3375 resultaten.
Woestijn
hartenkreet
4.4 met 21 stemmen
1.957 De zon schittert in al z’n facetten
fel schijnend alsof ik jou overals zie
De wind wuift het zand om me heen
als je stem in liefdesmelodie
Droogte acteert het gevoel van hunkering
naar regen de tranen der zeldzaamheid
De melancholie van droogte overheerst het spel
regen is het antwoord de perfectie van deze drieëenheid
Handen gespreid ontvankelijk…
Amarcord
netgedicht
4.0 met 135 stemmen
16.490 relaas
heiig in een waas
vloeien beelden naar alle kanten
gepast ongepast bestaan niet
als steeds geen boodschap aan ons
- non voglio dimostrare niente
voglio mostrare -
verdwijnt elke distantie
schijnbaar uit de regie
ontstaat tablau vivante
beweging in mozaiek
verhaal schiet zo maar
los uit elkaar
wit steen lege boulevard
geel zand…
Noordse sterns
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
899 Laat ons onderweg zijn
tot we sterven aan de kust
en zand en schuim
ons toedekt.
Maar kom! Ik verlang
naar je stem
boven de donder
van de branding
je silhouet
tegen de zuidelijke kapen.
Zonder jou
kan ik niet op weg
geen begin, geen nieuwe circel
we gaan samen, we moeten samen!
Kom liefste vlieg mee
kom vlug!…
Laten we
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.456 Laten we verder kijken
dan de leugen lang is
Laten we zon en schaduw
als familie beschouwen
Laten we geen dubbelgangers
van elkaar zijn
Laten we mekaars naam vergeten
en de lach onthouden
Laten we traag reizen en elke
korrel zand bewonderen
Laten we de tuin omplooien tot
een wuivend korenveld
Laten we de woorden van elke dag…
Dit is geen gedicht
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.487 Er valt geen licht op mij
de wind is zoveel sterker
zand dat door vingers glipt
verstuift en geen grond vindt.
Dit is niet mijn dag
waarop ik trots terug kan zien
hij verzinkt al in vergetelheid
voor de zon is ondergegaan.
Ik ben zo moe van de zin
die het leven wil hebben
schiet liever naast het doel
dan midden in de roos.…
Leeftijd
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.893 Het leven van de kleine jongen
geduldig tekenend in 't zand
lijkt in mijn ogen zo eindeloos oneindig
lijkt in mijn hart zo heerlijk onbezorgd
Het leven van de kleine jongen
geduldig luisterend naar verhalen
de konen rood, de ogen glanzend, ver
lijkt me zo onwaarschijnlijk echt
lijkt me zo groots, onvatbaar voor mijn handen
Het leven van…
Leeftijd
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
2.025 Het leven van de kleine jongen
geduldig tekenend in 't zand
lijkt in mijn ogen zo eindeloos oneindig
lijkt in mijn hart zo heerlijk onbezorgd
Het leven van de kleine jongen
geduldig luisterend naar verhalen
de konen rood, de ogen glanzend, ver
lijkt me zo onwaarschijnlijk echt
lijkt me zo groots, onvatbaar voor mijn handen
Het leven van…
Venus en Sedna
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
1.145 grijsgrauwe regengordijn
zie ik in een flits mijn toekomstig verleden
beelden surfen kopschuimend naar het heden
waar wolken golven raken bij de waterlijn
herinneringen stromen langs vreugde en pijn
over gelopen paden, ooit betreden
werden hoge golven nooit vermeden
prachtige foto’s op papier beelden mijn zijn
lachende ogen stralen langs warm zand…
genegenheid
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.028 heb je zolang niet gezien
Je ziet er nog steeds goed uit
En je straalt ook bovendien
Laat me kijken naar je lach
En je ondeugende gezicht
Je loopje is nog steeds hetzelfde
Zwarte haren glanzend in het licht
Je praatjes zijn niet veranderd
Nog steeds grappig en bijdehand
Je charme ben je niet kwijtgeraakt
Maar in je ogen zitten korrels zand…
Violenbed
poëzie
2.8 met 21 stemmen
3.270 Het hele perk was vol: je zag geen zand.…
Vogelvrij
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
2.059 Als mussen badderen in het zand,
wanneer het weer warm is in het land.
Ik zing ook als de merel in de morgen,
en zelfs 's avonds zing ik zonder zorgen.
Als een acrobaat schiet ik door de lucht,
gelijk een zwaluw in zijn zomervlucht.
Als een architect bouw ik mijn nest,
de ingang naar oost en niet naar west.…
Dodenakker in Wales
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.452 Hun schelle schaterlach klimt over ’t duin
ze bewonen vol trots hun zandkastelen
hebben emmers schelpen te verdelen
een uit zee zwaar bevochten strandfortuin
Het jonge kinderleven is nog enkel zand
slechts vaag begrensd door de waterkant
Hun zilte water bestaat uit louter tranen
in de witte aarde gaapt het donker gat
geen oog en hart voor…
Vuur en bloed
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
926 de bloeddoorlopen maan strandt
voor de onbedwingbare brand
die Marianne ontsteekt in het zand
van het zwartomlijnde heideland.
zij eist lekkende tongen van vuur
en de louterende, bloedende rozen
die haar bemantelen tijdens haar kuur
en die zij dan plots driftig doet lozen.…
Restjes
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
1.835 Pluk een bloem van langs de straat
ze kijkt me aan en lacht me toe
geknakt toch kleurig levensmoe
een kind dat door de branding waadt
wordt naakte vrouw die lustig baadt
Jaren later aan de kust
zie ik haar liggen in het zand
een beetje eenzaam aan de rand
de blik een weinig uitgeblust
gegrepen door serene rust
Voegt zij de woorden tot…
Zongedroogd lied
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
724 Heeft jammer genoeg
de afstandsbediening nog niet uitgevonden
schraapt snedige s’en van het dorre zand. Ooit is hier groen verdampt.
De heen- en weergalopperende zon doet klaar de
klaagzang over droogte herrijzen. Tijd heeft hier
nog een eeuwigheid om zijn roest te laten rijpen.…
een schrale troost
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
662 waar ik kijk
zie ik herinnering
de tafel ligt ermee bezaaid
restanten van gedachten
een schrale troost
wat harde woorden
vaak emotieloos
in een keer weggemaaid
wij waren een beginneling
wind waait stevig
muizenissen weg
zand verstomt de zee
kleuren trekken langs
de lucht mijn vlucht
neemt de gedachten mee
gedachten over jou
niet…
"Zilt zout"
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
635 noodzaak om te blijven boren, verder
dan de fossiele eigenwaarde, tot
op het magma van het beoogde doel
houden we een proces in stand,wat
verder reikt dan een kritisch gevoel
het overvolle glas gevuld tot aan de rand,
wat in wezen het diepste kwelt en
overvloeit en verdampt in tranen,
in alles overdrijft en ons vergezeld
wordt ziel door wind en zand…
Waterlanders
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
538 De zee golft mee op ruige vinnen
verwekt het duin in schuimend zand,
getuigde pluimage aan de offerrand,
uitdagende normen der dorpse minnen,
in uitgebleven beminden, jaagt in
angst de afslag binnen, vallen diepe
stilten, niet in tonnen aangekant,
stromen tranen over het gewelfde waterland,
wekken klokken het gemoed er droeve zinnen,
het…
Fluisterend naar de zee
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
558 Oneindig stromend door het lage land,
binnen een bedding van klei en zand,
zacht strijkend langs zijn oevers, laag,
door stuwen in zij stroom vertraagd.
Schepen draagt hij stroomopwaarts mee,
zij keren weer, fluisterend naar de zee,
waar ook de rivier zijn bestemming vindt,
en Noordzee hem zacht omarmend bemint.…
Wegespoelde herinnering
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.841 Zijn kleine voetjes in het zand
Zo lopen zij langs de waterkant
En kijken uit op zee
Alleen nog maar de kleine stapjes
Nog niks begrijpend van opa’s grapjes
Lopen ze met z’n twee
En zo zie ik hoe de tijd
Deze mooie herinnering slijt
En ze er straks niks meer van weten
Want het kind niet oud genoeg
Voor hem is het nog te vroeg
Om dit…
zandloper
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
991 verman me in jouw blauwe putten
ze boren in mijn ziel en in mijn moordzucht
alsof ik je de doodsteek zou kunnen toebrengen
maar zo
zou ik uit je mond ademen
en je lendenen drinken
me legen
in je rivier van azuurblauw
en er in uitmonden
om te vergeten
de kwellingen
van de duistere nacht
in je te gieten
mijn bloed te laten razen
als zand…
Stonedhenge
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 Droombeelden werden
aangewakkerd en in het zand van
mijn verleden vond ik magische
sporen. Ik lachte naar het kind
diep in mijn hart. De zon had zich
verdeeld over het blauwe water en
achter de horizon verscheen een
grote witte zwaan, niet te verwarren
met de dood, want zij fluisterde
jouw naam.…
mijn jochie
hartenkreet
2.2 met 21 stemmen
2.641 nog gauw een kusje
Welterusten en gaat naar benee
Ik blijf nog even bij je zitten
En vertel je een sprookje over een fee
Je valt in slaap wat een mooi snoetje
Dicht tegen je speelgoedhondje aan
Ik ben erg blij met jou mijn kleintje
Op de gang laat ik de lamp nog even aan
Als ik beneden dan voor de tv zit
En ik zie ze liggen daar in het zand…
Zielsvreugde
netgedicht
2.1 met 30 stemmen
5.429 Haar slanke, wilde benen bewegen vurig
op de dansvloer van zand en gras. Haar
oerdans met de geesten is een vreugde
die mij grijpt en meesleept. O, dansende
tovenares, laat ons meedansen op jouw niveau.
Los ga ik, in totale overgave aan de
instincten van in mijn ziel.…
Het verdriet van Clara
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
825 Wanneer de dag begint
bepaalt de pater, die met het klokkenluiden
de vissersvouwen naar het zand gebiedt
tussen duizend meeuwen, onzichtbaar nog
maar krijsend als kinderen in paniek.…
Kuift wit op vale zeeën
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
uit eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
ziet een wandelaar zeer verbolgen…
in ontheemde tijd
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
446 morfosen aanspoelend
adem zilvergrijze luchten
glijden sopranende zuchten
saxend water zand en luchten
zingt in tinten zo zachtaardig
klankt vis en vogel waardig
zie de golven ploegen aarde
bewegen zicht ademend
verglijdt de strijd
in ontheemde tijd…
Vuurdoop
hartenkreet
4.9 met 61 stemmen
1.361 in het zand…
VISIOEN
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.234 Links het duin: er langs een rose rand
Rul doortrappeld, ondoorwaadbaar zand:
Rechts de zee: een altijd ruisend wonder.
En als eens Joannes, de verkonder
Jesu Christi, zie 'k een muur, een wand,
Opgebouwd door 's krijgsmans stalen hand,
Onder roff'len en kanongedonder.…
Een zomer lang
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.057 weer iemand
zachtjes kreunde naderhand
om iets wat langer niet kon duren
sterven zou in zonnebrand
tot dan mijn lief - bleef ik bij jou
om wat voorbij kwam te verturen
kwaaie dagen te verdrijven
lachen om verbrande uren
om te proeven van de dagen
die wij lagen hand in hand
met heel de wereld voor ons uit
en slechts één handdoek op het zand…