371 resultaten.
ondergeschikt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
153 water draagt bij aan het dempen
om het levensritme wat te vertragen
en legt heden de natuur ons haar wil op
zodat we weer weten wij hoe wij ons
op het hogere dienen af te stemmen…
Zo waar is de taal
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
133 Zo waar is de taal van vertragend verval
die onder woorden brengt alles
wat gelukkig gemaakt heeft, ook:
alle gemiste stiltegebieden
die er voordien nog niet waren.…
Met achteruitkijkspiegels
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
4 Terugblikken schept wat begaanbaar was, voorbij ziend
aan vertragingen, kleine hindernissen. Soms wachtte ik.
Voortgaan en laten passeren, met achteruitkijkspiegels
die ik zelf bedacht, vrezend kunstmatige intelligentie.
Bewegen vind ik essentie, voor iedereen. Geen stilstand
wil ik, wens ik niet om mij heen. Leven moet ontstenen zijn.…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 De zon legt warme handen
op de schouders van het land,
strijkt langs de rood geworden blaadjes,
raakt het water aan de kant.
Een boom buigt zacht zijn takken,
het riet beweegt en komt tot rust.
De wereld hoeft nog nergens heen,
de dag heeft haar nog niet gekust.
Er hangt wat nevel op het water,
een dunne sluier, teer en licht.
En tussen…
Zinderend samenkomen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.019 versprongen het juiste tijdstip aan
met verwachtingen, angst, liefde en ik
Piepend komt er beweging in mijn verlangen
struikelen gedachten over wisselend rail
zuchtend kreunend door een bochtig deel
langs zenuwachtig rinkelende overgangen
Tijdenlang doorkruist mijn gevoel oneindigheid
ritmisch vibrerend met de afstand van de stalen
voor een vertragen…
vrouw aan vrouw
hartenkreet
3.7 met 29 stemmen
3.468 licht aanrakend
Lach ik, flirt ik, dans mijn wals
Volle lippen, zaligmakend
Een spoor, waar ik haar juist kuste
Haar lieve buik, oh, warme dijen
Ik mag mijn hand daar even laten rusten
Terwijl zachte lijven zich nader vlijen
Ons ritme, de zwoelte, doet tijd vervagen
Mijn genot is hoorbaar, zo is haar zucht
Adem aan adem, wij samen vertragen…
Nu zàl er stilte zijn, mijn leven lang
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.101 Nu zàl er stilte zijn, mijn leven lang;
De tijd zal, voorzichtig, zijn vlucht vertragen,
Dat niet zijn ijlste suizen mocht verjagen,
Wat dwaas ik koos boven haar sprookjeszang:
Stilte, als toen moeder dood was weggedragen
Met vreemd geschuifel door eind'loze gang,
En door het huis mijn halfbewuste drang
Rondliep om haar te zoeken, hele dagen…
Waar is de lente
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.221 Soms,
heel soms,
verbeeld ik me de zomer,
ik kan de tijd met
mijn lach vertragen
en word als een vlinder
van bloem tot bloem gedragen.
Soms
voel ik me
zo onzinnig klein in iedereen.…
Als klokken zwijgen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
748 In deze snelheidscultuur
wijst elke klok uur na uur op
cijfers van winst en verlies
Vicieuze cirkel rond ‘hebzucht als devies’
In ‘t leven onder strenge heerschappij
van economische dwingelandij
wordt stille tijd ons ontzegd
en het meetbare opgelegd
We laten ons sturen en jagen
ook al willen we onthaasten, of vertragen
We vragen om geluk…
Aan de horizon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 In één beeld
dans jij als de fee van de nacht
in wit gewaad
die mijn vertragend beeld verzacht.
Een afstand
die ons op de rode loper laat schrijden
tot de horizon
waar jouw silhouet duurzaam kan schijnen.…
Wat we in ons dragen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Stemmen in de beken
vragen mijmeren mee
het zijn de wateren
die ons wegen naast het
zwijgen van de rietkragen,
bij nacht en ontij,
het broeit op alle dagen, waarin
afkomst hun bronnen zijn verzwegen
met heldere gong de rust vertragen,
bij nacht en ontij,
in de delta in het stroomgebied
waarin we afdreven, de oorsprong
herkennen…
Zwerfsteen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
427 tijdsdruk van werelds wiel, geofferd
aan de energie van weerstand, in
gepolijst als oneindige beweging,
zonder begin en zonder einde
legt zichzelf bloot in de aardse
beleving van de moederziel,
verheft zichzelf tot een volmaakte
norm, waaruit al de kleuren door
tijdslagen zijn gebouwd en uit zijn
gezichtshoek andere vormen vertragen…
Frans wie?
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
437 Vandaag heeft ons aller Nico Noorman zich verwaardigd - zij het met enige vertraging op de lijn, hetgeen allemaal zeer te begrijpen is en te tolereren en gedogen, het is per slot van rekening allemaal opgeborreld tijdens het schoonste en meest mysterieuze schouwspel dat de zon hem kan bieden, als een middernachtelijk wakend oog - om ons te trakteren…
afpelperiode
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
451 Dit kan niets anders zijn dan een grens
een stadsmuur waarbuiten het leven blijft
een afpelperiode die ruimte nodig heeft
een bittere beet door verzuurde smaakpapillen
een proces dat de vertraging juist versnelt
een projectmatige verstilling die stijfheid zoekt
een zo laat mogelijke tel voor vrije gedachten
een subtiel samenspel van zintuigelijke…
Wat nog achterblijft
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
149 Tussen het ruisen
van de lucht boven donkere
kruinen vertragen de contouren van de dag
tot dunne lijnen, een verdwijnen dat zich voltrekt in mij.
Wanneer het licht zich
terugtrekt en de horizon in bleke
rust oplost, blijft een stille helderheid nog even
achter, een zachte afronding die mij niet sluit maar draagt.…
Je suis la danse ! (ik ben de dans !),
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.078 Roept met klem
snel buiten te komen
vooral niet te vertragen.
Haar ogen dragen
lenteregens van dromen.
Ze hijgt van drama,
kent geen geduld,
wil dat ik in haar stort,
voordat wordt onthuld,
wat in haar is
verdort.
Ik proef,
bloed van innig leven,
een gehaaste dans.…
Vijf dagen zonder jou..
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
821 de tijd lijkt steeds meer te vertragen.
Toch had gisteren nog wat in petto:
jij stuurde mij een sms "kado"!
Je was goed aangekomen; een zorg minder!
Was ik toch ook maar daarginder!
Het was gaaf dat je zo snel van je liet horen,
voor een tijdje voelde ik mij wat minder verloren.…
Koppen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 de tafel
de wind is opvallend
het dondert en weerlicht
het spoelt tegen de ramen
de ambtenaar krijgt kippenvel
de bui drijft over en uiteen
de wind is uitgewerkt
de koffiekoppen rinkelen
de ambtenaar bekijkt een poster
(een koppende Van Basten)
hij sorteert de paperclips
de bestuurders praten met
en door elkaar trefwoorden
vertraging…
Slapen of waken
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.270 slapen of waken
dromen en werkelijkheid vervloeien
gedachten vervormen
tijd lijkt te vertragen
met ogen dicht
lijk ik meer te zien
beelden verdringen elkaar
vragen zonder antwoorden
ik schrik allang niet meer
van de pratende woorden in mijn hoofd
ze zijn er elke nacht weer
als hel en verdoemenis
uren die blijven duren
muren schreeuwen…
Het verhaal van de pianist
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.054 De rode draad van het blad, leid me naar het eind,
Als maar door spelend, totdat een vertragende
tempowisseling het einde seint.
Het laatste akkoord en het publiek applaudisseert luid,
Mijn werk als pianist zit erop,
Het stuk is uit.
- maanwolf -…
De springer
hartenkreet
4.3 met 23 stemmen
2.253 De treinen hebben vertraging, moeder gaat heen zonder laatste groet.
Dag naamloze springer het ga je goed!…
Levensloop
hartenkreet
4.3 met 55 stemmen
1.676 Volwassen vrouw in volle kracht
rustiger wandelend, vertragend dragen
de schaduwen van voorbije tijd in vracht...
Oud en mijmerend, de tred verstild
in opgedane wijsheden
de sluier van levensmysterie opgetild...
Tevree herinnering oprakelend
vertellend aan luisterend kleinkind.…
Zonnebruid
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
635 Oh, die nieuwe lente, die
weer komen gaat, met dartel
blad te spelen in een ontloken
wind onder het uitdagend
groen, gedronken van de dauw
van het ruisend blad als
murmelende beek, elixer
van het morgengeel uit de
lissen te stelen, ook als
Helios en de maan in hun
baan zullen vertragen,
meegevoerd op de diepste
tonen van Pan’s…
LEVENSWEG
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
3.241 blijven staan
blijkt onze uitgestippelde levensweg
géén routebeschrijving, géén overleg
wij zijn het niet, die de reis bepaalden
wel, dat we soms veel tol betaalden
ontmoetingen waren er altijd veel
ze hielden onze verwachtingen in het gareel
met niet iedereen kan je lang blijven praten
je moet door, je moet verder, ze achter je laten
vertragingen…
De donkere dagen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
531 Er zit in ieder jaar juist tijd genoeg,
maar nu zou ik hem toch graag wat vertragen:
Het is zo knus die schemer ‘s middags vroeg
rond Kerst en Oud en Nieuw, de laatste dagen.…
4 mei 2015 8 uur in de avond!
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
498 Geen vertragingen
geen aangepast dienstrooster
niets uitgevallen
geen sneeuw, dooi of blaadjes op de rails
Maar in Apeldoorn
wel 2 minuten stilstaan
om de gevallen oorlogsdoden
uit de 20ste en huidige 21ste eeuw
Aan het treintafeltje met koffie en koek
werk ik aan de wereldpremiere
van de muzikale vertolking BOMBARDE
over het Bombardement…
transformatie
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
503 binnenkort vertraag ik de tijd
en daal neer ver ten zuiden van hier,
in afzondering, zogezeid
daar spreekt men een andere taal
en dirigeert de koebel nog met enige zwier
het lied van verlichte stilte en donkere nacht
alwaar ik opzoek ga naar mijn verhaal
immers in de schreeuwende verlatenheid
ontmoet de mens zichzelf
ontdoet zich van gelatenheid…
we kunnen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
502 kunnen onze obsessies uitvinken
en samen schreiend het bed bevlekken
met de lust die in ons nog telkens
de evenaar hervindt
we kunnen vechten tegen de grote woorden
die ons trachten uit elkaar te drijven, ze ontkrachten
van hun vrijbrief, maar bovenal kunnen we
dit leven bestuiven met plezier en mededogen
we kunnen zelfs het sterven vertragen…
zeuren
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
472 vertrekken en aankomen
op de hun beloofde tijden
mag het wel perfect schijnen
maar dan verloopt het te glad
zal het niet tot geluk leiden
waren we het leven snel zat
er zijn nu eenmaal herfstbladeren
in de winter en pegels van ijs
zij maken en breken de spoorwegen
elk jaar is het immers weer prijs
echt een hobbelvrij leven
zonder enig vertragen…
Ik kan niet sterven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
521 Vroeg ik verbaasd
Ik droeg mantel, zeis en zwart
Ik ben verhalenverteller
sprak zij: Die leven langer
Ze sprak met vaste stem
Mijn zeis bleef hulploos hangen
Want inderdaad men leeft langer
Die verhalen vertelt
Vertragen de dood die snelt
Maar kind wanneer is
Het dan jouw tijd
Vroeg ik geamuseerd
Ze lachte vrolijk en sprak:
Over mijn…