615 resultaten.
In memoriam matris (1)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
505 Ik zie de blauwe aders
en de bruine vlekken
van de ouderdom.
Je ogen van pijn en hoop,
in de verte starend,
vervullen mijn hart
met de diepe droefheid
en de tederheid van 30 jaren,
onuitgesproken, mijn moeder.…
Tussen het malse gras
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
476 Waar zal je groeien, tussen het malse gras
en ga je bloeien, geurend naar de rivieren
die door het vlakke land aderen
jouw sterke wortels dieper en dieper
in de zwarte aarde van het nachtwoud
gegroeid op gangbare verwachtingen
een zeldzame bloem, met een mensennaam
gemaakt door het fantasierijke verstand
van een onevenwichtig dromend kind…
constante
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
132 principe onontkoombaar en
dagelijks wederkerend
als onvergankelijke noodzaak
-natuurgetrouw beschreven
hoe de laatste weken
eruit gaan zien weet niemand
wel dat steen zich niet laat roosteren
in de middernachtzon
alle deelgenoten, stroomdraden
dwarsliggers en bovenbazen
allen onderhevig, lijdend voorwerp
van staal, weefsel en aderen…
September
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
295 Ze zoeken een weg door alle aderen
en zijn alleen met troostende vergezichten te bedaren.
September, maand waarin ik werd geboren,
altijd trots om dat weer te horen.
Maar je hebt mij ook zo’n pijn gedaan,
omdat ik in jou mijn liefste ben verloren.…
samen (broeder)
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
4.839 laten we samen strijden broeder
tegen de zwarte draak
we hebben elkander verzwakt
voor zijn grijpgrage klauwen
laten we vanonder één schild
de puinhoop vlammen overschouwen
en met twee zwaarden hakken
tot rust uit zijn groene aders bloedt
laten we samen over de middenweg
tussen hart en hoofd ronddolen
zodat we telkens met één oog
door…
De iris van hoop
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
1.906 Duister klinkt het geluid
in de roep naar het licht
van de stille ochtend waar
zij haar kracht niet verliest
in wazig vochtige nevel
ademloos wachtend op
elke volgende, reeds
gebaande weg in de
aderen van ons bestaan
niet elke druppel raakt
gedachten, wel kleurt
iedere druppel rood
in hoop en verwachten
samenvloeiend tot één
geheel…
Onder de gordel
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.860 waarin de huid schubt
De heuvelrug glanst van zweet
In een koperen zon
Jouw roos van lippen
De gekartelde wonde, nog pril
Geurt naar een oeroude vijver
Grillige diepte
Groen gevlekt
Maar smetvrees en schaamrood vertragen de kus
Jouw oogwit vangt de schaduw van mijn hand
De avond dompelt in de nacht
Jouw mond wordt een kluis
Mijn aders…
Overspel
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.921 Je liegt om mij te sparen
voor een paarse woede
die door je aderen stormt
culmineert in pralende trots
die je tot keizerin zalft
van je zo lustvolle lijf
dat voorbijgaat aan mij.…
Een ademtocht
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
840 Een ademtocht en een blij groeten,
het warme bloed dat door de aderen jaagt,
het even toeven zonder moeten,
het stil omhelzen bij de dageraad.…
zwijg maar
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.011 zwijg maar de woorden die pijnigen
in het woud van mijn overladen gedachten
waar ook jouw blikken oeverloos eindigen
en geen bladeren zijn om verval te verzachten
gevallen bladeren
dichtgeslibde aderen
zelfs het binnenvallende licht
kent dode vlekken
het is dan wel op mij gericht
maar kan wat gebroken is niet bedekken
dode vlekken…
In haar wolft de wind
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
919 Waar angst en vrees
Als wurgend koord
Haar bijna de keel afsnijdt
Kleurt heldhaftigheid
En moed het bloed
Dat door haar aderen stroomt
Ze richt zich op
En kijkt fier
Het naderende onheil
In den ogen
Sterker ben ik
Zegt ze met de toon
Van liefde en dapperheid
In haar stem
De toorn is woest
Maar zal bedaren
Omdat de liefde
Immer…
Kinderhand
gedicht
2.5 met 20 stemmen
22.169 Maar als de palm plots opengaat,
En aders even gapen,
Dan sluit een kramp
Hem in mijn hand
Totdat hij gilt.
Want bloeden doen we samen.
-----------------------------
uit: ‘Kaneelvingers', 2005…
Bloedmooi
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.470 kaarsverlichte pracht
Met een lach vroeg ik haar naam
waarna ik mijn hand liet verkleven
aan de mooiste vrouw die zeven
tango's danste daar die nacht
En we dansten hoge benen
op een dansvloer die ging zweven
en haar ogen zochten liefde
veel meer dan ik had verwacht
Onverwacht vroeg zij mijn naam
die ik met weemoed heb gegeven
waarna al haar aders…
waarom, mijn kind
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
642 dan lezen
zou je mijn gedachten volgen
als ik alles achterlaat, mijn kind
vluchtig zijn ze als de wind
passend slechts bij deze dagen
waarom zinnen nog bewaren
als na iedere grijze winter
zomer nieuwe kleuren vindt
zoals jij onverwachts het wonder
laten we maar tijdig wissen
wat voorbijgaand zegbaar is
waarom nog spreken van de ader…
Iemand.
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
569 ach, het is een zwakkeplekkenman
een achilleshielman, maar eentje die
ook wel een charmeuris, nee
beslist geen sikkeneuris
kortom een man
die het ook niet helpen kan
een bloed stroomt door de aderen man
eigenwijs is, heel direct is
en heerlijk eerlijk (!)…
Levensboom
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
804 In eerste aanblik van uw gezicht
ligt het weten, al , besloten
dat het eeuwig lied tot u gericht
uit vruchtbaar land
in d' aderen vloeien zal
in kringloop wordt gegoten.
Zolang mijn stem mag klinken
in ongetelde uren
gedenk dan in de donkerste nacht
dat onvermijdelijk overgaan
tot in dampen voort zal duren.…
Bloed en stenen
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.040 ergens zal alsem zich een weg banen
in ondergrondse stromen, vertakte aders
van holle bomen onder de Linden
of misschien wel naar het Leidseplein
zal het vloeien langs muren van de metro
terloops ontspringen uit een rugtas,
voert het langs een draad onder rokken
van ingelijfde of onderdrukte vrouwen
ligt de oorsprong soms aan ieders voeten…
HET BELOOFDE LAND
hartenkreet
2.6 met 14 stemmen
1.607 Als in een film
dringt het water binnen
ijskoud
glijdend, zakt het weg
in 't diepste binnen
van zijn wezen
brandt echter verzengend vuur
erupties zijn niet te vermijden
kokend, borrelt alles op
hete vloeistof
schroeit zijn lippen
de aders zwellen
de huid schrompelt
vernietigde structuren
overgang tot as
uitgestrooid over het stille…
Queeste
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
701 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen
vogels met een scalpel de nacht opereren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren…
Stroomgebied
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
801 voorbij de datumgrens
in de lage tonen van de rivier
worden dagen korter
fladdert een verwaaide wens
nog eenmaal buitendijks te gaan
haar verkalkte aderen
vertrekken geen spier
verzanden in kribbige oevers
waar dammen naderen
en overlaten in lot berusten
weeën van waterstand
kabbelen tegen het plankier
schuren in hun verval
door tamelijk…
eindpunt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
515 ik cirkel verder
langs de zelfkant van mezelf
lusteloze vingers graaien
in de scherven
op zoek naar scherpte
om een kerf te snijden
door dunne huid
amper vloeibaar bloed
zal uit mijn aders wegebben
een laatste donker kleurspoor
dat weldra
in het rulle zand
verpulvert tot vergetelheid.…
ROGER
gedicht
3.0 met 1 stemmen
6.939 Seizoenen vallen, dagen staan weer op,
April is zijn geboorte niet meer meester,
De aders barsten in de heester,
De vogel klimt zijn klankbord op.
Maar hier bouwt pijn haar nest in ’t lover,
Waar tortels klappen in de vleugels
Met de verborgen honger van de leugen.
Geluk, geloof, alleen de droom blijft over.…
Mars in allemaal tinten bruin
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
470 tegenovergestelde
ook nooit iemand van wie de huid
spierwit is ik heb echt alleen
mensen gezien in allerlei
gradaties van natuurlijk bruin
bruinverbrand soms in de zomer
eigenlijk zijn alle mensen
dus gewoon bruin voor velen is
dit vervelend niet zwart of wit
zijn maar een gradatie van bruin
we delen dus meer dan de kleur
van bloed in onze aderen…
Dicht bij het voorbije
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
511 ik reikte mijn hand
en zij, zij legde haar broosheid
in de dragende palm
en toonde aderen
van bejaarde schoonheid
de hoge zetel waarin zij zat
met gewelven aan beide zijden
op hoofdhoogte
en kussens die haar droegen,
doch nauwelijks steunden
( ze was statig van aard,
zodat ze niet leunde)
toonde wat nog aanraakbaar was
haar lijf…
In de breedste symfonie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
585 In de breedste symfonie van het woord
stromen je klanken door mijn aderen
siddert je kus het opgebolde kippenvel
voelt je lichaam als een fluwelen laken.
Je contouren tijdens de ondergaande zon
laten mijn ogen schitteren in het avondlicht
je tedere zoen in mijn hals laat mij zweven
totdat ik weer voor de dageraad zwicht.…
LUZERN
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
192 Vierwoudstrekenmeer
worden licht samengeperst
binnen hoge rotswanden
dalen gedwee
op het wijde water
schenken heilzame adem
aan de stad vol oude pracht
en krachtige toekomstbloei
geven op het wijde plein
hoge bonte bloemenzuilen
de wenkkracht om overal
in steden en langs de oevers
steeds meer te ontdekken
rivier de Reuss
is een woelige ader…
Hij is mijn muze... (Erno )
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
3.948 staat buiten kijf
mooie kop, sterk karakter, lekker lijf
en ogen om oneindig in te staren
Jij bent mijn allerliefste de meest
begeerlijke man die op deze aardkloot
in het wild los loopt en groot
is mijn verlangen, ontwaakt is het beest
Ik wil je niet temmen want het is juist
de oerdrang die diep van binnen
opborrelt en door de aderen…
SLAGVELD
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.348 Waarden zullen vervagen
Wegen zijn onbegaanbaar
Een strijd van vele geslachten
Op de paden van verderf
Woede kruipt door aders
Beneveld menig geest
En het oog van de oorlog
Kom hier goed uit de verf
Niets kan waanzin stoppen
Het vechten om de macht
Verwoestend zijn hun handen
Verscheurend zijn hun blikken
Niemand zal de winnaar zijn…
De zon
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.611 Voelt het leven als een feest
De zon weerkaats in je blonde haar
Je bent zo mooi, met dat licht in je haar
Dat je bij me bent
Kan ik haast niet geloven
Je liefde was voor mij vervlogen
Nu zit je hier aan mijn zijde
Ik kan wel dansen in de zon
Het geluk, stroomt door mijn aderen heen
Je pakt me hand, laat niet meer los
Wil je nooit meer…
Verjaardag
gedicht
3.7 met 38 stemmen
25.639 Een gezwollen ader
leek op springen te staan. De rimpelhuid
boven zijn sok had een vreemde kleur wit.
Er was toen iets mis met zijn kunstgebit.
Nu ik onkruidbestrijdingsmiddel spuit
moet ik opeens aan hem denken, mijn vader.
-------------------------------------
uit: 'Groeiringen', 2002.…