3375 resultaten.
EMOTIES
netgedicht
3.3 met 99 stemmen
21.665 nog in speelse rust
warme korrels nat gekust
in teder liefdesgeknabbel
Als een plots vlagende bries
wolken doet opzwellen
de zon straf omknellen
in grijs doorschijnend vlies
Dan laat traag verdicht duister
de hemel onverschrokken
het helder licht opslokken
in zwaar geboeide kluister
Schuimende torens doorbreken
geselend het witte zand…
Abdul Kassem Ismael, grootvizier van Perzië
gedicht
4.0 met 14 stemmen
11.261 Abdul Kassem Ismael, die meer boeken bezat dan
sterren aan de hemel en meer letters had verzameld dan
zand in de woestijn, las wanneer de kamelen voortliepen
in de nachtelijke koelte en midden op de dag in zijn tent.…
Werkelijkheid
gedicht
3.2 met 41 stemmen
17.351 Zodra ik er mij op beriep, vielen de letters
als zand van de bladen. De spiegel keek wit
van schrik naar de kamer, die barstte,
scherven van een onleesbaar gedicht.
Zo geschiedde in alle kamers waarin ik
was opgesloten, in theorie. Elke deur
vastgezogen door niets, het luchtledige.…
De stortstroom
poëzie
2.8 met 13 stemmen
2.891 De stortstroom die de bergen af komt springen,
Vergruist de rotse' en vult zijn bedding aan
Met zand en puin, tot hij in nieuwe baan
Zich zelve dwingt de kronkelloop te wringen.…
Hongersdood
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
741 Ach je huid is zwart en de vliegen
om je mond vol droogte, jij sterft
hongerpijn is overleefd wachtend
het zand buigt zich over je dood
Kleine arme dichter nooit wordt je groot
de verkeerde wereld de foute tijd
je vader bruut vermoord
je moeder cru verkracht
De grootste was je vast geworden
maar er is geen water er is geen brood
jij hebt…
niemandsland
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
963 niemandsland
Zoeken heil en verlossing
Zijn onze geliefden verdwaald
Mijn moeder, mijn zuster
Mijn vader, mijn broer
Wonen wij in niemandsland
Knielen neer in vreemde oorden
Smeken om genadebrood
Wachten in verlaten dorpen
Deuren die niet opengaan
Wonen wij in niemandsland
Breken dagen nachten in de tijd
Bouwen onze huizen in het zand…
in bloedrood gaan
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
657 je hebt
mijn bodem doorgrond
vond zand zee en duinen
een plaats om ongestoord
te struinen langs
de lijnen eb en vloed
het weidse uitzicht
deed je goed gaf ons de moed
de plek om van elkaar te houden
liet je drijven in de zee
ontdaan van alle zorgen zo werd
vandaag weer ongemerkt morgen
nam je mee in vele vergezichten
maar pas…
horen, zien en zwijgen
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.529 ik riep ooit de woestijn toe,
het bleek aan
dovemans oren gericht
had toen nog niet het besef
dat de oase al lang geleden
'met zand er over' was gedicht
"wer schweigt, stimmt zu"
zei de oude vrouw
nog voor ze de laatste adem uitblies
och nee, ze kende geen rouw
of was haar blindheid moe
zij had door het leven heen geleerd;
niets…
Hemelwenen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
794 Plompverlegen in de regen
overstromen smalle stegen
vloeit het water over stenen
op een ritmisch hemelwenen
gevallen regen glijdt verlegen
door mos en zand, gelijk een zegen
naar de delta iets ten westen
langs verdwaald grind en snoeiresten
diep verborgen in de grond
waar verbeelding plots ontstond
raakt de modderpoel versteend
als de…
Tijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
974 Als fijn zand ongrijpbaar
glipt elke tik die ik hoor
onbeïnvloedbaar qua snelheid
tussen mijn vingers door
Ook al duurt een feest veel langer
dan een halfuur tandartsstoel
de klok maakt duidelijk onderscheid
door wat ik wezenlijk voel
Wat mij vooral zo opvalt
is dat een gebeurtenis
als dopen of met elkaar trouwen, voelt
alsof dat voor…
Sporen (Engels sonnet)
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
2.593 en steeds opnieuw zal ik mijn sporen drukken
in jouw doorluchtig vers en zuigend zand
ja steeds opnieuw wil ik je weer verrukken
op jouw vereerd en begenadigd strand
och kom, vergeet voorgoed die helse pijnen
die onze zielen ooit hebben ontwricht
laat weer de zon in onze harten schijnen
in zoele warmte en gekoesterd licht
het wolkengrauw…
Novemberstorm
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
896 De duinen staan schrap
strooien ogen vol zand.
Takken zwiepen wanhopig
aan de stam die ze ijkte.
Steeds zwaardere breken af,
bomen sterven rij aan rij.
Klokken luiden de klepels
en klepels weer de klokken.
In Mexico beeft de aarde,
in Nederland huivert de zee.
Ik weet de dijken bewaakt
strijk en zet de wekker.…
Zonderling
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
866 Dat je bestaat is een stolsel,
een opeengepropt handje zand
dat verwaait in de wind van jaren
gezwind dwarrelt, in regen smelt.
Post me de wereld over
sein door dat ik ben
geworden wat al was,
werp dammen op en pas.
Kist me maar, tijd,
stop me en koester de stokken
waarmee je me murw slaat.…
Sneeuwklokje
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.118 Schuchter werkt het prille groen
vanuit brekend zand naar ’t licht
waar het leven tot in volheid knopt
als serene schoonheid zich ontpopt
dat zich ned’rig naar d’ aarde richt
haar pracht buigt zwaar de ranke steel
en teer bloemt zij haar blad'ren wijd
die puur van kleur het hart ontbloten
wit/groen gerokt; de kern omsloten..…
Karkas
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
984 Ondraaglijk zwaar wordt
het snikkende zand
wanneer mijn uitgemergelde ogen
rollen in een korrelige bloedplas.
De azende wind
hoort mijn ijle kreten
en strijkt neer in
het gezicht van de dood…
nog heel even beweeg ik mijn hoofd.…
Lentedromen
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
988 Je schept de geuren in je hand,
Stofwolken verdwijnen in het zand.
De zon beweegt zingend in je woorden,
Schaduwen gaan weer in de aarde wonen.
Een lach danst speels in je lijf,
Het licht weet met je vrolijkheid geen blijf.
Grijze dromen glijden van je af,
Je hebt dit lentewonder niet zelf bedacht.…
de Slag bij Swammerdam
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
783 bij het bloed doorlopen zand,
zodanig als bagger geworden,
overzie ik, Julius, Ridder
van de Vergulde Vingerhoed,
het slagveld met lede ogen
en ervaar in mijn gemoed
zwaar mededogen met
de verminkte krijgers,
alom zwaar gehavend ,
door sabels en kogels beboet
een geschrei van verre
snijdt mij door het hart
ik spoed mij naar de plek…
in het beginnen hoop
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.267 restje te slopen
lees ik vandaag over gisteren in alle kranten
de pijn en vreugde waarin men zich kleedde
mijn stilte zal mijn diepste zin nu verbreden
en verdiep me vandaag in mijn stervende tante
de dood staat nog vers op mijn netvlies gebrand
en blijven vers gestreken penseelstreken staren
blijven dood en leven voor mij getekend in los zand…
kogelstoten
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.256 ik weeg de kogel op het stootkussen
hij past in de plooi van een hals, de kin rust op het koper
de elleboog halfhoog opgericht als een stramme vleugel
de vrije arm bengelt langs de heup
mijn blik boort zich vijf stappen verder
in het rode sintelpad
ik tol met een uitzwaaiend been rond mijn as
na een korte boogscheut ploft hij in het zand…
DE ZON LIGT IN MIJN LINKER-HAND
poëzie
3.4 met 9 stemmen
3.604 De maan rijst uit mijn rechter-hand
en zeeft haar weemlend zilver-zand
alover wuiv'ge wake en schemer-weven
van 't graan, waar de aedmen, blauw, van 't graan in beven.
Ik stijg al hoger uit het dal.
Ik weet niet of ik keren zal.…
bronsgieten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
821 de pop van klei kneed ik
tot een model dat jouw lijnen draagt
ingesmeerd met was
een ademend vlies
je bent ingesponnen met ijzerdraad
daarrond stolt een mal in een kist
een mantel van gips en zand
die in gave brokken uiteenvalt
tot je in de ronde oven past
in een kuil van waterdicht beton
weeg en smelt ik jou
een kraan op rupsbanden…
engellicht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.054 Je was als Job onder stof en zand.
Die vrouw, haar lijf, je verloor je verstand.
Je slikte pillen, je geest was dood.
Wie kijkt er nu om, naar iemand in de goot.
Zie daar was een engel met vleugels licht en pracht.
Het trok je omhoog uit je graf, niemand had dat verwacht.
Die vrouw ben je nu vergeten,
zou ze het ooit weten.…
Somber
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 Koude, klamme korte dagen
Restant van een stervend kalenderjaar
Fantasieloos, kil, geblindeerde ramen
Kou uitsluitend, isolerend
Functioneel en ronduit somber
Voor de kouvrezende mens aldaar
Naar zaad zoekende inheemse vogels
Zo kwetsbaar in het naakte land
Gevangen van wind en regen
Wat ooit verstopt zat kom je tegen
Hertenhoefjes in het zand…
Jaargetijde
gedicht
2.4 met 129 stemmen
28.238 de schemering valt en brengt sterren dichtbij
de feestdagen gaan weer beginnen
als zand door een zeef zo vergleed het jaar
zoveel moet er nog en is niet op tijd klaar
maar verleden tijd is niet te winnen.…
Eiland rond een droom
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
696 Zeven werelddromen lang
zwierf jij in dwaze gedachten
in een onbegonnen rugzak
verstopte jij jouw enig hart
tezamen sliepen wij druilerige nachten
gekoesterd in droombuien uit
met vreemde gedachten
liepen wij langs kusten
van het eiland, onze voeten
bewogen in het rulle zand
het strand leek eindeloos, getogen
tussen onvolkomen en verpozen…
Kikkerland
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
624 vindt er laffe grauwe bouwsels
van koud beton en ijzig staal
eigen geluid klinkt hol en kaal
vanuit een puiloos huizenblok
beklommen langs dofgrijze trappen
lijkt leegte om zich heen te happen
bedroeft de bodem zonder kleur
waarin geen plant wil groeien
en geen vogel foerageert
wind en regen bespelen beneden
het onlangs opgespoten zand…
Andere tijden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
703 Doffe dreunen in de nacht
Getuigen van verre kanonnen
Die vuurspuwend hun braaksel afleveren
Op de eindeloze kust
Schreeuwende mannen
Gehaast door het zand
Ontwijkend de fluitende kogels
Uit een rode vuurmond
In de bunkers rijst het stof
Het zicht onttrekkend
En klinken schoenen door het duister
Op weg naar de dood
Dorpen vieren…
Eerbaarheid ligt in elke schaamte
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.604 Een vrouw liggend in het warme zand,
wandelt over zachte heuvel en lichte huid
in de virtuoze zetting van haar hand,
voor roos en rozengeur, melk en honing
waarvoor men nooit de neus en ogen sluit.…
foto
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.221 .-
de vissen springen achter je op uit de fontein
als twee handen uit het water, dan, nog
ben ik net op tijd om ze te fotograferen,
en jij loopt warm door het beeld heen,
met stijlvolle tred over het zand, schoenen
in je hand, de wind in je haar en je lacht
met twee zonnen in je ogen, ik laat je stil
staan en in mijn geheugen glijden…
Het kleine dorp
poëzie
3.7 met 12 stemmen
2.637 't Heeft weinig huizen rond een oude toren,
Om ieder huis een mildbloeiende heg,
Geen luide straat, maar smalle zachte weg
Van zand waarin geen stappen zijn te horen.
De school is kleiner dan ons steedse huis,
Van alle kindren ken ik stem en ogen,
In alle woningen voel ik mij thuis.…