1332 resultaten.
Waar de huid dun is
netgedicht
2.3 met 17 stemmen
400 Mijn kwetsbaarheid is geen zwakte,
maar een fijn afgestemd zintuig — een radar voor
het onuitgesprokene, het subtiele verdriet van een ander. Ik voel
vóór ik begrijp, vang wat nooit werd gezegd, en raak daarna urenlang mezelf kwijt.…
In het ritme van een roos
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
393 Wanneer ik mezelf ontmoet
in die bloem, zie ik hoe kwetsbaarheid en
stevigheid samenvallen, geen tegenpolen maar een geheel
dat mij draagt — en in dat besef klopt de wereld met mijn open hart mee.…
De streling van de piano
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
465 Vingers spreken zacht
tonen dragen mijn verdriet
stilte omhelst mij
Er zijn dagen
waarop ik de wereld alleen
als klank kan verdragen. Vingers spreken
dan zonder uitleg. De vleugel opent zich — ademend, nabij.
Elke toets wekt een
echo van iets lang verzwegens.
Een stil gebaar dat zich uitstrekt naar licht.
Bastonen dragen mijn verdriet…
Als alles binnenkomt
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
642 Alles stroomt binnen
stilte die ik niet kan delen
hart zwaar van geluid
In de stilte van mijn
binnenwereld beweegt alles tegelijk,
alsof elke emotie een snaar raakt die blijft trillen. Ik vang wat
ongezegd blijft tussen mensen, alsof mijn huid niet alleen voelt, maar ook luistert.
Liefde is geen verlangen, maar
noodzaak om te bestaan,…
Vertel mij wie ik vroeger was
netgedicht
1.8 met 28 stemmen
597 Verloren stemmen
fluisteren in stilte zacht
ik zoek mijn echo
Vertel mij wie ik vroeger
was, toen stilte nog een veilige plek was
om te schuilen, toen ik sprak met bomen en luisterde
naar het licht, en elke traan mocht vallen zonder uitleg of schaamte.
Was ik altijd al geraakt,
of was mijn huid te dun voor het gewicht
van de wereld, leerde…
Metamorfose van kwestbaarheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
404 Ik leer anders denken
een metamorfose, diepgaand
door vriendschap anders gewend
kwaliteit groeit in mijn hand
Rappen als ontdekkingstocht
belevenis als zoete drug
dagelijkse plichten, schone kracht
een nieuwe orde in mijn leven
Kwetsbaarheid werd ooit tekort
nu zuurstof voor mijn groei
negatief of atypisch
ik denk verder…
Omdat ik bij jou altijd mezelf mag zijn
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
519 Omdat je niet schrikt van
wat ik voel, niet wegkijkt van wat moeilijk
is of stil, durf ik open te blijven, mijn kwetsbaarheid te tonen
zonder angst voor teveel – want bij jou mag ik altijd alles zijn wat ik echt ben.…
De adem van de aarde
netgedicht
2.3 met 46 stemmen
679 Vlinder zweeft omhoog
stil gedragen door de wind
één met het leven
Ik voel de pulserende hartslag van de
aarde, onder mijn voeten, de wortels van bomen
murmelen verhalen door de wind. Elke zonnestraal draagt de
warmte van verbondenheid, een stille omhelzing die mijn ziel doet trillen.
Het water kabbelt niet alleen, het zingt
een lied van…
Tussen stiltes en stormen
netgedicht
1.9 met 22 stemmen
496 Verloren stemmen
tussen beton groeit zacht licht
stilte houdt hoop vast
Ik vraag me af waar de
kinderen zijn gebleven, die zongen en
speelden in straten. Nu vallen hun stemmen stil als
puin dat breekt, terwijl de samenleving doorklikt en weigert te kijken.
Wereld is vaak te hard, te
scherp aan de rand van gevoel. Streken
verbranden of…
We are a little crazy
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
251 In het schimmige licht
tussen stemmen en kosmische agenten,
hang ik in de elfde ronde,
murw gebeukt,
uitgeput —
een bokser op zoek naar adem
in mijn eigen hoofd.
Spoken dringen zich op,
mes, glas, kokend water —
littekenlijnen van strijd
en overleven.
Toch, daar,
op het randje van verdwijnen,
vind ik zorg,
handen die vasthouden
alsof…
In het hart van mijn stilte
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
450 In de diepte ontvouwt zich
een stille ruimte, waar kwetsbaarheid en kracht samensmelten in rust.
Zoals golven de eeuwige
kust steeds weer omhelzen, draagt een
kalme stroom mij naar mijn innerlijk centrum. Tussen het
draaien van tijd en warm verdwijnend licht ontwaakt een stem zonder geluid.…
Waar alles voelt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
502 Goud licht strijkt neer, zacht
verzacht de pijn van weleer
stilte die omarmt
Hoe ik niet langer wil
liefhebben met een hart vol barsten
getekend door alles wat kwam. Toch verschijnt
je aanwezigheid als een licht dat zwaarte verlicht en verwarmt.
Dat mijn teer, gevoelig
hart trilt onder je blik, de chaos van
duizend-en-één prikkels vervaagt…
Stilte van de tijden
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
554 Mijn kwetsbaarheid blijft een
rijkdom die leeft, open voor vreugde en
voor wat soms schuurt. De wereld kan fel, hard of
luid binnenkomen, maar ik keer terug naar een plek die mij kent.
Mijn ogen hef ik naar de lucht
die alles omvat, wolken fluisteren verhalen
die ik stil blijf volgen en voelen.…
Samenleven
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
405 Ik ontdek dat kwetsbaarheid geen breek-
lijn vormt maar een verfijnde doorgang is naar helderder worden.
In die gedeelde rust vind ik een
warm thuiskomen waar mijn gevoeligheid
niet hoeft te schuilen en ik deel word van een ruimer
ademen dat ons beiden stilletjes draagt door dit ingetogen moment.…
Waardering
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
389 Eén blauw rustpunt staat
in de storm van kleur en licht
waar de ziel landt, stil
De wereld komt binnen
in golven van kleur en geluid, ongefilterd
en soms te luid voor de huid. Ik zoek de kleine nuances
in de schaduw, waar het zachte licht de randen van de dag verzacht.
Het vergeet-mij-nietje rilt
in de wind; tegelijk voel ik hoe de grond…
Verdwaalde vlinder
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
389 Verdwaalde vlinder
draagt stilte tussen vleugels
en vindt geen wind mee
Onder het zachte ochtend-
licht droeg ik mijn gedachten als natte
bladeren met mij mee, te gevoelig voor wat ongezegd
tussen mensen bleef hangen en nergens zeker van behalve van het voelen zelf.
Langs het raam rustte een
verdwaalde vlinder alsof ook hij niet wist…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 Als ik blijf staan in het zachte
ruisen van de wind, vouwt zijn stem zich
rond de stille ruimte tussen mijn ribben, alsof hij weet
hoe kwetsbaarheid klinkt wanneer ze niet verborgen hoeft te blijven.…
Verlatenheid
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 Lege rivier wacht
een vlinder rust heel even
niemand komt voorbij
In het eerste blauw van
de ochtend voel ik hoe een zachte
scheur door de stilte gaat, alsof iets in mij
nog niet weet hoe terug te keren naar waar het ooit begon.
Een vlinder strijkt neer
op de rand van mijn gedachten, haar
broze vleugels bewegen traag, als een herinnering…
Scherven van een storm
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
230 Donkere wolken
tussen de stilte van licht
breekt nog niets open
Scherven van een
storm blijven niet achter om
je te herinneren aan wat verloren ging,
maar om te onthullen wat de storm niet kon breken.
Soms vraagt de stilte
niet dat je alles opnieuw begrijpt
of uitlegt, want het broze hart vindt ruimte
zodra het niets meer hoeft…
Zachter zijn
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
132 Ik merk dat de woorden harder worden
Maar mijn ziel zachter wil zijn
Voor iedereen zorgen doet soms pijn
Maar ik wil niet alleen dit dragen
Het voelt soms zwaar
Kan de pijn van de ander niet wegdragen
Ik wil het gewoon laten zijn
Ik hoop dat dit ook verdwijnt
En dat ik dan een keer wakker word
Met hem, die man die naast mij ligt
En dat ik…
Mijn Liefde
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.587 Mijn gevoelens zijn heel kwetsbaar
en zijn niet voor iedereen...…
Van Goh en Ach
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.194 En ik waak
en raak
je kwetsbaar naakt.…
Volmaakt
hartenkreet
3.7 met 49 stemmen
6.663 Door jouw verschijning in ons leven
kwetsbaar, zorgeloos en klein
heb je ons de kans gegeven
volmaakt compleet te mogen zijn.…
rust maar uit
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
883 rust maar uit
mijn zachte moeder
op het blanke
laken van troost
ik strek mijn armen
zover ik kan
zelfs de vingers
willen gewillig tasten
ben even de kwetsbare man
die haar laatste gang
tracht af te gelasten…
Tempus fugit
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
840 Niets is zo kwetsbaar als het leven,
Niets treuriger dan wat voorbij is.
Stram struikelend over
een vervlogen jeugd.
Stappen kraaienpoten fronsend
over grijze rimpels heen.
Vervallen grieft schoonheid
over wat tijd heeft aangericht.
Ik ben de verdwaalde reiziger
op mijn aangezicht.…
Droomtijd
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.320 Kwetsbaar ben je
Breekbaar je geheimen
Als een ijl rozenblad
zweeft je verlangen
de zilveren vlinder
achter je ogen
In het avondrood
sluimeren
teder maar vaag
de zoete flarden
van je geur
de zinderende liefde
de droomtijd
die je me gaf…
Blind gevlekt
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
950 vergeet zo vaak
te vragen
hoe het je vergaat
soms moet het dagen
door de eigen kwetsbare
schaduw heen
waar ook nog
mijn stokkende adem,
onverstoorbaar,
een verlammend zicht
verraadt
hoe draai ik,
blind gevlekt,
een zandloper
van steen…
Kerstmis
hartenkreet
1.2 met 8 stemmen
2.103 het grote raadsel
dat de wereld in zijn ban brengt
waar of niet
kitsch of niet
maar verdomd
je ontkomt
niet aan de boodschap van het welbehagen
al is het maar een seconde
voordat de twijfel weer overneemt
de angst voor kwetsbaarheid
door het verlies van de veilige barrière
van het ongeloof…
impasse
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
539 ik schrijf wanhoop
geruisloze woorden
die ledigheid vertolken
in het nietszeggende niets
lees ik die loze woorden
zet er een kader om
en kleur de hoeken zwart
met omfloerste ogen
herlees ik kwetsbaarheid
als bij het voorspellen van
onvoorspelbare weersverwachtingen…
Eenzaamheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
836 Alleen zijn is te kwetsbaar zijn en voelen om samen te kunnen komen.
Alleen zijn is erger.
Alleen zijn.
Ik ben zo alleen omdat ik teveel alleen wil zijn.
Te alleen wil dromen.
Te alleen op wil komen voor mij alleen.
In 't alleen.…