31057 resultaten.
Het verdorde blaadje
poëzie
2.9 met 8 stemmen
1.712 Wind en Zefier doen mij dwalen
Naar een onbekend verschiet,
Van de bergen naar de dalen,
Van de vlakte naar het riet:
Nu eens in de zonnestralen,
Dan eens waar de regen giet.
'k Mag niet vragen
En niet klagen:
'k Ga waar àlles heen moet gaan,
't Lenteroosje
Met zijn bloosje,
En de groene lauwerblaân!"…
WERELD-WARSHEID
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.291 Sterk, sterk mij, Heer, in 't hopen op de hemel:
Hier is de helste glans een nevlige avondschemel ;
De stoutste poëzie een zinloos, dwaas, geremel;
De reinste liefde een wufte gloed:
0, maak mij los van de aard; maar geef mij moed en krachten
't Verlangde scheidingsuur in ootmoed af te wachten
En Uwe wil te doen in voor- en tegenspoed!…
water
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
718 Water, water
Stromend voel water ik langs mijn gezicht
Je wijst mij de weg naar het onbekende
Water, ware vriend
Water,water
Luister naar mijn stem…
waar de dood schreeuwt
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
722 ik laat de stilte na
als allerlaatste beeld
elk oog, door zwart en wit omrand,
hecht zich als een zwerver aan het spoor
waarlangs zij liepen
gekleed in flarden van wanhoop
die bleven haken aan elkaars hand
en het schrale, nog bestaande licht
ik veeg gaten in de sneeuw
wil met naakte voeten stemmen vinden
achter de tralies van de aarde…
Droombeeld
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
865 In het hele leven met haar als bruid
Mag ik mezelf het ware geluk voorspellen…
Tegendraads
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 Was ik zonder
Het te weten
Oprecht naar
Eer en geweten
Zo werd ik
Uiteindelijk
Van alles wars
En vond iedereen mij
Onuitstaanbaar dwars -
Door hen uitgekotst
Alleen maar omdat
Het tussen ons zo
Vaak heeft gebotst…
Onder een steen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
489 Onder een steen
Uit het zicht
Zitten beestjes
Krioelen bewegen
Schijnbaar zonder doel
Zo is soms een
Gedachteleven met
Een onbestemd gevoel
Kruipt het liefst
Onder een steen…
Ware gezicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Heisa trakteert een hoop vers bloed
Neen, serieus
Ik lach niet groot genoeg
Serie met bubbels
Geen nood, opgelost met je ogen
Waar we naar uitkijken
Ik kan slechts liegen tegen mezelf
Al gaat het sindsdien merkbaar beter
Deze keer hangen de groepen
Wel zeer goed aan elkaar en verder
Een mooie bloemlezing van over de plas
Dicht bij het verre…
Waar de tekst eindigt….
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
541 Telkens weer gebeurt het,
in een klein ogenblik worden
losgelaten woorden geboren,
je verwacht het niet, ze
komen daar waar je ze
hebt verloren en waar de
maan ze hebben gerijpt,
gerangschikt achter glas
als olijven in hun eerste
persing van een beproefd ras.…
Met de Noorderzon ?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.025 Ik zal die Satan pakken,
met wie jij vluchten moest,
ik schep genoegen in die daad
en laat hem zonder tranen met
de noorderzon vertrekken, ween
niet als de maan zijn vaste baan
verlaat,de vrucht van het verleden
is gerijpt om jouw roos te wekken
om de ongeboren droom nog te
ontdekken zoals werd beloofd, een
onbestaand eiland waar jij…
Waar de wind liggen gaat
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
729 In de tuin ligt een zachte roep
van een vogel. Kom hier en zing met mij.
Tezamen met de pluizen en de gele troubadourtjes.
Deze eenvoud is volmaakt.
ik wil verwisselen van gedaante.
De liefde verzinnen, de liefste.
Een merel herhaalt zijn lied.
Een vlinder drinkt dauw uit het rozenblad.
Het zijn oude vrienden.
Het zijn schaduwloze metaforen…
Terwijl jouw borsten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.059 Het verschil
toen die nacht
bestond echt uit een
brij aan onuitgesproken
woorden, daar wij
slechts de taal der liefde
machtig waren
Jouw ogen
die spraken
terwijl jouw borsten
communiceerden tijdens
ons gesprek in
de oprecht ware taal
van slechts hartstocht…
Groeipijnen verdwijnen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
689 We hielden elkaar aan de lijn,
emoties heen en weer, kies
ik nu voor een rustig meer
en zoek de ware zielenvlam
word heen en weer geslingerd
van jou naar wie me roept
ik hoor de universele klank
van een eeuwig liefdeslied
de sterke kracht in al wat is…
Zwarte lelie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
964 Schimmen verdwijnen in het schemeruur
van de dood, ze staren ons aan, veel
eerder en verder dan we kunnen begrijpen
als het boek gesloten wordt over de klopjacht
naar een waar bestaan, ontsproten in de geest
en ontdaan van alle franje in de teksten.
“Voor een mens die we moesten loslaten“…
het is het nu moment dat het vertrouwen wint
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 de plek waar in het echt verbindt
zijn wij nu werkelijk online
het is het nu moment dat het vertrouwen wint
In liefde…
Het is nog te vroeg.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
479 Waar wacht ik op,
wat houdt me tegen? Het is nog te vroeg.…
Waar de horizon op rust...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
671 Dat elk seizoen zijn diepte plant, het gezicht
naar de zon gericht om die in te lijven op
een punt waar de horizon op het water rust.…
for war with love
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
669 toen kwam de minister van
oorlog kijken
en sprak :
zo nu en dan een lijk en
wat bommen op je dak
moet je afstandelijk bekijken
dan ga je
heel wat vlugger
over lijken…
Waar teksten eindigen?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
535 Telkens weer gebeurt het,
in een klein ogenblik worden
losgelaten woorden geboren,
je verwacht het niet, ze
komen daar waar je ze
hebt verloren en waar de
maan ze heeft gerijpt,
gerangschikt achter glas
als olijven in hun eerste
persing van een beproefd ras.…
Net zo gek als jij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
658 Je weet dat zij de ware is als ze net zo gek is als jij
Je wederhelft, je zielsverwant, net als jij
Je weet dat zij de ware is als zij laat zien dat ze van je houdt
ze geeft om je, ze vertrouwt je, ze houdt van jou
Je weet dat zij de ware is als ze achter je zal staan
je zal steunen in het leven en in moeilijke tijden aan je zij zal staan
Je…
waar het licht gloeit
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
657 en als ik dan even met mijn hoofd
schud
de zee zie
die zoveel te dragen heeft
wanneer de zon met pompoenoranje ogen
haar schouders naar de nacht richt
vogels nog een laatste keer opstijgen
in de weemoed van mijn gedachten
om daarna spoorloos te verdwijnen
de hele nacht lang
dan weet ik
dat, hoe naamloos ook, ik op de donkere golven…
Natuur, zo zacht
poëzie
5.0 met 2 stemmen
965 Natuur, zo zacht, zo wars van schijn,
laat in uw spoor mijn voetstap zijn,
gelei mij door 't oneffen land
gelijk een kind aan 's moeders hand.
Als ik vermoeid van struiklen keer,
dan zink ik aan uw boezen weer;
dan lest aan uwe moederborst
uw hemelnekter mijne dorst.
Hoe rust ik dan in uwe arm!
gij dekt mij in de koude warm.
O!…
Waar een lichtje dooft
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
860 Dan vlindert soms de vlinder door een
te korte nacht; waar een lichtje dooft
in zijn laatste kracht.…
nuchtere dichter
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
760 wars van competitie
schrijf ik gedichtjes
die me raken
verwond door m'n woorden
wil ik dronken worden
en wegdromen in één van
mijn eigen versjes
maar wat ik ook probeer
en hoe ik mij verwonder
ik blijf er telkens weer
te nuchter onder…
ware liefde
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
625 Zij omsluit hem
met haar benen
Laat hem rusten
tegen zich aan
Ze speelt met hem
en hij met haar
Gevoelens versmelten
zich met elkaar
Op het hoogtepunt
‘t is werkelijk waar
komen ze gelijktijdig
zoals heet te zijn het ideaal
verhit en vermoeid klaar
de cello en z’n bespeelster…
Waar verliefdheid kan wonen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
450 Muziek; waar verliefdheid kan wonen.…
En zag ik niet dat kind onder de treurwilg huilen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
449 heen gebeurd
raapt mijn ziel wijsheid uit het Woord
we zijn hier op aarde voor een korte periode
met een doel, terwijl de wereld woel
en soms krijg je een schaapje van de kudde op
je hart gedrukt
waarvoor je zorg moet dragen; en zorg dragen in gebed
is een grote kracht in de duisternis van de aarde
wonderlijk zijn Gods wegen
waar…
[ Weer geen flessenpost ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
466 Weer geen flessenpost
op het strand, geen begin --
van ware liefde.…
Onaangenaam verdoofd.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Straten beneveld met gelaten gezichten.
Aan weerszij grauwe muren, een schemering
Hangt boven de stad en gestaag verstrijken
De uren.
Een stilte heerst alom en mensen lijken
Als dingen doofstom.
Hun zintuigen zijn verdoofd en gedachten
Slokken hen op.
Het beloofde land is een illusie voor
Iedereen...
Terwijl hun sporen vervagen tussen…
De bevroren nachtegaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
184 Haar woorden, een stromende nachtegaal,
die drijft in een kudde vol duistere mist.
Versleten in hun knappende vachten.
Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…