3205 resultaten.
Poes
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
489 Waag het niet:
andere kat in mijn gebied
klauwend, knauwend val ik aan
het is de strijd om het bestaan
grommen, blazen, hoge rug
daar heeft die ander niet van terug
als hij is verdwenen draai ik
bij mijn baas om zijn benen.…
Kompas van teksten?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
506 deelwoord bleef onvoltooid
nog voor haar stem zich verder
kon verheffen ,werd zij door
overmacht gekooid, verving
haar kracht in een nieuwe wind
die zijzelf had gesticht als
welving van een aards gazon, die
ik in elk voorjaar opnieuw beween,
die terp van wilde papavers in het
heem, geplukt als een dichtboeket
het rood waarin zij verdween…
Wolvenvriend
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
574 Je bent bij me in de nacht
waar het maanlicht dwaalt
over de daken van de steden
we praten over de bomen
het sterrenlicht bij nacht
hoe het gaat met het lopen
we zoeken geen prooi meer
het tongen is te intens
het zoenen zo wonderbaarlijk
dat het verlangen is verdwenen
jij ziet soms dronken beren
onderweg als je mijn benen streelt…
Pandemie twee
netgedicht
5.0 met 45 stemmen
506 de hoekigheid
is verdwenen
geen geschop
meer tegen schenen
rust en rondheid
in gebaren is op dit
moment de grote must
een pas ontdekte
pandemie heeft de
wereld in zijn greep
twee bekende namen
zonder ziektebeeld
hebben de tradities
ronduit weg geveegd
geruststellend lijken
de woorden stress
en adrenaline die
het immuunsysteem…
Muur der Namen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Het is niet direct
mijn zaak, maar toch…
In het luchtledige van aantallen
waren zij verdwenen, opgegaan
in anonieme lijsten
zonder gezicht voor mijn lijn,
die ongevaarlijk geacht werd,
mijn ouders te jong,
mijn grootouders heb ik
gewoon gekend.…
WAKE ALLERZIELEN
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
663 kleine kruisjes
die voor het altaar staan
een kleine dorpsgemeenschap
die in een jaar is heengegaan
sommige van die mensen
kwam je weken
of maanden geleden nog tegen
anderen waren
door ziekte of ouderdom
reeds eerder
uit het straatbeeld verdwenen
een steen, een kruis, een bloem
symboliseren hun namen
die één voor één
nog eens worden…
Heldere kameraad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
623 Zie hoe je wandelt langs de Sturia
in jouw hoofd verloren vriendschap
hoe het moest gaan en is voltrokken
als een schip op weg naar nergens
de nachtvracht varend op de rivier
voelt hoe dromen zijn verdwenen
glimlach die op haar lippen lag
dauwdruppels glinsteren op tepels
de enige droom voor het zoete hart
in binnenste, het allerdiepste…
Gedeeld verlangen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
610 Wij dachten
toen wij elkander zagen
laten we samen
tot een orgasme komen
en voor eeuwig
in die gelukzaligheid blijven
maar voor wij het wisten
waren wij alweer
voor elkaar verdwenen
en zoeken wij
een eeuwigheid naar elkaar
en die gelukzaligheid
wij voeren langszij
maar wij wisten niet hoe
wij bij elkander aan
boord konden springen…
Hoorngeschal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
777 "
Nog hoor ik in de put
haar hoorngeschal
Was zij bij 't wassen van
de maan verdwenen
In 't holst der nacht,
met pijlkoker en al…
Scheppingswonder
netgedicht
1.0 met 594 stemmen
438 speels
in vaste
contouren van
drukke bouw
op uitgekochte
landerijen en
op restanten van
stads oorlogspuin
daar werden groene
heuvels aangelegd
voor de mens om
elkaar van een andere
kant te leren kennen
radio en tv openden
de gesloten maatschappij
in onderwijs werd
gemengd de norm
emancipatie kreeg body
de man met cape
verdween…
Haar vrijheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
587 persoonlijke vrijheid
een vuilniszak vol
ze leverde in
ze leverde veel in
toen had ze genoeg
aan een diepvrieszak
ze stopte de diepvrieszak
in het vriesvak
wat ze nog had
aan persoonlijke vrijheid
wilde ze lang bewaren
wilde ze heel lang bewaren
af en toe pakte ze de diepvrieszak
bekeek de inhoud
er was toch
weer wat verdwenen…
Geur en galm
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 Ooit woeien geur en kleur uit straat van ergens
Verloren galm voorgoed uit
de pendule
Spoorloos verdwenen in een tijdcapsule
Met noorderzon naar niemandsland van nergens
De authentieke dorpseigen gebaren
De onvermengde ouderwetse geuren
Oorspronkelijke spraak van
halve garen
De slachters die hun eigen koeien keuren
Rooms-katholieke…
De highlights
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
427 ik hoorde
je lopen met
robuuste pas
op het net
gelegde
schelpenpad
keek om
in zee blauwe
ogen die blond
knipperden
tegen een
felle zomerzon
samen keken
we hoe golven
het wit van
horizon kuifden
en ik jouw warme
groet beantwoordde
het nat van
de plas verdween
waar jouw pas in
een lichter touche
de vloedlijn proberend
zonder…
Navalny
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
738 vrede heeft gevonden
die hij niet kon vinden op aarde
Gelijk het Woord aan de gelovige openbaarde
Liefde hoop en troost, vrede leven tot in eeuwigheid
In eenzaamheid begraven; met de horde
Zonder wie hem het meest nabij waren; zijn kinderen
Met alleen zijn moeder die hem baarde om hem heen in de Siberische koude
Terwijl zijn vrouw verdween…
Ode aan de Heelsumse Beek
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
602 Bron van waterkracht
voor papierwatermolens,
tot die verdwenen.
Kokerjuffers die
nu tussen waterplanten
aan het zwieren zijn.
Grote grazers die
in dienst van natuurbehoud
de beek flankeren.
Bouwende bevers,
op hun burcht onder de zon,
dammen in de beek.
Haar bestaan bedreigd
door wateronttrekking en
klimaatopwarming.…
Een stukje hemel
netgedicht
4.9 met 37 stemmen
455 jij was
gewoon
komen
aanwaaien
een lichtend
straaltje vlakbij
hoofd en schouder
als je goed keek
zag je er niets van
maar de vorm werd
wel steeds duidelijker
evenals het geluid
van zijn aanwezige
vluchtigheid
was ontroerend
in een samen
met zijn geluid
ging aan en uit
in een prettig
en vertrouwd
aanvoelen
hij was verdwenen…
De Klim
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
455 Ik kon er niet om heen
toen het uit het niets verscheen
ik greep het vast
bevrijdde mij van rugzaklast
moeizaam ging de klim
op deze hersenschim
en als ik naar beneden keek
zag ik dat grond verdwenen leek
het touw hing losjes naar beneden
alsof het doelloos was afgesneden
het slingerde van hier naar ginder
de houvast werd almaar minder…
Vrouw
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
524 Vanmorgen op straat, verborgen onder het vuil
ligt een vrouw, geen spoor van gehuil
Rode wangen, blonde haren, een sjaal tegen de kou
zo zag ze eruit als alledaagse vrouw
‘O, het verscheen in de krant,’ zei pap bij het ontbijt
een sappige titel erbij, gekozen door een journalist zonder spijt
Uit de straat gegrepen, verdwenen in een steeg…
De moeder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
200 Het meisje laat haar traantjes vallen
op het graf van haar dode mammie,
die zonder afscheid zomaar verdween.
Het meisje vraagt, waarom, waarheen?
Haar mammie zwijgt en het meisje roept,
lieve mammie waarom ben je zoek?
Het meisje huilt, haar tranen vallen neer
op het graf, maar mammie zegt niks meer.…
Dromend van zulk blauw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
182 Dromend van zulk blauw
blijf ik staan tot de trein allang verdwenen is.
Geen nood, er komt er wel weer één.
Treinen zijn als zondagen: altijd een volgende.
Maar dit blauw, dit verdomd unieke blauw,
dat brandt zich nu al uit mijn netvlies
en laat een grauwe vlek achter
die morgen op het perron nog bleker zal zijn.…
De diepste sporen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
231 Ik mis je stem aan de telefoon,
het alledaagse dat verdwenen is.
Ik mis het meisje dat je ooit was,
maar ook — vreemd genoeg — haar:
de vrouw die getekend werd door de drank.
Zelfs die scherpe randen hoorden bij jou.
De vraag blijft aan me trekken,
als een onderstroom die nooit afneemt:
waarom lukte het ons niet?…
Breekbaar overeind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
140 Alle glans verdween.
Op de rand van die breuklijn vond ik een nieuwe taal.
Niet door te verharden, maar door breekbaar te buigen.
Mijn wortels zochten blind hun weg,
groeven zich dieper in het harde gesteente,
hongerig naar verborgen bronnen.
Bladeren van inkt groeiden;
Papier dat de wind ving.…
Go with the flow
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
185 Het profootvolk weet al niet meer
waar melk vandaan komt of het leer
boots on the grond, met rubber zool
verdwenen zonder wederkeer
ook metamorfoseerden hosen
tot made in china namaakleer
Bestaat het koebeest bij de gratie
van haar uier slechts voor kaas
gezuurde melk, kefir en vla
of wordt de huid te duur verkocht
en is profootvolk reeds…
Stil
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
19 niet wild meer
een zachte stroom met witte bloemen
chrysanten nog geurend
orchideeën half open
langs de boeg schuimde het wit
alsof de herfstwind de wolken
alléén verdreef en jij
op de boot lag te slapen
nabij
in de stille nacht
liet vrede dalen op ziel en zin
geen kreet meer over golven
alleen de adem van de oever
waar klippen verdwenen…
ZIELTJES HIER!
snelsonnet
2.8 met 8 stemmen
1.751 Voor alle ongedoopte zuigelingen
gloort er toch nog hoop op zaligheid.
Het voorgeborchte heeft zijn beste tijd
gehad, althans in katholieke kringen.
Het wordt daarboven dus een heel gewemel;
Roodkapje was ook bijna in de hemel.…
De grafsteen
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.201 Nog weinig tijd: de letters zijn verdwenen,
Geslagen door regen en wrede wind.
Maar elk woord, dat hij tot mij heeft gesproken,
Gij hoort het weder in der liedren stem,
Mijn lied is niet mijn lied, het behoort hem.
Laat letters bleken.…
nostalgie
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
878 De zon gaat onder en tovert het veld
met koren in een gloed puur goud
En het dorpje verdween, zo staat vermeld
Mét de tijd, die goed was en oud.…
Erotisch Valkenburg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.487 Hop, hop, van links naar rechts en blij
dat de beklemming was verdwenen.
De zon had ook al veel geschenen.
En Jan liep trots en nonchalant
aan des borsten linkerkant
en dacht wellicht heel zelfbewust:
“Die borsten zijn door mij gekust!”
Ook zij liep schijnbaar onbevangen
en liet haar borsten vrolijk hangen.…
Het Strand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.241 kinderen komen aanrennen
Moeders schreeuwen hard hun naam
Het zout van de zee plakt aan mijn lijf
Ik voel me als een verloren zoutpilaar
Op een droge uitgestrekte vlakte
Maar helaas, niets blijkt minder waar
Ik ben nog steeds hier op strand
Argwanend kijk ik om me heen
Stiekem in gedachten doe ik een wens
En zou ik willen dat het strand verdween…
er vallen gaten in de horizon
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
992 morgenstond
je voeten konden mij in
afdruk zo intens bekoren
ik zie de dubbele sporen
nu vervagen in de wind
je speelde als een kind
boven de branding uit
kon ik je lach nog horen
meeuwen droegen je geluid
we hadden aan het zand
genoeg, maar voelden hoe
de zee ons lopen leidde
een schemering te vroeg
weer is er perspectief
verdwenen…