3326 resultaten.
verre blik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 ogen
kijkt voorbij de grens van tijd
waarin wij ooit samen waren
wij elkaar lief minnen konden
zonder dat de wereld het wist
de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij de onpeilbare diepte
van de betekenis die wij hadden
onuitgesproken of uitgeschreeuwd
naar en met elkaar hunkerend
de verre blik in jouw ogen
kijkt eindeloos voorbij de horizon…
Herfstsonate
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 als enig antwoord, dat ik vind en bedenken kon en
mij bevrijden zou, dan leg ik al het onmogelijke bloot
als in het verteerde blad de winter komt aangeslopen
aan de purperen horizon verschijnt een streepje rood.…
Het kiert….
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
438 sleutel
vindt, rolt de loper uit in
het patchwork van
vastberaden wolken
de vensters van mijn
lichaam staan nog open
maar op het aanbeeld
van mijn dromen zie ik
de dagen in de smidse
door de tijd gesmeed
langzaam kleiner worden,
het licht krimpt in onze
ogen, verkleint het inzicht
door flarden mist, er kiert
een beetje horizon…
Een mythisch beeld?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 Achter mijn vergrijsde muur
liggen de velden in een neutrale
kleur, de hemel gaat over in een
onbetwiste horizon van willekeur:
voorlopig zijn de bomen nog bestoft
met donker velours, de kale takken
reiken naar het licht om een splinter licht
van acceptatie te ontvangen, hoe wordt
de wereld opnieuw behaaglijk om met
onbevangen tinten…
Her I-zone
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
394 Hij was qua energie nogal beperkt
De herseninhoud van haar schedelpan
Ze zat al wekenlang in haar cocon
Met een burnout en was zwaar overwerkt
Haar aandachtsspanne slonk, zo ook haar scope
Niet verder keek ze dan haar eigen I-zone
Haar conditie en 'mental horizon'
Ontnamen haar veel levenslust en hoop
Iemand zei 'Kom toch eens…
Gap
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
504 straat,
waar mijn vaders laatste thuis
en ik er vaak doorheen
het avondlicht oranjig scheen
van warme zomeravond,
met de Britse kust en klif
uit film waarin een man
en een vrouw die dichtte
tussen hen hun wijze zoon,
met onze kust van duin en zand
hoe wij op strand,
hoe er meegekeken
de golven en
de cruiseschepen
die als bergen aan de horizon…
Halve maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 Vanaf de horizon door een late zon helder aangegluurd,
weten wolkenflarden jouw bleek aangezicht te aaien.
Verhaal me van je trieste idealen, onthul mij tenminste iets
van schepping en bruisende dynamiek.
Schijn je licht op hen die weten te creëren
en al je uitdagingen vertalen in pure dramatiek.…
het moment verzilveren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
939 De aarde draait zich soezend
op de warme schoot van de zon
loeiende wellust
breekt aan met het gloren
de gloeiende trilling
schuift de horizon open
ontsluimerende vingers ochtendlicht
haken de voile van de bloembedden los
een lelie pronkt
met haar ontluikende decolleté
loom en gedwee
slaat zij haar jurkje open
op haar volle rode…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 borden op de grens
water en land
het kabbelen knabbelt aan het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de meeuwen en de wind
achterom wappert de was
wit als de zeilen in het schelle licht
de hemel verzilvert de zeespiegel
tussen de oevers kromt zich de horizon…
donders fijne vrouw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
509 van de klunzen en ezels
in het systeem in verzet
dat die regels aanprijst
die juist wat is bedoeld
weer ondoenlijk maken
de warboel ontwarrend
die stelsels veroorzaken
smeedde jij zo een keten
die ieder de ruimte geeft
wat moet simpel te doen
een verbindend houvast
met standaard als norm
jou wacht een vindtocht
een onbekende horizon…
LIEFDE IN MIJN HART
hartenkreet
3.7 met 30 stemmen
633 Als kolkende lava
Zo voel ik de liefde
De hitte van het genieten
Het schaamteloze gevoel
Waar de horizon lonkt
Om daar te verdwalen
Heerlijk de weg kwijt
Laat dat gebeuren
Waar kleuren helder zijn
En zoenen om je heen vliegen
Waar ritmes heerlijk klinken
Lopend in een schilderij
Waar haat niet kan aarden
Waar oorlog geen kans maakt…
Genève
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
532 We hadden het over het-in-leven-zijn
Dat ik dat ieder jaar moest melden
Hij mailde me terug
Dat 'k me gelukkig niet ter plekke tonen hoefde
Onmiddellijk kreeg ik zin hem te vragen er samen heen te gaan
Te wandelen aan de kades,
waar ik woonde tonen,
de Salève die we beklommen in de middagpauze,
de Mont Blanc aan de horizon
in de late zon,…
Voetstappen op de weg
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
449 voetstappen op de weg
ze lopen naar de horizon
de passen worden groter
omdat toen het rennen begon
ze rennen naar een wereld
hier ergens ver vandaan
en kunnen gewoon niet stoppen
ze moeten, moeten verder gaan
ze rennen verder en weer verder
en hebben het ontzettend druk
ze zijn alleen maar bezig
met hun zoektocht naar geluk
ze zien…
Zomers
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 nog net
geen trillende
horizon maar
wel zomers
de verre mêlee
van hooikleuren
met wilde bloemen
en knisperend gras
in de verte
klept de abdijklok
zijn twaalf uurtje
wereld neemt rust
na een vroeg begin
waarvan het fris nog
in de donkergroene
schaduwen hangt
generaties
oude bomen
zien de mieren
naar buiten komen
met koningin…
Egoloze
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
537 staan
hun licht werpt zilver over zwarte zeeën
en krim die onder heerszucht is bezweken
ver boven kaukasus en aral meer
een droge vlakte als dorre savanne
om aan dezelfde zwarte rand te staan
als zij, nu oog in oog met 't egoloze
dat zich tien maandstond in haar bochten wrong
om haar te zien te grijpen en te schaken
weg van haar horizon…
Verse tranen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 diepe huilen van de nacht
bracht ik je terug
naar de roeiboot
en we dachten
dat er vrede zou komen
tijdens dit leven
maar de lieve vrede was
verder weg dan ooit
met steeds meer wapentuig
en onbevreesde vijanden
die telkens terugkwamen
om de liefde te saboteren
in de wereld die de weg kwijt was
zoveel ellende en verdriet
bij de horizon…
Witte stilte muziek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
236 mag ik
een klein stukje
van die warme
hand van jou
als we samen
kijken naar de
horizon om
onze ogen te
laten rusten
van die blikken
vol schittering
en onze warm
beladen reflecties
naar elkaar
ik had je hand
al gepakt
voordat ik hem
zag zoeken naar
zijn al even grote
steun en toeverlaat
in samen stromen
warmte en energie
naar…
Thermodynamica
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
308 Metaal ligt gescheurd,
rook valt als zwarte sneeuw,
verbrande olie in mijn neus
Ik zit in het wrak,
handen op het stuur,
ogen op een horizon
waar de hulpdiensten nooit zullen komen.
Zij zoeken overlevers;
ik ben alleen de abstractie van wat verging.
Het bloed, de modder,
het geschreeuw – laat ze het hebben.…
De sprookjesjager
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
324 Hij verliest zich graag in dromerige verhalen,
waarin de zon de horizon verguldt.
Waar zachte woorden angsten vertalen,
tot het verlangen teder wordt vervuld.
Hij jaagt op sprookjes langs steile bergen,
dwaalt over stranden van blinkend goud.
Langs ruwe rotsen die draken verbergen,
terwijl elk ravijn een diep geheim ontvouwt.…
Het glazen venster
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
202 De horizon toont wat het hart al zo lang kent:
de klank van een echo die nooit meer verdwaalt.…
Na het gras
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
470 kind
langs open
stranden
door de wind
langs open huizen
licht en vrij
de wereld leek
oneindig blij
het dacht dat
elke weg doorging
dat elke deur
naar morgen ging
dat achter elke
verre bocht nieuw
licht haar zocht
maar soms vroeg het
zich stilletjes af
waar gaat de weg
naartoe
na het gras
en waar blijft
toch de horizon…
Eenzame roes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
122 Een heilige man misschien,
die ons de leugens opnieuw toont
omdat genegenheid moet zwijgen
nu alle lasten getuigen aan de horizon,
neergeslagen in de krappe beurs.
Of een vrolijke tovenaar met gevoelige vingers,
die de les leest als het leven te veel eist.…
Verrotte kleuren.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
777 Daar, waar mijn vinger eerst aarzelend de horizon raakte,
Maar ze kijken niet eens naar de gratis kleuren.
Vorsend en smalend wacht ik op een reactie
Van hen die ik toch wees op al die schoonheid.
Kleuren, mooie kleuren, prefereren dus toch zwart en wit,
En geuren stinken erger ineens door het kleuren van verrotting.…
Een moment van volkmaakte liefde.
hartenkreet
4.2 met 42 stemmen
4.545 Mijn warme tranen smelten samen met de parels op jouw zachte huid,
samen verdampen ze zonder achterlating van één enkel geluid.
Badend in mijn liefde open je langzaam maar zeker je ogen.
Je lach van oogverblindende schoonheid is warm en ingetogen.
Je parelzwarte ogen laten mijn warme adem stokken.…
- Het stof der aarde -
hartenkreet
4.9 met 40 stemmen
1.130 Waarom kruipen arme mensen
door het stof der aarde, in
hun laatste wensen smekend,
biddend, vragen achterlatend
zonder waarde...Waarom?
Waarom willen de Tsjetsjenen
een eigen land? Waarom reikt
niet iedereen vreedzam zijn
naaste gewoon een open hand?…
Wat een achterlijke tijd
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
648 En in Monaco wordt een bruiloft gepland,
maar eentje die bijna niet doorgaat,
want de prins, is toch wel een onverlaat,
die kinderen bij andere vrouwen achterlaat,
alsof het niks is, en wij leunen achterover.…
“Tietema”, mijn ‘bindertje’ (Biddinghuizen)
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
621 Zuidelijk Flevoland
het nieuwe land, het nieuwe Nederland
met nieuwe kansen, mogelijkheden
voor kinderen met hersenletsel
zoals mijn dochter Giulia
3 uur hard werken met een half uur pauze
5 kwartier heen van Amsterdam
5 kwartier terug naar Amsterdam
naar voor mijn terugreis
1 kilometer omrijden naar
“Tietema, brood & banket”
Giulia in de bus achterlatend…
Ontmoetingsplek
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
395 Hier ben je welkom met alles wat je meedraagt
of achterlaat, in dit stukje stad dat ademt, dat luistert, en jou verwelkomt zoals je bent.…
Zeg mij .....
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.709 Zeg mij dat ik nooit zal sterven
maar neem mij mee op vleugels
van de wind, laat mij zweven
vlak boven de golven, schenk mij
het zout der aarde, laat mij aarden
in Uw dal van tranen, omgeven door
het licht aan Uw horizon en ik zal de
nacht begroeten zonder duistere
gedachten, de ochtend omhelzen
met de warmte van het eerste licht
ooit…
Een oude belofte
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
2.711 de smalle weg
beweegt zich
langs het kanaal
tot aan de horizon
wij passeren
de oude sluis
waarvan de waterkering
is verdwenen
slechts het eiland
met het ijzeren
wankele bruggetje
verraadt
de oude bestemming
zij loopt
voor mij uit
haar lichte zomerjurk
waait in de wind
verbeeld ik het mij
houdt zij
soms
heel even
als een…