3020 resultaten.
De vraag van Gorter
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
725 Dan keert ze terug van haar nachtelijke tocht
en spint uit dunne zilverdraden,
de beelden van twee Vissen en een Ram
tot een ragfijn weefsel langs kale takken,
stil verlangend naar de terugkeer
van haar koperen minnaar in de avond.…
De donkere verroeste blaren...
poëzie
3.1 met 12 stemmen
4.413 De bomen worden zienlijk kaal, alleen
De kruinen van de sparren staan nog vol
Van waaiers; fijn gestoken vorkjes aan
Een tak, pluimieren zij omlaag, of kruiven
Naar de lucht, als pajongs aan een steel.…
Mijn laatste eer
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
3.761 aanraken
Dat zou ik nog zo graag 1 keer willen
Nog een laatste warme omhelzing
Dat zou zoveel verdriet in mij stillen
Maar het blijft bij praten
Tegen een hoop zand en aarde
Toch de gedachte dat je daar ligt
Geeft dat zand een onschatbare waarde
Mijn laatste eer aan jou
Is het mooi houden van je graf
Zolang ik blijf houden van jou
Is mijn taak…
Snijdend Verlangen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.086 blindheid
Veroorzaakt door de schoonheid van jouw licht
Helpt mij uit bed
Woorden galmen op de plek
Waar ooit mijn hart gezeten heeft
Stiekem stopte ik 't in jouw tas
Je hebt het niet gemerkt
Achteraf gezien
Had ik beter
Je tas hier kunnen houden
Dan kwam je misschien terug
Ik wacht op jou
Tot je haren lang genoeg zijn
Om me van die tak…
Herfst, voor Ceciel
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
643 De laatste appels
vallen van de oude boom
haar knoesten takken
moe van de vruchten
die ze droeg
zuchten voldaan alvast
wat bladeren weg
vermoeid van deze
lange hete zomer
voelt ze lomer en lomer
haar krachten in
de aarde gaan en
sluit zich alvast af
voor blaad'ren
die ze nu laat gaan
het gras wordt nog
voor `t laatst gemaaid…
Verbond van wrede intenties
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
594 snoeischaar
het treft me diep
mijn tien maand oude dochter schiet me
door het hart
de eksters storten zich al neder
op een vers bereid maal
afgrijzen van de onschuld dat in mijn bekken waart
ik wend de blik af
en sluit de achterdeur definitief achter me
ik ga straks naar de ruis van mijn dochters hart luisteren
of daar geen sterke takken…
Rollator.
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
1.511 draagt in zijn tas
de ongeschreven brief
die de mijn ziekte
zal verhalen
met de letters
van een dodelijke vulpen
niet meer reanimeren,
alleen pijnstilling
de duisternis
wil geen licht toelaten
mijn rollator blijft staan
zal niet meegaan
als symbool van
achteruitgaande vooruitgang
rollende achterblijver
wacht op nieuwe taak…
duo-gedicht:
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
871 een volle maan
laat mij
aan uw schaduw beklijven
ik zal zwijgen
als een woord
dat rijpt in het wollen huis
diep
de groet
aan een beladen boom; de eerste ster
en vruchten door het raam
ik zal uw passen niet vertragen
de aarde kan ik immers op mijn schouders dragen
zeeën zullen open waaien, als vogels zonder grenzen
geen tak…
Uit het raam
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
718 Verwarmen met groenere takken en zachte katjes
Keuvelen liggend in groen gras en zachter mos
Spreken over doodgewone ditjes en datjes.
Genieten van een ontluikende goudgele forsythiatros.…
GETIJLOZE MAANDEN
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
734 een boomblaadje waait
door takken, over vijvers,
geeft zich aan het lot,
gelijk de parachutist,
die boven vreemde grond zweeft.
Het fabrieksgrasveld
is gemaaid, keurig effen.
Maar - die enkele
pollen vol spitse puntjes
geven talloze vragen...…
de dagen zijn....
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
593 het wordt stil
roerloos stil,
een felle straal schiet
flitsend naar benee
droog knetterend
valt de eerste slag
heftig trilt het huis,
een kakofonie
van licht en geluid
omgeeft de natuur,
oeroude bomen kraken
hun takken zwiepen als
zwepen die gehanteerd worden
door de woeste wind, ontwortelen
en komen boven aarde
als monsterlijke gedrochten…
- Bloemenbundel -
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
586 nog bevoor het de kamer had verlicht
en de liefde, die als veelvuldige handen,
door bomen de takken aanraakte...jij zag haar niet.…
Zomertooi
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
553 daar staan ze de beuken en de eiken
met hun bladerdak in de zon getooid
en de berken en de tamme kastanjes
kijk ze staan, als een glimlach
als een ode
in hun schaduw aan de stam
is het goed vertoeven
zonlicht sijpelt tussen de takken door
iets ervan schittert op de lijfjes van libellen
ook op het donsveren kleedje van opvliegende vogels…
Ongevraagd
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
842 Dat papier
Is dan weer
voor die vogel
van die vereniging
weet je wel
gewoon een bos
een boom
een tak
Wel iedere dag
10 voetbal velden
Hak!…
Het wonder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
955 Hoe straks aan kale "dooie" takken.
het prille groen zich weer ontvouwt.
Hebt U dat wonder wel aanschouwd?
Hebt U het wonder wel aanschouwd?
Hoe straks de appelaar, zich in haar bloesem hult,
hoe heel de natuur, zich met duizend geuren vult.
Hebt U dat wonder wel aanschouwd?
Hebt U het wonder wel aanschouwd?…
De seconde
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.084 al die jaren daarvoor
een jaar geleden stonden we net als nu te wachten
kijkend naar de klok en het glas champagne in de aanslag
denkend aan de wensen die het jaar zouden verzachten
er is eigenlijk niet veel veranderd na die bewuste dag
alle goede voornemens gebundeld in dat ene moment
op de schouders van die seconde berust een zware taak…
Het politieke spel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 De doelman, met de taak
de verdediging te leiden,
wijst van links naar rechts.
Tactieken worden doorgesproken,
de scoringsdrang is hoog,
hoe gemeen de tackles.
Een toegespeelde bal, niet
zelden niet goed aangenomen,
laat zich vaak verspelen.…
Vrede
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 Vrede is voor mij
een merel fluitend op het schuine dak
en ergens ver een antwoord horen op een tak,
een vlakke waterplas, plots rimpelig:
een eendenechtpaar met kuikens achter zich,
gemaaid gras ruiken aan een dijk
het carillon dat speelt ergens tegelijk,
een horizon te zien met huisjes, bos en kerk,
of molen en de wieken aan het werk…
havikskruid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
525 was blij toen we begonnen
als bloemenvrienden in mijn tuin
je bloeide helder en heldhaftig
sierde mijn tuin met kelk en blad
je pluizen woeien op mijn pad
we spraken bij de schepping af
om plaats en rijkdom te verdelen
jij groeit en kruipt maar door
je wortel is de baas, straks
lig ik onder jouw oranjeboven
angst voor je ondergrondse tak…
In Jezus' voetspoor
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
523 van het leven ingaan
voelen wij hoe zwaar die tocht kan zijn
moeizaam wordt het winters ontwaken
tot ’t nieuwe licht ons weer verschijnt
en wij Hem om krachten kunnen vragen
die ons tot gebed en goede daden drijft
veertig dagen, veertig nachten
stil bezinnen in onze eigen levenstuin
op de eerste kiem van leven wachten
onder de kale takken…
Nazomer
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
805 Het leven heeft zijn gewone ritme terug gekregen
de luiken aan de ramen zijn niet langer gesloten
bij de bakker en de slager hangt het bordje "open"
ook het verkeer wordt steeds drukker op de wegen
de mensen naar het werk,de kinderen aan school afgezet
iedereen heeft zijn taak met vernieuwde energie hernomen
mooie zomerdagen laten nog even…
Herfsttuin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
542 Alles is rust, tot rust gekomen
Laat zich uittrekken, opruimen
Verbruind, verdroogd
Zo stil is ze, tuin, op een
Fladderende duif na
Stil terwijl ik sommige takken
Met een kleine zaag onder handen neem
Rustig maar.…
Wij zijn geen vreemden,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 tegenstelling van elke diagnostiek,
terugblikkend door het matglas
van verlaten schimmen, een
ongeblust verlangen achterlaat
onnodig donker wordt ingekleurd,
in contouren van uitersten ten spijt,
heeft die afdruk zich blijvend ingebed
op een onzichtbare kussen neergevlijd
en naast de deelbare waarheid ,
staat ons voor de moedige taak…
KEURIG VERWILDERD
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
536 bloeiende wei
door het grote bos bij Chaam omringd
ligt een afgelegen jeugdherberg
stralend vol opwekkend licht roze
zuigt frisse adem van het morgenloof
om de gasten na het ontwaken
tot daad en wandeling te noden
drinkt rossig glanzend laat avondrood op
langs het grindpad naar de deur
staan slanke berken in een lange rij
hebben in hun takken…
Herfstzangers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Nachtrust voorbij, eksters en meeuwen
verlaten en brengen vliegtijden door in een opklarende
hemel zowaar een tussenlanding maken op een bladloze tak om de
omliggende wereld te verkennen of lopen voorzichtig en vrijmoedig over de straat.…
een doorgaande weg
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
442 als mijn wereld dreigt zich
voor haar taak te verblinden
waar ik als door de tijd heen vaak van wakker lig
lijkt een er geen toekomst, is het als het ware
tossen of een dichte mist trachten op te klaren
wijl ik diep de adem bevries of het vocht zacht
of ongeremd laat gaan
dan wel dwangmatig zoek naar de uitkomst
al vele mijlen verder, zakt…
De stem van de wind
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
468 Wat is het prachtig om te zien hoe takken en
twijgen wiegen met jouw wervelend geluid, hoe de
bladeren ritselen tussen de stilte van je lippen, maar ook
hoe je mij in beroering kan brengen met al je trillingen en golven.…
De herfst grijpt me
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
549 me. verkleurt me
voorzichtig blader ik tussen de bladeren
zij die gevallen zijn, hun laatste dans
hebben aangegrepen om moeders hand
eindelijk los te durven laten, loslaten,
de veilige hand die haar van jongs af aan
vasthield, weer of geen weer, de vele keren dat zij
samen dansten, en sjansten met al haar broers en zussen,
valt niet op 1 tak…
constant
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
423 spijt
is als de regen komt, breekt
stilstand aan in krekelzang. knak,
een tak, de botte plof van lucht op lucht
en lijven volgen haar golven
naar een einde dat al lang het jouwe was
maar nu weer daverend begin.
constant is steeds
het aanbod van beweging
het ogenblik nabij
waarop de vraag verstomt.…
HET VALT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
514 Het vindt vrede slechts in tederheid, bij het zachte
wiegen der gladiolen in de geile lentewind, bij
bomen die de hemel blad en tak aanreiken.
Maar de aarde met haar zeeën woelt en bidt
aldoor tot het van haar vervlietende heelal.
Onaantastbaar is het zinken, ongenaakbaar
zinkt het rotten, vrijheid voelt het enkel in verval.…