3338 resultaten.
we schetsten stukjes leven
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.159 ik heb je kleuren
van het doek geschrapt
de jaren laag voor laag
behoedzaam weg gekrast
maar voelde hoe je pijn
me in de vingers sneed
ik weet nog hoe je was
heb je altijd kunnen dromen
zag je weer tevoorschijn komen
in de speelse lijnen van je jeugd
met ogen altijd stralend
blikken vonkend van verhalen
we schetsten stukjes leven…
vervolg: "mijn eigen wil..."
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
3.417 De kus, de vingers en 't genot,
blikken die me doen verlangen,
de nachtelijke uren in overschot,
maakt dit door niks meer te vervangen.…
Boete
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.416 Soms is het leven heel erg onrechtvaardig:
want wie wordt nu wel met de vinger nagewezen?
Ik zag het op de televisie en dat is weliswaar
een medium dat de waarheid niet immer verschaft,
het bracht mij bij de overpeinzing toch maar
dat men, onschuldig, wel kan worden bestraft.…
WEET JE NOG
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
809 urenlang luisteren
naar elkaar
met jouw hoofd
rustend op mijn borst
vingers die spelen
op plekjes waar je
eerder slechts van dromen dorst
weet je nog...…
zoals je komt en gaat
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.317 het best
alle wegwijzers in dezelfde richting
maar jij kiest als altijd voor je eigen weg
de rollen wegen zwaar maar ongeopend
het voelt of je nog heel even blijven zult
al weet ik wel beter, je ziel vertrok allang
de strikken in ’t bindlint trekken strak
nu wij ieder aan een kant ons tegenhouden
het weefsel wat losschiet tussen je vingers…
Geen garantiebewijs
hartenkreet
4.1 met 53 stemmen
10.881 We kregen een trouwboekje met onze namen erin
maar niet hoe je moeilijkheden overwint
wel een gouden ring aan onze vinger
en...we hadden al ons eerste kind.…
zijn centrum-loos
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
628 het idee komt naderbij
geslopen, zacht gelopen
tot de kern, het centrum
keurt, onderzoekt, verwerpt
de mare mag niet binnen
noch buiten, ze is immers
nooit goed te vertalen
vingers zonder blauw
zoals noest moest geweest
beroeren de roerloze pen
de rust in het schrijvershuis
zorgt voor ongekende onrust
de auteur gewezen kan niet anders…
Golf
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.054 golf doch kregen niet de eer
Knikkeren voor de volwassen mens
die langer en stijver van leden wordt
vraagt om grotere knikkers, staand
geslagen met de wandelstok
Grootvader loopt op het oude veld
hoort bekende stemmen uit ’t verleden:
‘stront aan de knikker, geef me je stok
even aan, de mijne heeft ‘t begeven’
Knikkertje vingeren…
Het waalse wijf
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.010 Het luie stuk verstak geen vinger.
- Zij was u trouw toch?
Reeds als bruid
Keek zij loens naar de Fransman uit.
- Wat hebt gij door haar gewonnen?
Schulden.
Dit nog: ik leerde dragen en dulden.
- Zo had gij honderd jaar verdriet....
En kroost?
Van haar? Gelukkig niet.
------------------------------------
uit: De noodhoorn (1932)…
Moeilijk bereikbaar
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
650 Er was slechts liefde
om tijd niet te doden
er zong een kind
zorgen in wilgen
gehangen
in heimwee bevangen
hoorde een lied
een kind
mooi gezongen
met kleine stapjes
en sprongen
het hart
werd al oud
nooit de horizon
gezien
en vingers voelden koud
tastten aan de ziel
misschien
was de mens
in wezen onbereikbaar
of was ik…
Tijd voor nieuwe schoenen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
570 Ze staat voor haar kledingkast
bekijkt al wat er hangt
met een nieuwe blik
wat past er nog bij haar
op dit moment van haar leven
smaak kan veranderen
je groeit er uit
of je groeit er juist
weer in
ze bekijkt het met andere ogen
zoekt de kleuren
die vanaf het “nu”
bij haar passen
voelt de stof
tussen haar vingers
wat niet bevalt
ruimt…
De IJssel
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
973 De kribbes als vingers grijpend naar het water
De dingen die je allemaal wilde doen kunnen wel later
Machtig de stroom het beeld dat je niet kunt loslaten
Diep ingesneden door het landschap van water
Gevoelt tot diep in je ledematen.…
Een vlaag van verbeelding
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
762 ik schuil aan de overkant
en staar naar binnen
zou men daar
alvast de spoken wekken
kruipen zij door vertrekken
theatraal daar midden op het plein
waar keien glimmen als kale hoofden
in de zaal met natte plekken
maakt men zich op
voor het spel van het verse lijk
met kolossale ogen
omgeven door een grauwe kleur
ik ruik aan mijn vingers…
MAN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
569 Man
van stof en as
die tot me kwam
en met blinde vingers
mijn vlees beschreef
alsof je de liefde
in brailleschrift bedreef
nog hoor ik je stamelen
in oerkreten witheet
hoor ik je gegrom
dat in zacht snikken vergleed
hoe zal ik je zeggen
dat ik stierf en leed
terwijl jij als een Hunnenkoning
mijn lendenen bereed
en lichaam aan lichaam…
Im Abendrot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
566 Hun vinger wijst naar ‘t zwijgen bros,
naar spiegel van het Himmelslicht,
naar schoonheid van de stervenspracht.
De adem van de dag vervliegt,
wijkt voor het stilstaan van de nacht.
Ik reik naar Strauß, vier letzte Lieder,
Im Abendrot, van tijd ontdaan.
De zang het wenken van de wieder
die langs het lange pad wil gaan.…
Rembrandtcyclus 17: anno 1668: mijn zoon Titus is gestorven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
522 God vergeef mij, ‘k mag niet
egoïstisch zijn, mijn strohalm dat
ben jij, mijn Titus blijf toch hier
ik smeek je, laat mijn vingers nogeens
door je lokken gaan ~~~~o God~~~~
ik zou mijn leven willen geven
voor mijn zoon.…
Stervensstrijd
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
1.212 Ik voel jouw vingers die niet meer bewegen
en jouw huid voelt klammig koud.
Hoe cynisch is dit wachten,
wachten op jouw heengaan.
Wat is er toch dat je in leven houdt,
nu jouw voertuig het wil opgeven?
Je ligt hier eenzaam, van je trots ontdaan,
wetende dat je naakt werd geboren
en ook naakt heen zult gaan.…
De roos op de kist
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.031 wordt geworpen
op de tijd die voort kruipt
in een sfeer van breekbaarheid
Voor anderen, onbekende gezichten
sieren de ruimte om haar heen
Fossiele gestalten die als verlate herinneringen
voorbij schuifelen geven pas
voor even
Ze wekken het idee van oude warmte
als de kaarsen worden ontstoken
Bibberig kleven de tranen aan menig vinger…
BOARNSTERHIM ADEMT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
533 Ochtendnevel rijst uit boerensloten
strekt witte grillige vingers uit
belust om al zoekend te grijpen
de verijlde zwevende dampen
omvatten met zonneglans verblijd
het gaarne bezochte dorp Grou
strijken vluchtig langs strenge muren
waarachter papieren en kunstwerken
verhalen van de geschiedenis
der beminde Friese grond
begeven zich tussen…
hou jij ook van Joni Mitchell
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
539 alle tranen rollen naar aarde
mompelt ze
en haar vingers verbeelden regen
kijk paddenstoelen in een kring
nou ja
een halve kring
zou de heks hier dansen
bij nacht en sterrenkrans
dansen en zingen
en kabouters
vraag ik
waar zijn de kabouters
die wonen niet in bruine
maar in rode paddenstoelen
rood met witte stippen
haar lach tintelt…
Op de deining van pulserend bloed
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
538 nacht ontsnapt
aan de kwinkslagen op kromme nagels
die het kruis krampachtig bijeenhouden
aan een zinkend schip dat als wrakhout
de tempel vormt voor mijn bouwvallige gebeden
Als liefde geen naam zou hebben en steun geen belichaming
was het offer als een drug geweest
om het leven te bezweren in al zijn driestheid
Slechts met één vinger…
De waakvlam in een zee van verdelgend vuur
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
531 slecht heilige huisjes
steen voor steen, muur voor muur
en bouwt tempels uit segmenten
van bovenmenselijke horizonten
Ongenaakbaar is zijn rechtvaardigheid
onsterfelijk zijn liefdevolle natuur
Alles weet zich geborgen
in zijn heilzame handen
Hij is de waakvlam
in een zee van verdelgend vuur
waar indommelende zielen gestaag
hun vingers…
Si-Chy
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.932 Waarheen gij gaat volgen u zoete geuren,
Die dromen doen van hartstocht en van strelen,
En wie het wuiven uwer vingeren ziet,
Voelt in zijn hart de windzucht van een waaier.
--------------------------------------
uit: Chinese verzen (1916)…
Een wijle ten gronde
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
691 delen
van koude rillend
aan overmacht gebonden
kijk stuurs nabije verte in
gedragen door lijfelijke steunen,
verscheurende schreeuwen
doen mijn hart kreunen
het is mogen raken aan de moeder
voorbij haar is er geen diepte meer
ik toon mijn tranen aan haar boezem
zuig haar liefde, keer op keer
*
na volle overgave
spannen mijn vingers…
Oost Indische kers
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.010 Hij staat in 't zonlicht, in een vloed van bloemen,
't Verwarde kluwen van zijn kers te ontvlechten,
En zorgzaam, wijl de hommels hem omzoemen,
Helpt hij een stengel om zich vast te hechten,
En iedre nieuwe, rood getroste slinger,
Die hij bevrijdt van wie zijn bloei bedekten,
Betast hij zoekend met voorzichtge vinger,
En stoort de blinde…
Een oceaan van levende gezichten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
572 De zwerver zwaait met zijn dirigentstokje
beroert de melodieën van morgen
luistert naar de nachtegaal
die klaprozen uit vingers tovert
en zeesterren over de horizon laat vliegen.…
en anders niet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
658 ziel beloofd
het blije hart toont moedig
de verkwanselde tijd in nodig zijn
voor wie het leven ooit begon
zonder achterklap
zonder pijn
ik wil leren kennen wat de lust is
kijkend in een spiegel door bronzen engeltjes omrand
ik wil leren weten of het een gunst is
wanneer je ziel al is verbrand
ik wil leren te vertrouwen
in een roze vingerige…
Een zachte dood
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
561 licht in een ontwakend oog
heeft mijn diepste dromen doen smoren
schurkt zich tegen harde muren
op de drempel van het ochtendgloren
door mijn verrijzenis uit de prehistorie
heb ik een gedachtefossiel in steen gevangen
deze tussen tengere vingers
met zelfverkozen tederheid omhangen
de nacht heb ik met tijdlijnen verward
zodat ten halve keren…
Elvis Presley zingt Aaron Schroeder
gedicht
3.0 met 2 stemmen
10.804 Ik haal mijn vingers door je zwarte dos,
en hou je vaster dan een grizzlybeer.
Verstop je in de hal: je bent de klos,
verstop je in de keuken: ben ik weer.
Ik grijp je en ik kus je zonder meer,
niet los te rukken door het sterkste ros.…
Ik zal mijn ogen niet kunnen geloven
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.478 Hoe we de tijd om onze vinger wonden.
Hoe de ernst tot ons doordrong toen we elkaar diep in de ogen keken.
De angst van dromen waarin jij van mij wegdreef.
Zomaar in het luchtledige, alsof je nooit bestaan hebt.
Maar er bestaan twee werelden,
de ene van mij en die onzichtbare van jou.…