
zij had reeds lang in stilte wraak gezworen
Eindelijk brak na vele uren de ochtend aan
doch de zon kon haar pijn niet verbloemen
De man was alreeds veel eerder opgestaan…
zwarte vleugels
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
505 opgestaan in een hemel die niet de mijne was.
een plek van licht waar ik niet hoorde.
ik was ontsnapt,
maar met de geur van as in mijn vleugels.
mijn zwarte vleugels — half geplukt, half verbrand,
herinnerden zich nog hoe het voelde
om vrij te zijn.
nu zijn ze enkel zwaar.…
Vroege vogels
hartenkreet
1.9 met 8 stemmen
2.322 vanmorgen ben ik vroeg opgestaan
in de lente hoor je dan de vogels fluiten
nu in de herfst hoor je niets
geen enkele vroege vogel buiten
oja, wat u zich misschien niet realiseert
er is er wel een maar je ziet hem niet
hij is zijn baas vooruitgesneld
en zwerft nu ergens rond, zwarte Piet
in verlichte etalages zie je hem al staan
vindt u…
Duizend kleuren groen
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.741 kleuren blauw
Kleuren de lentehemel
Duizend heldere tranen
Voor het laatst gehuild om jou
In een mist van vage regen
Komt aan alles toch een eind
Maar de lente geurt door
Terwijl mijn lief zacht verdwijnt
Duizend kleuren groen
Duizend nieuwe lentes
Duizend nieuwe levens
Duizend jaren oud
Duizend keer gevallen
Duizend keer weer opgestaan…
image
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
814 werkende poëten
dat sprekend uit te stralen in gedichten
ze moeten voortaan vroeger opstaan
en minder bezopen eerder slapen gaan
zo laten jonge medeburgers weten
ze lopen volstrekt niet synchroon
zeg maar rustig uren te laat
niet te harden vals onvast van toon
om ons nog fris in het gelaat
met hun verzen te bereiken
uit bed met snotneus opgestaan…
AAN JUFFROUW SUZANNA BORMANS, ZIEK ZIJNDE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.248 De zon, hoe snel in 't ondergaan,
Komt 's morgens sneller opgestaan.
Ik zie alreeds u weder blozen,
'K zie al uw luister weergekeerd,
Terwijl gij boven alle rozen,
Gelijk voorhene triomfeert,
Daar elk opnieuw uw schoonheid eert.…
de blinde speleman
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.176 het meer golf op het zand
van herinneringen en memories
in een blauwachtig labyrint
het scenario is uitgetekend
generaties geleden reeds
het éne is gevangen in het andere
de wind in het spattende water van de zee
het water in de roes van de zilte lucht
rest me nog een kopie te maken
van mezelf van diegene
die vanmorgen blij gezind is opgestaan…
Vanuit het hart
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
2.038 Gekrekel klonk vanuit het hoge gras
in het vuur van de vroege morgen was
een nieuw geluid opgestaan, vanuit de lucht
dreven wolkenrijen weg, op de vlucht
voor felle zonnestralen op die mooie dag
openden de sluizen en er klonk een slag
van trommels die de stilte deed ontwaken
en klapgewiek van vleugels die spraken
een nieuwe taal gesproken…
wat sta je daar
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.321 over straat
nog net voor sluitingstijd op tijd
alsof er steeds iets eerst nog af moet zijn
voordat ik zelf een grens bereik
en om het huis daar speelt dat kind
al is zijn knie geschaafd
voor god of kapitein ter zee
een zelfverzonnen overwinnaar
waarom steeds weer dit willen
doen alsof het passen moet
de knieën stram
van half niet opgestaan…
vroeg of laat, prozagedicht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
674 Maar deze keer was ik heel vroeg opgestaan om een dochter naar het station te brengen en de stad lag erbij in de klare lijn van Herge,een heldere leegte, een van die weinige momenten dat er bijna niets gebeurde, hier en daar, buiten beeld, een wankele kapitein die wat tierde en schold.…
WIE SCHRIJFT, DIE BLIJFT
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
677 Opgestaan de ochtend beleefd
indrukken opgedaan
de spiegel bekeken
kleding uitgezocht
de dag tegemoet
het leven weer aanvaard
in al zijn facetten
denken aan noodzakelijkheden
terzijde schuiven van narigheden
die iedere dag weer tot mij komen
mijn gedachten herhalen zich
in een zekere rangorde
daar ontkom ik niet aan
het zijn vleugjes…
dementie
hartenkreet
2.7 met 13 stemmen
1.779 stil, de liefde uitgevent
je handen dwalend in je schoot
en vergeet kwansuis dat je moeder bent
in taal en teken uitvergroot
soms spoelt een glimlacht op je lippen aan
en wordt je blik weer klaar
dan zie je jezelf uit dansen gaan
met rode linten in het haar
en 's avonds huil je naar de maan
met geblindeerde ogen
het kind in je is opgestaan…
je tandenborstel heb ik weggedaan
hartenkreet
3.3 met 30 stemmen
3.512 jouw kinderen gaat terug
de dekbedhoezen in de zak voor Polen
ik loop nu heel alleen over de brug
zoals jouw laatste woorden mij bevolen
zo kort geleden nog deden we alles samen
zo heel intens, alsof we twintig waren
we gaven alles wat we deden nieuwe namen
ons praten, lachen, strelen, kussen, paren
jij bent als eerste uit ons samen opgestaan…
De Heerboer
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
2.555 Eens per jaar wanneer de heerboer
weer zijn hooikist liet verdelen
kwamen kroegenlopers samen
om een nachtvlinder te stelen
om te dansen achter maskers
met hun stukken van verdriet
in een omhelzing van een speeldoos
die er dagenlang bleef spelen
Even waren zij onzichtbaar
als de schimmen die zij waren
uit een kijkdoos opgestaan
om benen…
EENS MEIENS MORGENS VROEG
poëzie
4.6 met 16 stemmen
2.436 Eens meiens morgens vroeg
was ik opgestaan,
In een schoon boomgaardekijn
zoud' ik spelen gaan.
Daar vond ik drie jonkvrouwen staan.
d'Ene zong vore, d'ander zong na:
Harba lori fa,
Harba, harba lori fa,
Harba lori fa.…
Hemelbed
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
572 Vannacht geschrokken opgestaan
een klamme onrust had mij aangegrepen
je donkerblauw, het leunde
onverwachts zo zwaar op mij
en 't violet, verdwenen.
Ik hoorde mensen luidkeels roepen
anderen, die zongen luid;
de duisternis en bitterheid,
het zal zodra verdwijnen.…
2017
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
571 Ook bezorgde mensen zijn vanmorgen,
wonderlijk genoeg, gewoon weer opgestaan.
De zon heeft zojuist de mist verdrongen.
Lieve mensen, kijk aandachtig om u heen.
Laat onze waanzin vandaag in vrijheid los.
Laat het wonder van het leven,
niet door wereldnieuws stelen.
Laat het geluk dichtbij u niet ontgaan.…
Wanneer Venus de ziel overspoelt
netgedicht
2.5 met 59 stemmen
1.246 Uit schuim van de zee, waar
elementen versmelten, is zij als een nieuw
wezen sereen opgestaan: een godin van schoonheid die
mijn ziel doet gloeien, mijn hart tilt naar hoogten waar ik nooit meer land.
O Venus, eenzaam in glorie,
maar elke keer weer warm en nabij, je broze
huid schittert als een zachte, gouden dageraad.…
Ik
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.180 als een opgejaagde vos
verschrikt door de klagende hoorns van het verval
als een verstotene in het grote mensenbos
klimmend op de helling uit het tranendal
toch is niet alles kommer en kwel
ook ik heb lichtbakens in de woelige strijd
mijn zielsverwanten zijn mijn eeuwige gezel
en met hen geraak ik de weg nooit kwijt
ik ben de fenix opgestaan…