5125 resultaten.
Verboden te praten
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.093 Mijn handen liggen zijdelings naast een lichaam dat ooit het mijne was
En zachtjes probeer ik mijn schreeuw te dimmen
alsof het een vuurtje is dat langzaam gedoofd moet worden
Een ijslaag vormt de basis van mijn koude lippen
terwijl mijn laatste adem vergeet te ontsnappen
En ik val
in de donkere leegte val ik
met gespreide armen vergeet ik
dat…
Gekluisterd
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
936 De dood heeft me gestreeld,
ongeboren mijn roze huid beroerd,
verradend in mijn adem gezocht
naar een verleidelijk bederven.
In het vruchtwater van mijn zuurstof,
rimpelloos in mijn longen,
spreidt zich een blauwe ijswolk uit
van een bevroren sterven.…
Lege handen
hartenkreet
3.6 met 20 stemmen
2.097 Ik vang de wereld op met lege handen,
de zwaarte grijpt me naar mijn strot,
mijn adem breekt en wordt bot.…
Donkelen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
736 Verwonderd zoekt zij
langs ijzeren wijzers
van de comtoise naar
gestolen tijd
monotone tikken brengen
adem noch uren dichterbij
helder wordt plotsklaps
het laatste beeld
alras schimmig vervagen
ooit gesproken zinnen
donderslagen komen in de
donkere uren veel later
het verlangen naar
de herfst schiet
door haar heen als
hete…
er zijn voor jou (dooptekst peter en meter)
netgedicht
3.3 met 125 stemmen
27.383 ik mag er zijn voor jou
als water voor bloemen
of als een bloeiende struik
voor de mooiste vlinder
door jouw naam te noemen
open ik een luik
om adem met je te delen
en in gedachten
jouw levenspad te strelen
je hand zal ik pakken
en jou op mijn schouder dragen
maar ook wijzen
naar anderen, zo velen
die jou met warmte willen…
de heide
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
662 op de heide, zo nabij
een schrale boom
kijk ik omhoog
en zie in schuivende witte lagen
van een zacht blauw decor
roepende vleugels
om aandacht vragen
ik zwaai gewillig
ze weten dat ik ze hoor
hier op nog onbegraasd gras
staat mijn wereld stil
dit is wat ik wil
toeven op een luchtig kompas
omringd door een zee
van ademend gewas
zo sprietig…
ze trekken aan het beest
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
638 trekken aan het beest
dat ik heb opgesloten
door mij is neergestoken
toen het me bedreigde
het bloed is nog niet opgeveegd
het sijpelt door in woorden
die me storen die vakjes
open maken van wat is geweest
die ik had afgesloten omdat
ze anders spoken mij dwingen
tot verkeerde dingen
onberedeneerde angst waarvoor
ik vlucht geen adem…
verlokkend ingesteld
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
576 ik zie ze gaan
ze raken alles aan
vooral elkaar
alsof ze samen
willen blijven
praten tegen muren
schreeuwen in de lucht
luisteren naar dingen
die voor onze ogen
zijn gevlucht
zijn ongrijpbaar
in bewegen
verlokkend ingesteld
denken anders
over alles zien in
iedereen een held
ze ademen hun
niet geleefde jeugd
stelen warmte kopen…
Nachtvogel
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
2.021 Ik zag je lopen over vlagen wind
wankelend door plagende adem.
Soms stond je even stil om een grauwe wolk
met dromen in te kleuren.
Steeds dichter naderde je duister
en ik riep nog: “Lief, keer om!”
Maar toen de zwarte zwaan
zijn vleugels wijd over jou spreidde
wist ik dat jij moest gaan.…
toen ik zei, ik heb je lief
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
971 steeds dieper
beweegt de tijd
het gedicht in mij
verder reikend
dan het hobbelige spoor
op mijn hand
ik bekleed
witte vlakken
met eindeloos geduld
terwijl het licht
de trouwe minnaar
in naamloze ogen vangt
mijn stem raakt de nacht
sneeuwt sterren uit hun lange baan
toch
laat ik hem vreemd
in mijn adem bewegen
en wanneer…
Het moeten gaan
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.632 Het moeten gaan
en 't nog niet kunnen;
de warme kleuren nog te fel
de dagen vullen met hun gloed,
omdat het hout nog branden moet
en iedere adem leven doet.
De eenzaamheid die alles dekt,
de sluier van het zwijgen,
het naar de avond neigen,
een laatste antwoord krijgen
als alles is vervuld.…
Van verre
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.039 Ze beleeft het zand, de zee
sterren; de ogen van de nacht
maakt leven in een handom-
draai geluk in een doosje
spreekt zomer met glimlach
is overal, in de taal
van ongesproken dromen
in het vuur van de berg achter
de zinnen van geliefden
in het spoor van adem op glas
tussen de tranen van het mos
in mijn aquarellentuin van geweten;
stilleven…
hoe je zacht ruist
netgedicht
4.7 met 16 stemmen
874 hoe jouw adem me verbindt
met het zuchten der bomen
onbestemd bewegend
met de boswind in
mijn haar
ik laat me langzaam leiden
zolang de dag bestaat
in ‘t licht op onze mond
en zo lome tederheid
je hebt mijn ogen gesloten
in de lenden van de nacht
waar je ’t hart van onze woorden
in eeuwigheid hebt vertaald
over jou gebogen
heb ik…
Vaker dan voorheen
netgedicht
4.2 met 28 stemmen
1.723 zo af en toe
wat vaker dan voorheen
overschrijd ik mijn jaren
welke gedachten
of gevoelens heb ik
nog gemeen
als grijs nijgt naar zwart
en het ademen
mij slechts mee
laat varen
achter een masker,
zo lijkt,
verstilt de geest
van schoonheid en
toekomst het meest
af en toe
nog vaker dan voorheen
verlaat ik mijn jaren
heb…
Romantisch Determinisme
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.030 Soms denk ik maandenlang
aan een onmogelijke uitweg
gevangen, onderworpen aan een straf
die ik mij willoos opleg
Als hart niet doet wat hoofd gebiedt
is al het denken zinloos
het ogenblik illusie, ik een marionet
zo merk ik na een poos
Overtuiging wie ik ben,
elk houvast dat ik vind
vergaat onder jouw adem
tot vluchtig stof in koude wind…
Een nieuwe dag
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
987 Als 's morgens in de vroegte
de nevel nog boven de landerijen ligt
en ik mijn eigen adem zie
m'n warme handen tegen mijn gezicht
dan voel ik weer het leven stromen
begint het warm in mij te gloeien
de frisse geuren van het buiten
doen mij als mens steeds meer groeien
zo'n dag vol frisheid, winterweer
dat kan en mag een mens bekoren
walmende…
Jouw warme hand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
448 De nacht duurt in mij
zoals de uren telkens slaan
en het licht dat spaarzaam fonkelt
zijn de regenfonteinen op het raam
dit ogenblik is slechts mijn leven
nu jouw hand zich droomt
in de warmte van mijn kruis
op het ritme van je adem
met op de achtergrond mijn eigen ruis
maar nu ik jouw je dromen laat spelen
wens ik mij op het…
Voorjaar voorwaar
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
624 had verwacht
een uitbundig dak in roze en wit
viert het afscheid van de nacht
vrolijke vogels fluiten me wakker
tillen me hoog in de blauwe boog
lachen schel om die zwarte gedachten
meizoete regen en de zon blaast me droog
de aarde barst open in duizend kleuren
en dieren werpen hun jongen rondom
ik laat me drijven op voorjaarsgeuren
adem…
Tja........
hartenkreet
3.2 met 28 stemmen
4.934 de kamer vult zich
met een lucht van alcohol en slaap
je huig trilt naar hartelust
je ligt op je rug
plukjes haar uit je neus
plukjes haar uit je oren
ik kijk naar je
je mond half open
het kwijl raakt je kussen
je adem stokt
je brabbelt wat
kan er geen touw aan vastknopen
schijnt leuk te zijn
zie een lach op je gezicht
zonet…
Was het soms de zee ?
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.178 Was het soms de zee
die diep van binnen iets verried
wanneer zij met haar wilde lijf
haar zoute sporen achterliet
wanneer ik wegliep van haar lach
en van het strand haar ogen schiep
als duizend parels van geluk
waar ik getijdenlang in liep
Ik wist het niet waaraan het lag
maar sliep van haar de koele nacht
wanneer onzichtbaar zij haar adem…
tussen mij en de zee
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
665 de hele nacht was ik dicht bij je
en in het bewegen van de golven
verbeeldde ik me
twee vleugels in mijn adem
onze liefde werd een vogel
sierlijk en vol witte veren
meeuw, zei ik zacht
en jij verlengde het landschap
aan de toppen van je vingers, zoals een horizon
glinsterend
geheel en al zee
met de branding waarin ik naar…
mijn kind
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
2.105 Jij bent mijn alles jij bent mijn gevoel
Jij bent waarom ik adem jij bent mijn doel
Jij bent het mooiste wat me is overkomen
Jij bent waarover ik wil dromen
Jij bent voor altijd in mijn hart en in mijn gedachten
Jij kan met een lach alle pijn verzachten
Jij bent het allerliefste mooier dan zon en frisser dan wind
Ik hou zoveel van…
Venita
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.169 de rotan stoel bij het achterhuis
schommelt door wind bezeten
zacht krakend en bijna vergeten
op het terras van schelpengruis
een man door zwart gedragen
wordt zichtbaar tegen het blauw
van loze adem en diepe rouw
die het dagend licht vertragen
uit zijn brieven vallen wonden
als losse blaadjes uit het leven
door zijn verre kind gebonden…
op schoot bij de oorsprong
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
783 adem de vadem op zee
lengte na lengte ellenlang
het is er zo dun ziltig
maar vrij van elk mengen
van de mensenzee en het diepe
spoorloos op vingers van zout
ik wou dat je daar bodemloos
kon vallen in een bedwelmend bedaren
en gewichtsloos zweven op de nevel
mezelf ontrukken van boven en onder
maar ook weer wil ik er niet eeuwig blijven…
Een pose?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
615 Weinig lukt het te schrijven
op een simpele wijze, dat
de woorden klaar en helder
als kinderen ademen uit de
bedstee van de taal, onder de
dekmantel van een gedicht,
deuren op een kier, vaak ook dicht.…
tot het kind weer spreekt
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
894 Zie je hier nu staan
naar adem happen
al het argeloze vastgeroest
op een hoop wijsheden
als een blok aan je been
het zien en zwijgen
gedachteloos geworden
op te rapen als een pagode
van verloren gelegde tanden
al het snedige stukgevallen
op je voetstuk van het geijkte gelijk
dat niet verder meer draagt
dan een geringe schaduw
van wat…
Mijn Wad op papier
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
557 geschilderd
op een Wad - papieren doek
dat grenst aan schoonheid
en het besef dat de waarde
van de verf in de hand ligt
van de meester
toch zijn de kusten die ik niet ken
schoner en eerlijker van aard
met ongerijmde wallen zand
die wuiven en stuiven
bij een telkens omgevallen wind
maar mijn verlangen kent slechts
de grens van mijn adem…
In Gouden Handen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
603 bloot op de eenzame weg waar donker
moed in de schoenen zoekt drijf ik rond
zwarte rozen op klanken van engelenzang
tot aan mijn grenzen laat ik jou komen
oude schoenendoos vergeeld om tranen
adem jij schaam momenten in zwart wit
de geur hangt nog steeds rond het eiken
lik ik wonden uit mijn tijd losgelaten etter
zal ik nooit meer knielen…
Als papavers wuiven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
735 Moeizaam klim ik treden hoger
lager ligt veel dieper dan verwacht
kracht stuwt maar steelt het vloeien
van de adem
de laatst gezette stap schuurt
langs verzonken stenen
terwijl ik wankel
jaagt de nacht mijn schaduw
stil turend door zijn venster
voorbij de grauwe velden
zie ik papavers deinen
langs de zomen van de wind
mijn glimlach…
Lissabon
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
591 hoe ver gaat nog de reis
als hier de zoute zeelucht
net als overal
de vissersboot doet dansen
mijn nacht zich op
vergeten dromen
drijven laat
hoe dichtbij is het licht
dat lijkt van ver te komen
over het plein daar waar
de vrome menigte de dag ervoor
en nu mijn schaduw nog
de zegen krijgt
hoe vrij lijkt hier het ademen
het leven in…