5005 resultaten.
De nachten.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
538 Met mijn arendsoog monster ik je lichaam
dat uitgezakt is en gebruikt,
nu nog koud en verlaten op het koedek
maar later brandend zal behagen
wanneer de poolnacht komt belagen.
Ik omarm de sombere bomen
in je droeve tuinen.
Kus me nu, er zijn vuren aangelegd,
de nachten zullen vredig zijn.…
Het vliedende uur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 Het holt ons reeds vooruit,
kon niet wachten,
richting zomer
en zomerse gedachten
wanneer de zon, pas laat,
haar ogen sluit
De zomer,
met altijd te weinig uren
waarin wij,
in zwoele zomernachten,
diep elkaar in d'ogen turen
En dan, verstild,
staat het uur te wachten
op ons
wanneer het in de koude winternachten
weer stil en ongemerkt…
Amazone
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
485 over overvloed
in regentijd
over schaarste
en de droge tijd
De rivier als levensader
waar ook jij zal baden
jagen
waar vrouwen pannen schuren
zand als zeep
totdat ze glanzen
als je moeders luide lach
Ook vannacht zal ik je dragen
in een wereld van twee talen
ik zal je wiegen tot je droomt
Over schaatsen op de grachten
Het is koud…
Extatisch genieten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 het vuur
in je ogen
brandde
toen ik
mijn koude
handen
met witte
vingers aan
jou liet zien
in liefdespatroon
dansten rood-
oranje vlammen
hun warmte
en altijd als
wij samen
waren begon
het hete bloed
te circuleren
nog steeds
werden wij
overvallen door
deze intussen
bijna berekenbare
acties en ons
verlegen lachen
had zo…
Wintervirus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 Tijd kan versnellen, stilstaan, kruipen
Dat merkt zij goed in januari
Haar lijf lijkt wel een Kalahari
Zweet blijft uit klier en porie druipen
Ook haar kon het te pakken krijgen
Het zonlicht wordt niet toegelaten
De regen teistert tuin en straten
Zij ligt te kreunen, kuchen,, hijgen
Het nieuwe jaar is slecht begonnen
Zo nat en koud…
Anoniem stationnetje
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
407 zonder kaartje
de trein gepakt
hij stond voor
ons op wacht
vertrok meteen
na de fluit
reed snel het
anoniem
stationnetje uit
nog tikken de
wielen hun
maatschappelijk
verbonden cadans
de rode draad
gleed door
onze handen naar
een griezelig stil
rangeerterrein
tot onze gillen
schrokken van
het zwart van
de nacht die
koud…
Imbolc II
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
529 schapen, de Aarde zelf
wil baren, leven schenken,
melk laten vloeien;
Barden dichten en bezingen
luchtig het leven, de liefde,
sensueel geurende bloemknoppen
die kleurrijk ontluiken;
Smeden smeden ploegen,
timmerlui herstellen de kraal,
bezielde handwerkslieden, begeesterd
door het eeuwige vuur van Kildare;
De bronnen wellen weer,
koude…
Windfluisteringen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 verluchtigend
vlocht wind
met warme en
koude vlagen
zijn verhalen
aan bladeren
die opgewonden
hun draai nog
niet echt
konden vinden
omdat ze een
heel seizoen
deel hadden
uitgemaakt van
de boomkroon
onder het stof
van verloren dagen
blonken glinsterend
vragen die niet aan
de orde waren geweest
jij wist sneller
dan een ander…
Het verre licht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 ik heb de
stukjes lente
gekoesterd
die wij samen
hebben
ontdekt
op onze
geheime plek
wat luwte
en een paar
straaltjes zon
een enkele
nachtvorst
op de rulle
snel drogende
ondergrond
heerlijk om jou
dadelijk weer
te zien met een
handvol duin
en glinsterend
zee-natuur wind
schrijnend koud
en venijnig guur
maar in je
gezicht…
de droomkus
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 met jou
zou ik zo graag
vandaag nog eens een ommetje maken
om opnieuw dat zalig geluk te smaken
van samen te likken aan ' t zelfde ijsje
en nadien met koude tong
aan je warme lippen en diep in je mond
hetzelfde te beleven
dat ik toen zo enig-innig vond.
oh, als zulke kussessie
na twintig jaar
eindelijk nog eens kon!…
Zonneschijn
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
521 Klaag niet over de koude wind.
Voel de regen niet door straten kolken.
Geniet van sneew zoals een kind.
Altijd zal de zon nog schijnen
ook al is het boven het wolkengordijn
zal donkere wolk met goud omlijnen
't hoort in 't leven, regen en zonneschijn.…
Echo
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 Zij is er voor mij denkt hij
en ik voor hem hoopt zij
volgt zij hem, hoort hij haar
smachten even maar
of blijft het slechts
een pure illusie
beiden empathisch
en hoogsensitief
platonisch poëet
narcistische nimf
badend in zuivere
bron van koud water
verwarmende woorden
van liefde, idylle
waar enkel haar blauwe
vlinders…
Vlucht voor den duivel
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
471 Loop voor den Duivel, zwart van list,
waar maanlicht koud zijn schaduw kust.
Hij fluistert zacht in nacht en mist —
wie hem bemint, vergeet de lust.
Zijn oog is zoet, zijn hand is wreed,
hij geeft wat sterft, en neemt wat leeft.
Hij weeft van as een zilvren droom,
waar ziel en zonde samenstroomt.…
Smeltend wit
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
235 De zee verruimt haar zilte grens,
verslindt de koude zonder wens.
Wat ooit het licht nog zacht bewoog,
verdwijnt ten slotte, uit het oog.
Wat bleef van wit smelt in het licht,
het oude zwijgt, het nieuwe zicht.
De tijd verdwaalt in zachte vaart,
en alles glijdt, geen hand die spaart.…
De gesnoeide stem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
315 In de studio, onder koud licht,
zit een stem die niet mag dwalen.
Zinnen liggen klaar,
gepolijst door handen
die nooit in beeld komen.
Hij leest wat moet,
niet wat wringt.
Zijn blik blijft strak
als een vlag in windstil weer.…
MOERASSPEL
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
332 Het zwarte hagedisje
vroeg uit zijn winterslaap ontwaakt
scharrelt traag en verdwaasd
over de koude grond
naar het gele pluimgras
bij het grijze heideven
aan het troosteloze water
wacht een schoon wit gevaar
roerloos staat de zilverreiger
loert met strakke blik
de kleine fijne maaltijd
die zichzelf aan kan bieden
komt steeds dichterbij…
Mortuair
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
552 De doden liefhebben is een koude kunst
Ze doen je geen pijn, branden je niet af
Het continu naijveren uit afgunst
Zoals bij welzijn gebruikelijk was
Is over en hun voltooide bestaan
Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft
Een honing door imker en bij beproefd
Die men in korven en kelders doet opslaan
Zo oorbaar als op vaas gezette rozen…
Redt de Bronnen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
145 Verhalen zijn vloeibaar:
met elkaar vervlochten
stromen in de oeroude
Verhalenoceaan
een en al kleur, en
van kokend heet tot ijzig koud
Zij vermengen zich, vernieuwen zich
en verwekken nieuwe verhalen
Maar de watergeesten raken
overwerkt!…
Liefdesbrieven uit het grensgebied
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
107 Ik tast de letters af die jij liet staan
de muren zijn van steen, het bed is koud
jij schrijft de leegte dicht, ik lees je vrij.
Ik ben de schaduw die jouw woorden vangen.…
poort zonder slotbrug
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
5 de mond van het kind ligt open
op de borst die nog warm is van melk
stamelt de eerste keer over de huid
tranen smaken zout in de lach
de man loopt de laan uit
stappen hakken de grond die koud wordt
zij houdt de lamp brandend bij de muur
het hok ruikt naar stof
aan de voeten van de troon zit een jongen
schoon en zonder wapens in de hand…
De zwarte zon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
560 het uit
Je was hier eerder, altijd geweest
Het stroomt, blijft kleven
Daar stonden wij in
Met bloed beschreven
Trouw je best doen
Zeggen de bleekmannen
De ziekte verbannen
Geen blaam
Vooruit gesnelde familienaam
Aanwezig en luid
In stilte schreeuw ik het uit
Geen zin in beven, ik wil beleven
De warme zon in het zwarte woud
Is zo koud…
Omgekeerd Morgenrood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
270 Het licht kruipt nader, goud maar scherp, als vingernagels over steen,
en raakt de rivier die huivert, rimpelt in een koude kus van vuur.
O, hoe verrast dit breken mij: geen zuivere dageraad, maar omgekeerd,
waar schaduwen dieper worden juist als zon de hemel kust.…
Aangeschoten wild
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.351 Gedreven door vertwijfeling en wanhoop
rent zij door de koude, mistige nacht.
Haar auto is al lang rijp voor de sloop,
er is niemand die haar op dit uur nog verwacht.
Anders was ze nu in haar karretje gesprongen;
de bestemming is in haar hoofd nog onbekend...…
CYCLUS
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.423 Wij hingen in het koude glas voorover
en maten van elkander het gewicht.
Stil, om wat van de ander werd vermist
in onbewust of onbedoeld vervagen
van alle al vanouds gevlijde lagen,
waarmee de tijd kon worden uitgewist.…
Zij ...
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.429 Zij begint de dag zonder vragen
heel haar wezen straalt het uit
zij is een vrouw zonder lagen
koud en kil, geeft geen geluid
Zij roept de morgen stil binnen
verscheurt de afgelopen nacht
zij houdt van hem, zonder beminnen
krijt woordloos om stille kracht
Zij zal de middag niet meer voelen
zoekt voorbij de zon naar een regenboog
zij ziet…
het tuinhek -of- welkom thuis lieveling
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.119 spring over het tuinhek
mijn teerbeminde
ik zie je zo graag zweven
door de lucht
je lange blonde haren
even in de wolken
even je glimlach
in vogelvlucht
je weet dat het
stil en stiller werd
het huis zuchtte, en kraakte
alleen om jou
en hoe koud de nachten zijn
in een kil eenzaam bed
ik lag als een lor
dronken op de bank
het verschil…
De Tijd
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.967 De wijzers van de klok, ze tikken zacht
Je hand omklemt die van mij
Het is nog warm, ik ben niet blij
Droevig klinkt de muziek van de nacht
Weten dat ’t licht snel doven zal
Sleept mij in dit diepe dal
De tijd, het leven, het is niet in mijn macht
De wijzers van de klok, ze tikken zacht
Je koude hand zegt me “het is tijd”
Pijnlijk is ‘t laatste…
Al ben je er niet
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
2.609 Ik zal brieven aan je schrijven
ik zal omschrijven
hoe warm de zon was
hoe koud de sneeuw
hoe prettig de zachte wind
Ik zal je laten voelen
hoe het was.
Ik zal je missen
maar waar ik was
was jij
door mijn ogen zul je zien.…
Verder dan het leven
hartenkreet
3.2 met 17 stemmen
2.556 Morgen
Misschien
De haat diep in jouw ogen
Het vult mij met jouw vuur
Blijf bij mij tot het uur
Dat ik wakker word
In jouw dromen
Misschien
Of misschien ook niet
Voor eeuwig of voor even
Zo leeg maar vol van leven
Tot de dood ons scheidt
Tot de dood
Of verder
Vertel mij wat je ziet
Jouw lichaam, naakt en koud…
Jugendstil
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.200 er draait een draad om haar heen
van goud en licht alsof de spin
weet heeft van haar daden, voordat
de koude in haar hart winter begint
zij schommelt onder de iep op en neer
haar zorgen weg in dromen en lang
vergane daden, stof dat poriën vult
terwijl doden rond de boom marcheren
de weg naar huis is niet meer lang…