492 resultaten.
Vijftiger jaren
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
640 Hoe stil stond de kar van de bakker
met koek banket en gewoon brood
’s middags op de hoek open en bloot
in alle verkeer toen nog geen rakker
of fietser die een greep deed
Veilig achter gesloten gordijnen
lag hun moeder met droge bleinen
had geen broek meer aan de reet
waar ook pa stil van profiteerde
De verhouding lag op kantoor scheef…
De Standaard
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.257 spullen heeft
Het mandje met de rollator
gevuld met allerhande zaken
twee kussens, programma's van de week
in de winter handschoenen, muts en sjaal
een warme deken, zij is voorbereid
Vaak de weg naar een activiteit kwijt
groeide zij in twijfel en breekbaarheid
bleef dankbaar voor elke vriendelijkheid
In de refter op de tafel brandt een kaars…
De onheilsplek
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
597 liggen bloemen,
staan kaarsjes en liggen knuffels,
bij de paal die hen het leven kostte,
langs de kant in het gras,
bliezen zij hun laatste adem uit
en iedere keer als we de onheilsplek passeren,
voelen we weer mee,
met hen die achterbleven,
want langs de kant van de weg,
verdorren weliswaar de bloemen,
wordt af en toe vergeten de kaars…
Najaarsstilte
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
795 Hoe lief is mij het vroege avonduur
tussen kaars en schemerlicht
de warmte van een knetterend vuur
met mijn boeken en mijn schrift.
Hoe lief is mij het herfstelijke dromen
als zorg en werk zich in zalige rust vergeet.
de goud- doordrongen dagen die nu komen
en mij zomaar het rijke plukken geeft...…
Laatste gedicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
639 je elke week naar uitziet
Van je wordt weggenomen
Voorbij zijn alle dromen
Die warme stem
Ja die van hem
Je hoorde hem zo graag
Zo warm en laag
Weerklinkt niet langer in de ether
Je wist gewoon niet beter
Maar het is nu voorbij
Voor jou en mij
Ik voel me nu al zo alleen
Zonder dat uurtje Jan van Veen
De poëzie wordt weggedraaid
De kaars…
Leeg land
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
476 .
_________________________________
Een heilwens, amper
voor vier eeuwen
tijd van stille
schuit in trekvaart
Was als lucht
in bruiloftstaart
gezwollen taal
die me doet geeuwen
De Oost was ver -
dichtbij De Steeg
geen diligence
noch een fiets
Een kar, een postkoets -
verder niets
Het land van Rembrandt
was nog leeg…
Samenhang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
145 Het leven trekt aan mij voorbij,
Het oude paard trekt de kar,
Wijl de voerman ment op d’bok,
Wolken trekken d‘hemel dicht,
De vrouw trekt d’gordijnen open,
Zet zo d’kamer in licht,
Schuift daarna het raam open,
Voor meer frisse lucht.…
Wong Kar Wai's 2046
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
716 Wervelende film
Met melancholie als kern
Schoonheid raakt je ziel…
sterven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
2.139 Zij geloofde ook heel sterk,
bij iedere kerkelijke hoogdag;
was er een dikke kaars die gereed lag.
Ze brandde haar de ganse dag,
zo zie je, dat haar ziel bij de Heer lag.
Schrik van de dood had ze niet,
er werd er wel over verteld.
Ze zou wel zien,
wanneer er werd gebeld.…
Vuige versjes*
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
3.288 Teruggeworpen in de kindertijd
komt alle onvolwassenheid retour,
het speelgoed op de eikenhouten vloer,
het broertje dat ik met een kar aan rijd.
Met veel toneelspel draait hij mij een loer
en hoor nog steeds zijn pedante verwijt.
Voor eeuwig sta ik bij hem in het krijt,
blijf ik immer voor hem een lompe boer.…
Visioen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
608 Men zegt dat Dood tot nieuw beginnen leidt
en Dertien de perfectie zal voldragen
van meer, verleden, steeds te weinig tijd
vermetel dan dat hij haar dorst te vragen
om exegese van de symboliek
en sprongen in een donker diep wou wagen
zo vielen zij tezamen voor mystiek
maar wisten niet dat Argus had gelogen
toen kaars gedruppeld werd tot…
Wij zijn voor altijd
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.318 zich stoïcijns
op jouw gelaat en letteren
onze honger in een eeuwenoude daad
de avond is nog niet te laat
en toch is de straat ontoegeeflijk
in zijn gift om mij te laten dromen
of is het vals en laat ik
de beelden tot mij komen
ik was de boekanier en jij mijn schip
wij kielhaalden de verstekelingen
één voor één totdat de spiegel
onze kaars…
Later als de nachten koud zijn.
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.125 als een warme kaars met een gele gloed
zal ik één voor één de letters lezen.
ik zal bij je zitten tot de lichten doven
ik zal je verwarmen met mijn strelingen
alles voor je doen om je tranen te stelpen
en dan tevreden weten dat het goed is
dat je gaat waar je vliegt en waar je daalt
in de vleugels van opwachtende engelen.…
laatste adem
hartenkreet
3.3 met 38 stemmen
3.047 Laatste adem
In de laatste fase van het leven,
De tijd tikt en tikt maar door,
Maar de kaars van leven is nog maar klein
Het einde is in zicht,
Het laatste vlammetje wordt zwakker
En wordt overwonnen door het laatste zuchtje wind.…
ijshockey
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.273 En ze drukken el-
Kaar soms hard tegen de kant,
tegen de plastic board aan en
duwen wendbaar de stick voor
zich uit, de puck dirigerend en
Pijlsnel doorspelend of schiet-
end een gat door het touw van
het net. De keeper lette niet op,
-ligt in een spagaat op de grond-.…
Contouren,
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
722 Wie bij daglicht de
gordijnen van de
wereld sluit en de
kaars zal doven,
beleeft de toekomst
in een droom, een
vermetel gebaar om de
tijd te willen ophouden,
verwijzing naar vroeger
eeuwen, zo de mythe wil
geloven om in elkaars
armen en gedachten te
verstenen als lot, dat
geluk niet zal benijden,
vandaag te beitelen in
contouren…
HET KAN VERKEREN
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
643 dertienhonderd functioneel
Om Bijbelteksten zo te ensceneren
Ook wereldsen gingen het uitproberen
Dat zorgde voor een brok in clerus’ keel
Want naast de kerken, in de open lucht
Stichtten de Gilden vele wagenspelen
Verrijdbaar, met decors, hoe ingenieus
Langzaam werd alles minder religieus
Ontstonden boersheid, sotternie en klucht
Onder de kar…
Schapen tellen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
508 Er brandt altijd een lichtje
Naast mijn grote bed
Als jij niet bij mij bent
Een kaars, een lamp, een ledje
Heb moeite met alleen zijn
Zo vreemd en ongekend
De stilte is geen pretje
Stoeien met de slaap
Onrustig en onprettig
Hersens die maar malen
Er valt ook niks te tellen
Buiten loopt geen schaap
Geen kruid helpt mij op weg
De gekte…
het einde nadert
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
570 weer staat de regen aan de drup, te liggen
op het strakke nat dat reeds het lichaam
heeft verlaten, het goud in de morgen ligt
nu als oud koper dof in de vitrine van je ogen
de klok, een langzaam begrip ijlt als een verstekeling
aan de muur, geborgen in de handen van de kwaal
mocht morgen in jouw adem komen dan nestel
ik de nacht in de kaars…
Levensloop
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
435 te schuilen in het
het hunkerende
bloed, wat op het
manifest van lijf
en leed geschreven,
bleven we aan elkaar
verwant, om het beste
deel gegeven naast de
avontuurlijke schaduwkant
empathisch inzicht
zoals verwacht in beider
gepassioneerde beleving
toppen en de tol van het
verlangen onvervangbaar,
te betalen tot de
kaars…
Tijdsbesef
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
431 De ochtend draagt het gewicht
zoals het immers dagelijks doet
het is tegengesteld gespiegeld
aan ‘t voorgaand avondrood
Het voelt dan doorgaans in evenwicht,
ik durf zelfs te zeggen in geurig zoet
waar een kaars mijn horizon verlicht
en de gedachte niets meer moet
Zo tel ik mijn dagen door
zoek soms naar de bedoeling
waar staat het…
Eigen berg
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
348 bekoort
hout dat kraakt
een kuip vol
verwachting
die zwijgend blijft
staan
maar ergens blijft
een wiel nog
rond en klaar
want hogerop,
zo fluistert men
elkaar
geraakt de eenling
zelden zonder
een hand die duwt
een naam die draagt
dat zetje in de rug
hoe wonderbaar
komt men echter
onbedekt
stap voor stap
zonder kar…
vriendschap
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.972 vriendschap is het wat ik van jou verlang
maar wat tevens zo moeilijk is te realiseren
we kennen elkaar al zo lang
dat we beiden niet durven te investeren
vrienden waren we, maar ook partners en minnaars
nu al tijden uit elkaar, en veel is er gebeurd
onze liefde die uitging als een kaars
heeft ons denken gekleurd
maar we waren altijd vrienden…
Eigen wereld
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
943 Het is vervelend inzicht te verkrijgen
in iets ongrijpbaars
wat je moeilijk aaneen kunt rijgen
Als een 'sputterende' kaars
welke je toch branden wilt laten
tevens een eigen weg wilt gunnen
zodat er tijd ontstaat om te praten
zonder te weten dit aan te kunnen
je leeft compleet in je eigen wereld; op aarde
met voldoende dingen omhanden
toch…
Het doodsbed
gedicht
2.7 met 152 stemmen
51.487 De avond is een kaars
die over haar gezicht een eiland legt.
Landschappen varen voorbij en zij is het
laken waarop nu alles wordt gezegd.
December. Bloemen klampen ramen aan,
broodkruim lijnt de perken af, verstikt
hun zucht. Het huis stokt in de kelen staan
de klinkers amper overeind.…
Zoethout
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
521 Doorluchtig door de regen getemd,
ben ik gelaten, maar vooral alleen,
misschien wil ik het zo laten,
mijn kijk geremd, door met waas
beslagen ramen, zie de lege straten,
scheen licht uit met kaars verlichte huizen
in schemer, het donkert om mij heen
met het potlood, waarmee ik schrijf,
kauw ik me naar het einde, herken
de smaak van zoethout…
mijn lieve moeder
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
2.327 slechter ter been
waar is de glans
gebleven in je ogen
en je levenslust
soms hoor ik je zeggen
ik wil alleen maar rust
voel me dan machteloos
en wil ik je helpen
maar weet niet hoe
zo rijg je alle dagen aan elkaar
want je hebt alles al gezien
gehoord en gevoeld
nu ben je alleen maar moe
Is het leven dan
ook zo bedoeld
om als een kaars…
de konngin van Den Haag
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
976 waarschuwen
dat mijn eenzaam huis
de gedachte kwellen
aan haar lach zo levensecht
ik hoor nog wat geruis
het leven is onterecht
ik heb haar weer ontmoet
en een lichte buiging gemaakt
de koningin van Den Haag
heeft me tijdens die buiging
heel diep in mijn hart geraakt
ik ben haar kwijt
nee nooit meer samen
ze is weg, voor altijd
de kaars…
Hallo, hiero!
gedicht
3.7 met 3 stemmen
5.450 En hop, de hol op met zo'n kar!
En toen, die bommen op je knar!
Dat waren nog eens tijden...
------------------------------------------------------------------------------------------------
uit: Louter streelzucht en andere sonnettines, speels en spannend (1982)…
laat zacht haar ogen breken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
787 van zijn slag de tijd
telt uren rustig af op
tonen van haar eindigheid
zon verschiet in kleur
laat stofjes dansen
in de willekeur van lucht
de geur van lang geleden
herkenbaar in gebeden
we zitten stil gevangen
in het broze lijden
lippen smakken in het
delen van de dorst
zien haar afgelegde trots
een zuster gaat ons voor
een kaars…