471 resultaten.
Vertrekken!
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
547 Mensen die niet weten
of je dan wel dik of dun,
succesvol of op de dool,
rijk of arm was.
Die jouw levenspad niet kennen.…
stukjes tijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 ik haal mijn
kamer leeg
sprokkel veel en
nog meer bij elkaar
ik voel me ouder
dan stokoud
ik fiets hard
tegen stormen en
demonen in
hard nog harder
om ze meer dan
vóór te zijn
ik kijk geschokt
naar het jasje
een bedrieglijk
dun laagje dat
als een kille bomjas
mijn hart omsluit
jij en ik wij
dachten vroeger
zelden…
De middelmaat
netgedicht
5.0 met 609 stemmen
462 de statistiek
is decennialang
de meetlat
geweest voor
leven en bestaan
klein groot
dik en dun
intelligent of dom
beoordelingen
staan bol of krom
synthese van wat
zij te zeggen hebben
kunnen we helaas
niet geven is enkel
op het lijf geschreven
ieder is regelmatig
door de stofkam
gejaagd consultatie-
bureaus hebben daar
echt werk…
de pagina
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
531 ‘zonder gevoel komt er geen letter
op papier’ noch hier in blauw licht
zo over ieder tandenknarsen heen
verslagen met dun belikte vingers
als de koude wind rondgewonden
om de richting van tragere zinnen
het tenenkrommende ge-blablabla
als op de zeven aren geboortegrond
beelden volgen langs non-woorden
in marges van dit kielzog gestorven…
simple comme bonjour
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
186 het zijn wat woordjes
dun uitgedrukt, vertellen zij over liefde
in haast muzikale akkoordjes
het is mogelijk dat het ook jou lukt
.
nee, we zakken thans niet in ons gemoed
dat doet geen recht aan de gaven
die ik doorlopend in eenvoud ontmoet,
zou ze graag met je delen, ons er aan laven
.…
Jij bent mijn zon
hartenkreet
4.0 met 29 stemmen
4.704 en me altijd weer trouw
Vrolijk en belangstellend tegelijk
Dat raakt me telkens weer in jou
Je luistert naar al mijn verhalen
En bent behept met engelengeduld
Mijn tranen veeg je langzaam weg
Als ik jou mijn verdriet heb onthuld
Jij bent mijn zon in donkere dagen
De sterke schouder om op uit te huilen
Echt een lieve vriend door dik en dun…
vriendschap
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.972 wat ik van jou verlang
maar wat tevens zo moeilijk is te realiseren
we kennen elkaar al zo lang
dat we beiden niet durven te investeren
vrienden waren we, maar ook partners en minnaars
nu al tijden uit elkaar, en veel is er gebeurd
onze liefde die uitging als een kaars
heeft ons denken gekleurd
maar we waren altijd vrienden, door dik en dun…
Emancipatie
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
2.026 gedwee ondersteunde ze in zijn werk
zij leek als om zijn vinger gewonden
De betrekkingen liet hij zijn eega over
zo dacht hij al haar vrijheid te beletten
en kon hij de bloemetjes buiten zetten
naast pooier bleek hij een handig lover
Jarenlang moest hij de nachten kunnen
om vrijsters tevreden te blijven stellen
z`n liefjeslijst groeide van dun…
Wie vertelt mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 wie vertelt mij
wie ik lieven moet
van welke sekse
of welk ras
van welke huidskleur
oogopslag
dik of dun
donker of blond
introvert of extrovert
wie vertelt mij
wie ik lieven moet
die keuze ligt toch
zeker wel bij mij
in landen zoals Irak
Iran, Egypte, Syrie,
is iedereen hetro
mannen en vrouwen
die van hun eigen
sexe houden
worden…
Samen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
603 Door dik en dun,
samen hand in hand.
Tree voor tree,
naar boven toe.
Onze vingers zijn verstrengeld,
als gevlochten staal
om in balans te blijven.
Zo gaan we de stilte tegemoet.…
Paspoppen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
431 komen we gaarne tegen
Die zorgen
voor beweging
in de kleding
de mode of de trend
nooit zitten ze
op hun gat of krent
het zijn
hun nijver handen
vingers die bewegen
zijn nimmer verlegen
met een idee
....of toevallige inval
op ons lijf
wordt er dan gepast
en ook gemeten
met dun papier
of een gestileerde lap
een kantje of wat…
verlangen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
530 was ik maar wat langer
waren mijn benen maar niet zo dun
waarom ben ik in het donker altijd banger
en voelt het alsof ik mij geen geluk vergun
was ik maar wat knapper
waren mijn ogen maar niet zo dof
waarom ben ik niet vol kracht en dapper
en lijk ik in de liefde een stumperende sof
morgen zal ik stoer, geliefd en prachtig zijn
fiets ik…
Weelderig land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
325 Er valt wat water op haar rechterbil,
terwijl ze een dun touwtje gaat knopen;
haar linker wil ze achter een washand dopen,
al doet de hand niet wat zij zo graag wil.
Op die ene plek moet een rivier stromen,
de grond wieden, haar ermee verrassen;
en de zee de zilte kust laten wassen,
zelfs al moet ze van het knopen bekomen.…
TATA STEEL EILAND IN DE NOORDZEE
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
535 Met een stalen gezicht zal het ontkend worden
maar de aanstelling van Donald Pols is
het puurste staaltje van publiek/private samenwerking
met een heel dun laagje van maatschappelijk 'belang'
die miljarden die komen er en Tata Steel blijft waar het zit
of toch verplaatsten naar een opgespoten eiland op de Noordzee?…
Buiten patroon
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
370 Ze breit een oma van zeer dun garen,
foetert wanneer een steek haar weer verlaat;
met haar twee pennen gaat ze in beraad,
het klusje wou ze voor haar man klaren.
Het liefst deed ze haar niet in uitvaartzwart,
of stijfjes zoals op het staatsieportret;
destijds had ze het ook met klompen gered,
door de leegte werd ze nukkig en hard.…
een schenkende natuur
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
617 lente lente lente
Deo Volente
dan springen de knoppen open
nog sterker
ik zie ze al
het groen
ontworstelt zich
aan cocons
in verlengde vingers
van uitgestoken armen
dik en dun
lang en kort
sprietig
of uibollig
*
ik trap in hondenpoep
vers gelegd
op paden die door
de nieuwe toekomst
slingeren
met een reuk
zo pril…
broodje normaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 Klaarte valt altijd plat op de dingen is koud
van geïoniseerde lucht lege ruimte gireren
bolle denkbeelden vlak op een spiegel woorden
weerkaatst uit het niets gesneden dun
volle lucht ademt op doodnormale wijze
doorzeefd en doordrenkt
als van gewoon brood met water
uit een helder scherm moet ik dan
de triage van weeën opduiken boud…
Ik ben er voor je
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
774 Ik zal je troosten, bemoedigende woorden toefluisteren, ik zal je steunen door dik en dun, op eender welk moment,
Weet dus dat ik er voor je blijf staan.
En wie weet zie ik je op een dag met een prachtige glimlach en je hebt alles wat je hartje beheert dan zal ik met je mee glimlachen.…
De berggeit
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
1.244 de geit kijkt neer, het dal
diep en wijd
daar woont de twijfel,
daar verstrijkt de tijd
hij zoekt in rots een spiegel
voor zijn naam
alsof hij zonder echo
niet bestaan, kan gaan
de wind gaat langs,
de lucht wordt
dun en koud
de vraag wordt zwaar
het pad wordt steil en smal
gebouwd
wat blijft staan en wacht
op zeker weten
zal…
O Liefde, Liefde
poëzie
4.1 met 7 stemmen
3.254 Zo moge ik zijn als dun albasten vaas,
Boordevol bloed van uwe rode wijn.
In ´t nachtehart als een weekgele schijn,
In donkere nis weerlichtende topaas;
Maar in de dag een levende fontein,
Die de dorstende haar zoet solaas.
----------------------------------
uit: Gegeven Keur (1942)…
ik begrijp je niet moeder
hartenkreet
3.5 met 20 stemmen
3.879 Nooit dun genoeg.
Nooit slim genoeg.
Nooit sterk genoeg.
Nooit schoon genoeg.
Nooit lief genoeg.
Nooit rijk genoeg.
Ik heb nooit de goede baan.
Ik heb nooit de goede vriend.
Ik ben je zat.
Ik ben een leuk persoon
een lief persoon
en ik ga verder zonder jou, mam!…
Zwangerschapsonderbreking
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
883 't Was wagen:
het ijs was te dun om te dragen.
Het was ook geen wonder:
ze ging kopje onder.
Toch liep ze nog! (Op alle dagen.)
Het was dan ook echt van de mallen.
Het ijs was met enkele knallen
gebroken na 't vriezen
en tevens d'r vliezen:
Ze is onder water bevallen.
D'r man stond erbij.…
ik blaas mijn adem jou
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.378 slaap
ongrijpbaar als het blad een tak
dat op je kussen ligt te rusten
verschrik je niet, mijn adem streelt je
waar herfst zich groeit door ’t dak
in woorden, vingers, steken in een zomerhart
alsof er nooit een eerste vriesnacht komt
in ahorn, rood aan d’ horizon
ligt naakt reeds lijn van zwarte aarde
en vluchtig als een laagje heel dun…
Eenmotorigen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.058 rechts
van rechts naar links
en profil bij het snelle stijgen
als messcherpe grijze schijven
dan in bijna looping weer omlaag
dit alles zonder dat
zelfs maar een vleugeltip
een andere raakte
bewonderend toezien kon ik ja
vanachter mijn hoge kamerraam
maar hun kabaal niet horen
als bij afspraak streken de vliegers
plots vermoeid in het dun…
Kraakhelder
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
844 Hoe het wintert
En kraakt zo helder
Strakblauwe luchten
Boven witte daken
De vogels, zij vluchten
Weg van nog flinter
Dun ijs op 't water
Mensen verzuchten
En de zucht
Die zij slaken
Spreekt verlangen
Naar behaaglijk
Ooit, ja en later
Zij wetten de schaats
Een blij verheugen
Op wolkig dampende adem
Rode neuzen en oren
Blozend warme…
Lijvenland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Ja ik ben in lijvenland beland
Italianen lopen dicht langs elkaar in badkleren
Bruin, wit, dik, dun, oude meiden naast jonge heren
Zo gaat het er hier aan toe aan dit bom volle strand
Betonnen daken beschermen je tegen de zon
Water wordt uit flessen gedronken
Iedereen lijkt onverschillig juist niet naar elkaar te lonken
Is dit zoals in 't paradijs…
Schrale liefde, schrale troost
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
788 het gras waarop mij de liefde
werd ingegoten was dun gezaaid
het bleek geen onwil
of door tijd overgewaaid
neen, er waren kale plekken
aan de moederborst
ook moest de genegenheid
zich oprekken over te veel
gelaten met dorst
het is daarom
dat liefde met mate
en vaak als leegte
door mij wordt gevoeld
neen, nimmer zo bedoeld…
BOMEN
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
719 Eens vond ik dit gegeven mooi
nu zie ik er doorheen
want onder iedere boom
hoe dik
hoe dun
hoe klein
of
groot
is de aarde, dus de moederschoot
dit fundament is vaak verscheurd, verdord
vertrapt
met bloed gekleurd
men heeft hiermee verkeerd geleefd
de boom is ziek
vecht voor bestaan
soms eenzaam op een hoge berg
verlaten in de zandwoestijn…
In kinderogen verloren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
586 Het zijn de gebroken geesten
in een stervende stilte
waarin het lot onomkeerbaar
zijn tinnen soldaten smeedt
Het bloed is als rode inkt
geknoeid op een wreed beschreven aarde
Blind navigeert men
richting een “nieuwe wereld”
in verwondende handen
Tussen triomfboog en kerkhof
is de scheidslijn dun
Wanneer uit geestesgloed
een allesverwoestend…
Een nachtkaars
gedicht
2.6 met 10 stemmen
4.511 Hydrangea’s, dun als vliegerpapier
ritselen zacht in de avondbries.
Langs de vijver wegkwijnende Hosta’s,
Door bleek maanlicht beschenen
een enkele Rudbeckia Fulgida
en een wilde Aquilegia Vulgaris.
Zelfs de Delphinium Grandiflora
kleurt nog eenmaal op.
Ik kijk naar mijn adem
die wolkjes vormt
langs vervagende borders.…