3113 resultaten.
Als mijn wereld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Ik in de diepte val, en zo verlies
wat ik had kunnen zijn.
Wil dan de handen zijn, waar Atlas
mijn wereld op draagt. De draaier
van zijn torso, waaromheen mijn
hele wereld schraagt. De innerlijke
wereldbrand, de niet wortelt in
het gezond verstand, maar slechts vrede
vindt in de waterbron die het leven
zuivert onder een gouden zon.…
Aan New-York. (1)
poëzie
4.0 met 1 stemmen
868 Herinnert ge u, als de avondstond
Uw lieflijk landschap enger rondt,
Uw baai verkleend schijnt en verlaten,
Daar vale scheem'ring 't mastbos huift
Waaruit u 's daags van steng en staggen
Een wemelende rij van vlaggen
De groet der verste volken wuift; -
Gedenkt ge in zulk een uur 't verleden,
Het klene jacht, de klener jol,
Het eerst…
Sint Bernardino, een viervoetige vriend.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 Bernard-hond, op het
juiste moment, een val in een diep ravijn.
St. Bernardino, een vriend die een mens soms kent
in de engte van zijn kwetsbare bestaan. Een engte
die zich dan kan warmen aan een grote lobbeskop
op vier poten, die met niemand anders op de wereld
kan bestaan.…
Gebed van een godsloochenaar
poëzie
3.0 met 1 stemmen
2.693 Ik geloof niet dat w’uit Uw melkachtige hand werden geschapen,
ik ben een zwarte duivel die een valse vrome Vastenavond speelt.
Ik reken ons bij de planten, bij de goudvissen en bij d’apen,
en heb mijn maskeradeschoonheid tussen spot en zwakte verdeeld.…
Uit twee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
783 Jij hebt gelijk dat jij mij niet hebt meegenomen
ik val uiteen in dikke vlokken sneeuw
daarbij een droevig lied van een kozak
over vlaktes nachtmerries bereden
Ik ben geen jonge, vlotte Parijzenaar
met zijn brille en rappe woorden
hij laat zich voorttrekken in de tijd
onstuimig voortduwen door de noordenwind
Toch heeft deze nacht jou opnieuw…
futiele beloftes van verandering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 tetter gewoon door je ligt toch al
op de achterkanten van de tongen
klaar om doorgeslikt of uitgespuwd te worden
als je vindt dat je altijd je gelijk wilt hebben
maak je dan niet moe
je hebt toch weer gelijk
maar het is futiel
niets meer nul op het rekest dan verandering
in het karakter steken
de uitkomst sofistisch op hoepels
alsof je valse…
Zon boven nevel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 Als de dag warm wordt,
lost het verlies op, zo lijkt het,
maar het is altijd aanwezig als
waterdamp in permanente
vrije val – regen
is nooit ver weg,
maakt
dat de dag afkoelt, wordt verklamd
tot zware mist, de zon verduisterend,
totdat ik niet meer weet,
schreeuwend niet wakker wordt
en alleen lig in het koude water,
verloren voor mijn…
Leve de Geuzen!
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
471 "
Het schip van staat vaart
zonder kapitein
Gans Hollands vloot gaat jammerlijk verloren
Zolang geen "Ik val aan!…
de man op het plein of de dood van Coster
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
575 al zou hij wijd open waken over de lange
stromen herfstbladeren klapperend
als een vals rapier op straat, optornend
tegen de schouder van een regenwolk,
de hoge man zwijgt vol verachting bars
in het oude hart van de stenen stad.…
Armageddon
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
707 de ijskap smelt - oceanen lopen over en met immense kracht
slaan zeeën kolkend over landen die verdwijnen in de diepte
waar ze reddeloos ten onder gaan
in eeuwigdurend donkerzwarte nacht
Orkanen gieren hongerig door de straten en blazen duizend
jaren van hun sokkel in één simpele ademtocht
ze leren ons het vals belang van veel vergaren…
Mijn oude huis
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
782 wil hier niet weg
De meubels zijn voor hun niks waard
De oude eiken kasten die nooit kapot gaan
En de muren die mijn gesprekken
en mijn gebreken kennen
Ik ruik in mijn huis de meubels
De sigaretten van mijn man
Die nooit meer terug zal komen
Maar ik hoor de bank kraken
Waar mensen op zaten die
bij mij op bezoek kwamen
De piano zo vals…
Dolen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
452 zege
Die schreeuwde totterdood
Zo doolde ik en zag zo veel
Mussen herfstdik en zomerslank
Gaaien, kraaien elk hun deel
Één oude man reeds krom en mank
Ik liep d’ontwaakte stad weer in
De huizen met hun bolle kop
Een laatste duif een laatste vink
Op stille vleugels vloog het op
Ik liep mijn eigen huisje binnen
Ik mistig en vaal…
Winterregen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
357 Buiige neerslag, spetters hebben hun afdruk
nagelaten op het vensterglas waar het vaal licht van
ontwakende zon en mistig ochtendgrijs ook blijven plakken
Het slechte weer met zijn beperkte zichten loopt de hele dag mee.…
(iv) Nachtwoud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 Het is niet dat de pijn ophoudt
met vervormen, vertekenen
wat zich achter de grenzen
van mijn weten afspeelt
(een kind zingt vals als
de ouders geen harmonie kennen).
Jij, mijn lief, voelt
wat ik niet weet
(vanuit, vanachter je eigen
grenzen?)…
Griffioen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
510 trad toen de faunahermandad
Van Oude en van Nieuwe Euvelgunne
Met hulptroepen van
vrouwelijke kunne
In het geweer met wolfspin
en een rat
Ze zochten tussen Denekamp
en Baarn
Bij Ommen, Dedemsvaart
en Springendal
Bij Tubbergen en landgoed Herinckhave
En bij Ootmarsums lustoord
van Singraven
Daar lopen evers meestal
in de val…
Winteren
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
525 Sneeuw dwarrelt neer
loopt menig stad en land af
stilte hoopt zich op
Wanneer in de vroegte van morgen
verschillende wolken samenkomen om de hemel
te bedekken waar vale zon zich niet laat zien terwijl een brede
waaier aan grijstinten en monochroom steeds meer op de voorgrond treedt.…
Winterbeleving
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
555 Wanneer ook nog eens enige wolken
en vale zon verschijnen aan de hemel waaronder
ik kennis maak met natuur vol wonderlijke beelden en geluiden
zodat ik me laat meestromen met deze kleine geluksmomentjes; een stilte nabij.…
KREDIET, het zit opgesloten in mijn familienaam
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Mensen kunnen het heen en weer van me krijgen
dat begrijp ik, zeker nu ik rijp naar maximale volwassenheid
Ik ben van het heen en weer, keer op keer
Dan hier, dan daar, dan los, dan vast
dan zus, dan zo, dan dit, dan dat
Wat, dan val ik op m’n gat, maar niet in ‘n gat
Want ik sta steeds weer op
Opperderrrrrpop, pleurt op
ik ben zelden mat…
Als de herfst voorbij is
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
681 Op bladloze tak
strijkt neer en pauzeert een kauw
einde van de herfst
Wanneer de tijd is gekomen dat de
grijswitte wolken steeds meer op voorgrond treden
en samenkomen tot een ongekend geheel waarachter zachte zon
vervaagt tot een vaal lichtpunt terwijl een opkomende wind zorgt voor enige kilte.…
Blauwe bessen uit Zimbabwe.
hartenkreet
4.6 met 30 stemmen
2.191 Over ‘t ploegend oord van vale toon.
‘O blauwe bessen uit Zimbabwe.
Vandaar verscheept de pijn zich over zee.
Die zoetsappige bollen, het blauwe goud.
Waar het verweesde Westen zo van houdt.
‘O blauwe bessen uit Zimbabwe.
Zelf smacht ik tevens naar die helende shake.
Pindakaas, banaan, melk, eiwitpoeder whey.…
Praag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 Zijn volgzaamheid is bedenkelijk
al klinkt soms in een vals gekras ontworstelen door.
Jouw hervatte slaap onttrekt zich aan die slaafsheid.
De nacht geeft ons aan onszelf terug
en even zijn we niet te achterhalen door de wind.…
1 tot de macht 4
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 Hij fluistert: "Laat mij sturen vandaag,"
zijn woorden een val, een list, een drift.
De vierde zwijgt, maar kijkt door mij heen,
een spook in de spiegel, een schaduw in mist.
Zijn naam is leegte, zijn handen koud,
zijn wil als een greep die nooit meer verzwakt.
En ik?
Ik ben de drager, het huis zonder deur.…
Wanneer de aarde ademt
netgedicht
2.7 met 41 stemmen
623 Een enkel blad draait in de herfstwind
en houdt mijn blik vast — zijn zachte val zegt soms
meer dan duizend stemmen ooit hebben gezegd. De natuur schreeuwt
niet, ze fluistert met alles wat leeft, en wie stil is hoort in dat fluisteren iets van troost.…
Vragen aan Sjors
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
492 Vernieuwde iets in vale tint
op voor of achtergrond?
Heb je ‘t gat in breedte
gegraven alreeds?
Iets gedaan aan ‘t bevuilde balkon,
was ‘t je wilskracht die ‘t won?
Zijn sterren zomaar verschenen?
Zou het overschot van braam,
de mens met juist dikke pens
niet heel goed doen?
Mijn gedichten gebruiken
vind je ‘t bekwaam?…
aspiraties van een nitwit
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
256 het heeft geen zin om nu nog weg te kruipen
in een hoekje met je potlood en je aantekenboekje
want de zekerheden zoek je onder versleten beelden
-uit het verleden nog wel
er is geen duizend-dingen-doekje langs dwingende
drang of anti-bloedstolling door vals gezang voor
dag- en nachtblinde non-vlinders te verzinnen
-zeg dan maar wat ‘zij’…
Koninkrijk zonder troon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
327 Ik ben de koning van het valse,
De prins van het onafgewerkte.
Alles is te laat — het is te laat.
Wandelend door gedachten, door herinneringen,
Kom je nooit terug bij het begin.
Je ziet de start niet meer,
Alle lijnen vervagen,
Alsof ze nooit hebben bestaan.
Gevoelens veranderen,
Tijd slijt,
Alsof het nooit iets betekend heeft.…
Raak het kind niet in je kwijt
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
381 Je moet je netjes gedragen precies zoals deze maatstaven
Val je erbuiten, dan gaan zij je anders benoemen.
Een stempel en in een hokje gestopt
De maatschappij trekt je toch op deze
Manier erbij
Door je anders te vergelijken
Maar wel op je "beperking" te wijzen
Je kansen te laten varen
Je moet deze richting banen.…
Wat bleef
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
127 Zij herinneren zich niets van onze val,
zij blijven gewoon branden,
geduldig en van ver.
Kijk naar een bloem
die opengaat zonder haast,
zonder verdienste, zonder vraag,
zonder kennis van goed en kwaad —
zij groeit gewoon
naar het licht toe,
zoals ze altijd deed.…
Melkzuur en marmer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
248 Dan de val —
niet van genade, maar van iemand
die niets overhoudt
om nog rechtop te blijven.
Tegen het hek. In elkaar gevouwen.
Handen om een hoofd dat alles heeft gegeven.
Adem zoekend die er niet meer is.
Dit is geen overwinning.…
Roem.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.108 Geen wulpse deerne, die 't mensenhart
Als gij bedriegt, zoo vals, meinedig!
Eerst weifelend tuurt het bewonderend oog
In de verte u na, verrukt, betoverd,
Door wat daar schittert in 't wazige floers
Van 't hulsel, waarmee ge uw gedaante omlovert.
Hij droomt, de onervaren...…