3445 resultaten.
AAN DE GEEST DER MUZIEK DER NIEUWE MENSHEID
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.584 Nu dan de nederlaag geleden is,
De Geest der Nieuwe Mensheid, die de hoge
Geest der Muziek is, zich ver heeft onttogen
Aan het Nu, vestig ik, dwars door de duisternis
Des daags, en door mijns eigen doods donkere duisternis,
Dwars door de tijd en ruimte heen, mijn ogen,
Die mij nog nimmer, neen, nimmer bedrogen,
Op hare verre, eenzame…
Heel langzaam dooft de dag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
586 Er komt weer ruimte voor de ernst, de vragen
die zich nooit helemaal laten wegdrukken, al
proberen we nog zo hard. Maar soms is het
ook goed van nergens aan te denken.…
Slingertijd
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
677 Ontspannen laat ze zich
door lucht en ruimte voeren,
geeft zich over,
aan hetgeen ze hoort.
Wanneer ze uitgeschommeld
haar gedachten ordent,
herinneringen
uit de kindertijd beschrijft
waar vader achter haar
met uitgestrekte armen
haar in de hoogte drijft
weet ze Wie haar voortbewoog
door heel haar levenstijd.…
SCHRIFTUURLIJK
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
440 's Heren Geest blijft boven de letters zweven,
als een liefdevolle, onvatbare zon,
wil kleinzieligheid de ruimte geven."…
dans, dans! voor Pina.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 vast aan een koord danst ze
in tijd en ruimte
het tengere tedere lijf gestrekt
tot het uiterste botst ze
- net niet -
tegen de raamloze wanden
het weerbarstige koord remt haar
behoedend bijna, af
het verliest enkel zijn tegendraadsheid
als ze stil liggend
zittend of staand het midden kiest
de zon zendt haar warme licht
door de openstaande…
Amulet
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
495 Ik lees haar silhouet,
duivels spel in avontuur,
hierin werd ik overklast,
recht door zee en puur
in mijn zaligheid gekrast,
schaduwen kleuren mijn
graven wit, licht komt helder
dichterbij, ze boetseert mijn
de ruimte op een bont pallet
van onschendbare eerbaarheid.…
Stilstand ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
681 Dan blijkt de blauwe aarde in
een Melkweg van sterren stil te
staan in de aan zichzelf bedeelde
ruimte. Misschien wordt aan de wil
van hoop voldaan door het heelal
op een andere koers te gaan?…
Beëlzebub
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 Maak frisse ruimte voor ijverig gebezem,
blaas stof uit de hoeken van het heelal. Wat is toch dat venijnig geraas
van draaikolken achter de windstilte. Dat schuilt als zuchten of zwijgen
nu eikenbladeren eenzaam wiegen. Dat wortelt als dromen in bomen.
Welke genen neigen naar schurende woede.…
Nacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 Als schemering de vormen doet vervagen
en kleuren hun helderheid ontneemt,
als uit de ruimte boven ons het duister neerdaalt,
nauw merkbaar de dag onder zijn hoede neemt,
dan komt de nacht tot leven.…
Intieme vrijheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
513 gebaren nader tot elkaar
je lach bracht de sleutel van liefde
wij openden met de charme van vriendschap
in wederzijds herkennen van komaf
vertrouwdheid was de basis van ons samengaan
als wij spreken maken woorden zichzelf overbodig
in samen weten ligt begrijpen besloten
jouw gebaar toont al zin en doel
onze ego’s bemerken ongekende ruimte…
Pieter Saenredam
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
624 De lijnen op het platte doek verdwijnen
en scheppen ruimte, overdekte pleinen
van steen, van glas. Het orgel speelt, hoor,
een psalm van Pieter Sweelink. Een stoet
van zwarte pakken schrijdt daar plechtig
in gouden ochtendlicht en deftig
begroet de kleine hond. Waarom doet
een wolk het gouden licht verzwakken?…
Grafveld in Frankrijk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
410 het kerkhof van grijze steen
ligt verloren in een veld koren
hier is het hele dorp aangeland
in een voeg van het landschap
ergens langs de wegkant
een stille straat loopt voor eeuwigheid
tussen graven van bewoners die tijdens
hun leven wel of niet hebben geleden met
kapellen en pinakels smal op de ruimte bemeten
zo’n plaats waar de tijd…
van mijn gedachten ben jij steeds de ruiter
gedicht
2.0 met 109 stemmen
20.917 dit wordt een uitroepteken in de ruimte
waar woorden voor het eerst hun klank verkrijgen.
dit wordt een vuist van ingehouden hijgen.…
Daar is geen dood
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.393 Ons lae standpunt is te laag en ver,
en hul ontseil ons sfeer van ruimte en tyd,
daarom word eindelik ons blik versper
wanneer hul roerpen stuur in die eeuwigheid.…
Hij en ik zonder haar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
513 haar
Anders gaat het niet goed
Toch zit ze paraat, nog altijd hoopvol
Op de beste plek aan de tafel
Links, rechts, één voor hem, één voor mij
Eindeloos geeft ze ons kopjes
een vast ritueel
Eenmaal voldaan nestelt ze zich
Op de beste plek op de bank
Ineens zijn deze plekken leeg
Stil, koud en geurloos
Hij en ik zonder haar
Kunnen de ruimte…
En vannacht in de stenen stilte
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.435 roerloos,
kwamen die andere stemmen, Auden en Frost
en Elisabeth Bishop, Pound en Cummings
en Sylvia Plath, woorden op mijn schouders,
in mijn haren, tegen de ramen,
dichters, gedichten,
droombeeld, verhaal, getijden
van toen, ooit, nu,
naast me, achter me, op de maat
van de mot tegen het licht, zinnen,
ooit hardop gesproken in een andere ruimte…
Stereotiep
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
483 Kinderen brengen soms iets van de vogels
in de ruimten achter de blinde deuren.
Al vlug wordt het stof in de vaste tapijten
in de vaste gewoonten in de vaste woorden.
De ouderen zitten in hun leren fauteuils
tableaux vivants tussen rekwisieten.…
Uit de doeken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
732 (voor Rob Scholte)
Waar vroeger de postbodes in alle vroegte
de post sorteerden in houten hokjes, terwijl
radio drie door de ruimte weergalmde, hangen
nu in alle stilte zijn kunstwerken te pronken.…
Levenslang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 De vrijheid die we hebben geven we elkaar
De ruimte die we zoeken hebben we gevonden
Warmte en liefde is wat ik ervaar
Ons samenzijn heelt vele wonden
Niemand die ons vertelde dat we zonder elkaar konden
Ik heb enige haastige rust die ik bewaar
Het stelletje is een geweldig paar
Ik voel me innig met je verbonden
Het is geen straf om met…
Beteugeld
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 Een beteugelde liefde
Krijgt vleugels in jouw bijzijn
Gaat ademen en leven
Krijgt ruimte, gaat bewegen
Groter groeien, hoger stijgen
Tot de hemel kan het reiken
Maar zonder jou
Bindt het in
Kom ik weer licht bij zinnen
Kan mijn rede weer wat vinden
Mijn hart kan even rusten
Van je handen en je kussen
Tot ik je weer zal zien
En kan laven…
EEN TELEFOON-LIEDJE VAN ZEBEDEUS
poëzie
4.0 met 3 stemmen
774 Het zijn de snaren,
Die door de ruimte varen;
Een uitgespannen schaal
Van stijve paal tot paal.
Die snerpen en die fluiten
Door 't nachtelijke buiten
En gonzen in de wind,
Gespannen, doof en blind . . .
De snaren zijn 't, de snaren,
Waar langs de stemmen varen
Van velen, doof en blind
En wetend niet de wind.…
zonder namen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.459 zangzaad
beklim ik liever het naamloos ding dat een berg is
desnoods halverwege
het zwijgen te toonzetten
maar de naam te verzwijgen, niet uit eerbied
maar uit eenvoudige blindheid
en zó de stof het feit en de tijd
nauwkeurig te zeven door vlees
ziedaar een poging tot maken
desnoods halverwege: uitzicht
op een hard ding dat ruimte…
Het tweede gezicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
518 ik zie het sterrenlicht
voel de diepte van
onbegrensde ruimte
met het tweede gezicht
uit zwart
schitteren in contrast
de vele zonnen waarmee
de schepping begonnen is
door wiens hand
is niet relevant
namen sluimeren in oneindig
weten zonder vergeten
ik kijk naar de hemel
voel de magie van
ooit zijn verdwenen en
nog zichtbaar in…
vormen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
552 we spreken over de oude bus
uit een vorig mistig leven
in een door mij nog niet ontwarde lus
zij keuvelt in die tijd
met de stuurman voorin,
de lijndienst is later opgeheven
nu is ze in beitelen bedreven
iets in haar beroert haar handen
met ijzer brengt zij het doodse tot leven
schept ruimte voor een ziel die langzaam
uit het universum…
Texel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
693 ontelbaar veel sterren
en reuze veel gein
zonder de rust te versperren
al zittend in de duinen
met overscherende meeuwen
de zon die ons doet bruinen
maar ook laat geeuwen
komen we langzaam tot rust
op het Noord-Hollandse eiland
terwijl de wind zacht sust
over 'brandend zand'
slapend in een tent
zoals velen
ben je gauw gewend
de ruimte…
Als stilte de taal der mensen was
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
513 Als stilte de taal der mensen was, tijd en ruimte geruisloos doorkliefd. Laat stilte niet de taal der mensen zijn, praat, zing, lach, alsjeblieft.…
Waar moet dat heen?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
575 Zoekt een passie
hiervoor ruimte met een
optimistische lach.…
In wit protesteren
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
572 we spraken golven
over weer en wind
murmelden zee
koesterden oude botten
in geschreeuw van de meeuw
zon lichtte op
in wit protesteren
van opkomende vloed
water versmolt met nevel
in de ondergaande gloed
wij kenden het eind
door het ronden van de pier
proefden zilte in de
eeuwigheid van tijd
en oneindige ruimte hier
terug naar de…
verre echo's (3)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
713 hoog boven de
dampkring draait
de ruimtereiziger
elk anderhalf uur
een keer om
de aarde
woestijnen
gebergte oerbossen
en oceanen
vanuit de ruimte overziet
hij het allemaal:
de wereld waar we wonen
de aarde is een
fragiel blauw
bolletje waar de
dampkring als een
dun schilletje
omheen hangt
een verre echo uit
de kosmos…
Dag twee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
559 Je ruimt – alweer – de keuken op en fluit
een kerstlied, nietsvermoedend, onbezonnen.
En plots word je, als elk jaar, plat geslagen
door moedeloosheid bij het nieuw begin.
Je vreest dit jaar, de maanden, weken, dagen
met evenveel of even weinig zin
als die daarvoor met net dezelfde plagen.
En ook dit jaar zeg je: omhoog die kin!…