3083 resultaten.
Cyclus
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 Basiselement van het voortbestaan,
Daarin drijft het ongeboren kind,
Drager des levens doet de voortgang,
gelijk kamelen hun meesters,
schommelend bewegen
en wiegen als heesters in de wind!…
In het donker liep ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
482 'k herkende geen huizen,
geen stoepranden alles
was compleet verlaten,
een spook stad gelijk.
Ik keek naar alle kanten,
want weet je:
normaal weet ik van wanten
maar NU was ik de weg kwijt.…
Licht zij uw geest.
poëzie
5.0 met 4 stemmen
1.190 De vreugde speelt dan op uw aangezicht,
gelijk de lentewind op geur'ge bloemen;
ge voelt u moedig, vrijgezind en sterk,
gij onderneemt en eindigt reuzenwerk.
Licht zij uw geest, dan moogt ge op wijsheid roemen.…
STUUR 'M DAN NIET HEEN
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.111 Want wat één mens een andre liefs bescheer',
Is zonneschijn, die door de wolken welt,
Of een geplukte bloem gelijk.
Als zonneschijn, die door de wolken welt,
Drijft alle liefs voorbij.
Kijk op en zie of weet het niet;
Het licht in bleek gewolk vervliet:
't Lieve op een mond, die liefs vertelt,
Dort als een bloem, 'n geplukte, ai mij!…
De oude postkaart.
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
974 die nacht was 't volgens de postkaart begonnen te sneeuwen
als motten dansten de vlokken rond de panden
om vervolgens zacht op bomen, boerderijen en huizen te landen
alsook op struiken en heggen: gelijk een groep spreeuwen
een stevige bries kondigde zich voorts vanuit het oosten aan
witte sneeuwgordijnen sierden in een oogwenk de bomen
waarin…
stadig hartklopt de liefde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.007 nu gestaag de jaren
ons verbond verkleuren
van koraal naar smaragd
strelen gelijk zonnestralen
zacht als mousseline
de alinea’s van herinnering
die spiegelend ons verhalen
van de warmte en de troost
de verwondering ook
die doorheen de jaren
in elkaar wij vonden
die vertellen ook
van de gouden oogst
in het doorgegeven leven
die ons de verbintenis…
Als heersende vrouw
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
514 woorden waren wet in het matriarchaat
dat als een onneembare enclave in het midden
van de mannenmoslimwereld was neergelegd
ik heb jou afgezet om de stad vruchtbaar te maken
weer te bevolken met leven maar niet zoals
in de mannelijke exegese van de koran met een
partner als tweederangs na de man maar als
heersende vrouw hoedster van gelijkheid…
vlinders
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
510 waar goudgeel de zon
van het groene lover
de koele schaduw grenst
zilveren in duizendtal
vlinders moeder natuur
zijdezacht getooid
prachtigen zij de dag
glimmend gelijk edelmetaal
met zorgeloos flaneren
van blad tot blad
zo geluk regenend
dwarrelen als parels zij
geluidloos het leven
met groeiend verlangen
naar vrijheid van zijn…
LEUS
poëzie
4.0 met 1 stemmen
892 Waar zielen krachten zijn en krachten daden worden,
Waar uit het stoute brein een wond're wereld stamt,
Waar grote menschen slaan en stormen uit hun orden,
Gelijk, ten bergop uit, de bergenziele vlamt;
Waar felle boodschap brandt uit goudgevuurde borden,
Waar rode razernij op zwarte muren ramt,
Waar heldenhanden hoog het heldenzwaard omgorden…
Vlaanderen, o welig huis
poëzie
4.5 met 2 stemmen
926 - daar nu glooiend zijn de weiên
van zomer-granen, die hunne aêmende ebbe breien
naar malvend Ooste' en statig dagerade-roden,
dewijl de morge' ontwaakt ten hemel en ter Leië -:
wie kan u weten, en in 't harte niet verblijên;
niet danke' om dagen, schoon als jonge zege-goden,
gelijk een beedlaar dankt om warme tarwe-broden?...…
Vakantie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
586 nauw
Maar ergens riep er iets
Dat zelfgenoegzaam daar bleef hangen
Het drijft terecht tot een gesprek
Lost in als ongestemd verlangen
Of blijft een haperend gebrek
Zo komt de taal op allerlei
De hele kermis aan de praat
Over wie er wat en waarom zei
Eén ieder verhult wel hoe dat gaat
Men strandt anoniem op een terras
Wanneer eigen gelijk…
de overkant
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
570 als de brug zelf
waaien mij nu jouw souvenirs
die mij veilig en vertrouwd
als onzichtbare armen dragen
in het diepe water verzonken
schragen pijlers de overgang
als de getrainde schouders
die jij mij was en blijven zult
de flarden van mist en nevel
die aan gene zijde hangen
voelen als een donzen dekbed
dat mij comfortabel warmt
gelijk…
steeds weer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 steeds weer mag ik jou genieten
in de langzaam groeiende berg
van opdiepende herinneringen
die gelijk herontdekte brieven
zich steeds opnieuw lezen laten
steeds weer wordt ik beter
in de kunst van herinnering
door almaar nieuwe beelden
die als afgestofte filmopnames
mij blijvend terug bij jou brengen
steeds weer nieuw is de expositie…
Autobiografie van de Status Quo (essay)
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
506 het gaat dan over wat is geweest
immers over het nu, het heden
schijnt nog niet het verklarend licht
nu moet gezegd, zo stel ik vast,
als ik alles zou vertellen
is mijn toekomst tekort
ik kan natuurlijk de film versnellen
zoals blijkbaar tijdens mijn laatste adem
de prangende vraag of tevredenheid
en geloof zegeviert
dan wel, gelijk…
Stof waarvan we zijn gemaakt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
530 woorden ontdooien eenmaal
uitgesproken als al het andere,
werd verzwegen bezitten ze de
schone schijn van gelijk geluk,
soms iets te vaak beschreven,
nooit te weinig, nooit genoeg,
de hemel is vol lof van woorden,
creëert het stof waarvan we zijn
gemaakt op het weefgetouw van de tijd,
het rijkt tot aan de ziel en kleeft
aan mensenvoeten…
goedenacht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
680 spijbelend
hebben losgerukt van het beleg
dat zijn lenden behoeden voor zijn
naakte mededogen
empathie jubileert slechts in zijn geweten
nochtans is zijn beloning
de onwetendheid waarin
het platvloerse volk zich
vermag te verkeren
want wie in den hemelen
komt spieden naar de troon
van de grote vader zal dezes zijn toorn
uitwerpen gelijk…
Resurrectie ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
446 uit de simpele eenvoud van het hart,
een verlosser en boodschapper
tegelijk, te zaaien om te oogsten, een
verlossende maaier in een wervelende
show van purper stralen, in een oceaan
van hoop, ogen vlammend gericht op
aards verdriet, deinende ritmen door
de hemelse ruimten, vormt het zilt
in de kleur van stuwend bloed in het
gelijke…
Ingesteld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 ontaardt in een nieuwe ontdekking
Zoek naar uitdagingen in een probleem
Vind uit door ondervinden
Leer door te leven
Ken angst voor het onbekende
Pak het vervolgens bij de horens
Wreek niet uit haat
Want je hebt jezelf ermee
Ga niemand uit de weg
Tenzij je ziel het anders zegt
Heb geweten waar je mee kunt leven
Geef om jezelf gelijk…
Open einde
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
526 De gouden dageraad is onbesmet
En is gelijk het leven vol beloften
Hoogzwanger van een stralend nieuw begin
En zingt de wereld toe
"Laat af, bemin
Wat van nature tot je is gekomen
Zie hoe de steppen regenwouden bomen
Voor bruine orang oetans bavianen
Schuilplaats zijn geworden ook voor boa's
Zwarte chimps en donkere…
Onbewerkte planeet?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
436 Hoe benoem je gelijke doelen
gecamoufleerd zonder uitkomst
als Sahara zand wat in de ogen is beland
en droog valt op het onbenoemde
eiland van onwetendheid?…
Ironie van tijd?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
491 Of blijven wij als spartelende vissen in de
ebstroom onze ademhaling redigeren vanuit het besef
dat de essentie vanuit de ziel gelijke tred zal
houden met materie, wat we denken te zullen missen?
En dat waterwiel dat wordt aangedreven door
de ironie van tijd, die verschoning die zal slechts
een klein begin zijn wat ons werkelijk bevrijd?…
Marco von Messerschmidt zu Hohenstaufen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 ein sluwe trucendozengast
Er wollte mir ein Dronemobil verkaufen
Daar had hij al vijfhonderd van verpatst
Buiten de baas z'n tijd, dus dat was tricky
Zeg maar gerust een vrije e-bay zwendel
Van Marco met z'n witteboordensikkie
En game mobils met virtuele hendel
Met hulp van buiten ging het, efficiënt,
Overdag en 's nachts gelijk…
De Kraai
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
585 Kraaien ogen zijn scherper dan mijn pen
Zijn verloren veren heb ik even geleend
De zwarte engel is het met wie ik wegren
Alleen hij kent de weg van hier zeer gemeend
Steeds meer zielen wenst hij niet meer te brengen
Hij zei de Heere, mijn meester, deze wezens zijn de engen
Vergeef hen geen zonden, ze zijn als de specht zo onecht
Je hebt gelijk…
Ruzie aan het diner
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
821 In het conflict dat er duidelijk heerste
werd niet gepraat maar kwaad gezwegen,
het “eigen gelijk” was kennelijk erg groot.
Een toenadering wordt zo niet gekregen,
eerder de mogelijkheid van een huwelijksdood.
Ik zag de bitterheid in haar ogen
en daarachter toch ook veel verdriet.…
Te ver?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 Zij hadden gezworen
met de hand op hun hart,
elkaar nooit teveel nabij te komen
en steeds een gelijke afstand
serieus in acht te nemen.
Zij wilden ver weg het universum in,
de heldere sterren tegemoet.…
Een vers, breng ik voor u.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
567 u kent dat denk ik wel; gelijk
een ophemelend gevoel van de zon
het is tijd dat ik mijn woorden tel
ieder lied kent immers een eind,
ach, ik had hier zeker weet van,
toen ik voor u, aan het begin, begon…
Ode aan de herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Met mijn onschuldige handen heb ik haar wangen gestreeld
tegelijkertijd lees ik op het gezicht speelse simpelheid, vloeiende lijnen
Zo helderrood en zuurstofrijk het is hoor ik warm bloed stromen door het lichaam
aangevuld met breekbare en kwetsbare toetsen gelijk een vlinder verborgen tussen het gras.…
Stilstaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
522 ze gaan elkaar
voortdurend voorbij
niets kan het verduren
of gaat er tegenin
zo rijgen seconden
tot minuten
zo rijgt zwijgend
het eeuwige ronden
alles tot uren
met soms saluten
als signaal voor mij
zich spiegelend aan haar
tijdloze gezicht
al zal dat hopelijk
nog heel lang duren
ze draaien ooit
voor ieder gelijk…
Uniform
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
567 oppervlakte,
in nieuwe lijnen,
ik word mij getekend,
door noeste lengte,
en ijselijke breedte,
tot hopende hoogte,
ik ben mij een nieuw getal,
en ik verblijf mij in oude woorden,
vlakkende vlakte,
koude bevriezing,
te warme woestijn,
versprekingen, abrupt,
bevestigingen, plotseling,
en toch schrijft de spreker,
en zwijgt het gelijk…
De tropen afstropen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
655 versier
In al die tijd ben ik sneller vergrijst
is ook de harige bescherming verder uitgedund
ik durf te wedden dat mijn verdubbeld tuig
tevens naar overdadige kilo’s verwijst
Het licht bewaren doorheen berg en dal
etmalen lang, daar spoelt nu een wegdrijvend vocht,
in hoeverre is mij nog het scheppen gegund
Ben ik vergroeid en gelijk…